Οικογενειακή δυναστεία Τραγάκη: Η Βουλή ως κληρονομικό τσιφλίκι της Νέας Δημοκρατίας

Όταν η αστική πολιτική της δήθεν «εξυγίανσης» συναντά το απυρόβλητο της οικογενειοκρατίας, οι μάσκες του υποτιθέμενου «εκσυγχρονισμού» πέφτουν με πάταγο. Η περίπτωση του επί δεκαετίες βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, Γιάννη Τραγάκη, και του οικογενειακού δικτύου που αναπτύχθηκε στους διαδρόμους της Βουλής δεν αποτελεί κάποια μεμονωμένη εκτροπή. Αποτυπώνει μια βαθιά ριζωμένη αντίληψη: ότι το κράτος, οι θεσμοί και οι δημόσιες θέσεις αποτελούν προσωπικό τσιφλίκι του πολιτικού προσωπικού της εξουσίας.

Πρόκειται για μια ολόκληρη οικογενειακή δυναστεία που βρήκε επαγγελματική στέγη στον κοινοβουλευτικό μηχανισμό. Η κόρη του, Αργυρώ Τραγάκη, προσλήφθηκε αρχικά στο γραφείο του το 1992 και μονιμοποιήθηκε αργότερα ως υπάλληλος της Βουλής. Στον ίδιο χώρο εξασφάλισε θέση και ο σύζυγός της, Αναστάσιος Λεοντής, ενώ στο οικογενειακό δίκτυο προστέθηκαν η νύφη του, Έσμη Κρουστάλη-Τραγάκη, καθώς και άλλα συγγενικά πρόσωπα. Ο ίδιος ο Γιάννης Τραγάκης, μάλιστα, είχε υπερασπιστεί στο παρελθόν τις επιλογές αυτές, επικαλούμενος ότι όλα έγιναν «νόμιμα».

Για το αστικό πολιτικό προσωπικό, φαίνεται πως οι δημόσιες θέσεις και οι κρατικοί μηχανισμοί αποτελούν λάφυρα προς οικογενειακή αξιοποίηση και, αν είναι δυνατόν, κληρονομική μεταβίβαση. Όταν μάλιστα απέτυχε η προσπάθεια του Γιάννη Τραγάκη να παραδώσει την πολιτική σκυτάλη και την εκλογική του πελατεία στον γιο του, Παναγιώτη, προκαλώντας ακόμη και εσωκομματικές τριβές το 2017, η οικογενειακή διαδοχή επανέρχεται από άλλη διαδρομή. Η ένταξη της κόρης του, Αργυρώς Τραγάκη, στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας για τη Β΄ Πειραιώς επαναφέρει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο το ερώτημα: μήπως ορισμένοι αντιμετωπίζουν την πολιτική εκπροσώπηση ως οικογενειακή περιουσία που περνά από γενιά σε γενιά;

Αυτή είναι η δική τους «κανονικότητα». Την ώρα που οι εργαζόμενοι παλεύουν με την ακρίβεια, τους καθηλωμένους μισθούς, την ανεργία και την εργασιακή ανασφάλεια, οι πολιτικές οικογένειες φροντίζουν για την επαγγελματική και πολιτική αποκατάσταση των δικών τους ανθρώπων. Άλλοι αγωνίζονται για μια θέση εργασίας και άλλοι φαίνεται να έχουν εξασφαλισμένη οικογενειακή πρόσβαση στους κρατικούς μηχανισμούς και στα κοινοβουλευτικά έδρανα.

Και ας μη μας μιλούν για νομιμότητα. Τα περισσότερα και μεγαλύτερα σκάνδαλα στον καπιταλισμό γίνονται “νόμιμα”. Τώρα παρακολουθούμε την “νομιμότητα” να ξεπλένει την πολιτική και ηθική διάσταση της οικογενειοκρατίας.

Πρόκειται για σύμπτωμα ενός συστήματος που αναπαράγει προνόμια, εξυπηρετήσεις και σχέσεις εξουσίας. Ενός συστήματος που αντιμετωπίζει τις ανάγκες των πολλών ως δημοσιονομικό κόστος και τα προνόμια των λίγων ως αυτονόητο κεκτημένο.

Η απάντηση, λοιπόν, δεν βρίσκεται στις αυταπάτες περί μιας δήθεν «υγιούς» διαχείρισης του ίδιου σάπιου μηχανισμού. Βρίσκεται στην αμφισβήτηση και την ανατροπή μιας πολιτικής εξουσίας που έχει μάθει να υπηρετεί τους λίγους, να βολεύει τους ημέτερους και να μετατρέπει ακόμη και τους δημοκρατικούς θεσμούς σε οικογενειακά παραμάγαζα.

Υ.Γ: Και κάπως έτσι, η Νέα Δημοκρατία μάς παραδίδει ένα ακόμη μάθημα «αριστείας»: Δεν χρειάζεται να περάσεις από ΑΣΕΠ, να χτυπήσεις πόρτες εργοδοτών, να στείλεις βιογραφικά ή να περιμένεις στην ουρά της ανεργίας. Αν έχεις το σωστό επώνυμο, η επαγγελματική αποκατάσταση μπορεί να γίνει οικογενειακή υπόθεση και η πολιτική σταδιοδρομία να μοιάζει με κληρονομικό δικαίωμα. Άλλοι κληρονομούν ένα σπίτι, άλλοι ένα χωράφι κι άλλοι, στην Ελλάδα της «αριστείας», μια θέση στη Βουλή και μια έτοιμη εκλογική πελατεία!