Οταν η αναλγησία ρασοφόρων και η προσκόλληση στους τύπους παίρνουν τέτοιες διαστάσεις, ώστε ακόμη και οι λέξεις μοιάζουν φτωχές για να την περιγράψουν.
Ένα μικρό παιδί στην Κρήτη χάνει τη ζωή του με τραγικό τρόπο, αφού κατάπιε βενζίνη. Μια οικογένεια βυθίζεται στο πένθος, βιώνοντας τον αβάσταχτο πόνο της απώλειας. Κι εκεί που θα περίμενε κανείς να συναντήσει στοιχειώδη ανθρώπινη συμπαράσταση, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια αδιανόητη ψυχρολουσία: την άρνηση της τοπικής ενορίας να ανοίξει τις πόρτες της για την εξόδιο ακολουθία, με το πρόσχημα ότι το παιδί ήταν αβάπτιστο!
Διαβάζεις την είδηση και αναρωτιέσαι αν πρόκειται για πραγματικότητα του 2026 ή για κάποιο ξεχασμένο επεισόδιο από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας.
Σύμφωνα με αυτή τη λογική, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η συντριβή των γονιών και η τραγωδία ενός παιδικού θανάτου μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα μπροστά σε μια γραφειοκρατική, θρησκευτική τυπικότητα. Το παιδί δεν πρόλαβε να βαπτιστεί –παρά το αεροβάπτισμα που προηγήθηκε– άρα η τοπική εκκλησία το αντιμετώπισε ως «ξένο», παραπέμποντας την οικογένεια στον ναό του κοιμητηρίου. Τόσο απλά, τόσο ψυχρά.
Και αναρωτιόμαστε: Ποια ακριβώς ηθική διδασκαλία υπηρετεί μια τέτοια αντιμετώπιση; Πού βρίσκεται η αγάπη προς τον συνάνθρωπο, η συμπόνια και η παρηγοριά που υποτίθεται ότι πρεσβεύει η Εκκλησία;
Μέχρι ποιο όριο μπορεί να φτάσει η ακαμψία των εκκλησιαστικών μηχανισμών, ώστε να μετατρέπουν τις δογματικές τους ερμηνείες σε τείχος απέναντι σε ανθρώπους που βιώνουν τις πιο τραγικές στιγμές της ζωής τους;
Ευτυχώς, η παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ευγενίου, ο οποίος τέλεσε τελικά την ακολουθία, έσωσε τα προσχήματα της τελευταίας στιγμής. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί το αρχικό περιστατικό, ούτε απαλλάσσει την τοπική εκκλησιαστική ηγεσία από την ανάγκη να δώσει ξεκάθαρες εξηγήσεις για τη στάση που προηγήθηκε.
Γιατί εδώ αναδεικνύεται μια βαθύτερη αντίφαση: εκκλησιαστικοί κύκλοι που συχνά διεκδικούν πρωταγωνιστικό ρόλο στη δημόσια ζωή, παρεμβαίνοντας στην εκπαίδευση, την πολιτική και τον τρόπο που ζουν οι πολίτες, εμφανίζονται σε μια τόσο οριακή στιγμή ανίκανοι να επιδείξουν την αυτονόητη ανθρώπινη ευαισθησία.
Και κάτι τελευταίο.
Αν οι λειτουργοί της θρησκείας αδυνατούν να σταθούν δίπλα στον άνθρωπο την ώρα της μεγαλύτερης οδύνης του, τότε ποιο ακριβώς νόημα έχει η διαρκής επίκληση της αγάπης και της ανθρωπιάς; Απέναντι σε κάθε μορφή δογματικής σκληρότητας, η πιο ηχηρή απάντηση παραμένει η ίδια η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η οποία είναι αυταξία και δεν εξαρτάται από κανέναν θεσμικό τύπο.


Οταν η αναλγησία ρασοφόρων και η προσκόλληση στους τύπους παίρνουν τέτοιες διαστάσεις, ώστε ακόμη και οι λέξεις μοιάζουν φτωχές για να την περιγράψουν.
0 Comments