Άλλη μια εκτέλεση στις ΗΠΑ. Άλλο ένα επεισόδιο κρατικής βαρβαρότητας, αυτή τη φορά στο Τέξας, όπου ένας 70χρονος κρατούμενος, ο Ρεϊνάλντο Ντένες, χρειάστηκε να περάσει 63 λεπτά δεμένος στο εκτελεστικό κρεβάτι μέχρι να διαπιστωθεί ο θάνατός του.
Η εκτέλεση πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 19 Νοέμβρη στις φυλακές του Χάντσβιλ. Το προσωπικό δυσκολεύτηκε επανειλημμένα να εντοπίσει κατάλληλη φλέβα για τη χορήγηση του θανατηφόρου φαρμάκου, της πεντοβαρβιτάλης. Τελικά, οι ενδοφλέβιες γραμμές τοποθετήθηκαν στο αριστερό πόδι και στον λαιμό του.
Αυτό που ακολούθησε, σύμφωνα με τη μαρτυρία του πάστορα Τζεφ Χουντ, ο οποίος βρισκόταν δίπλα στον μελλοθάνατο, ήταν ένα πραγματικό μαρτύριο.
Μόλις άρχισε η χορήγηση του φαρμάκου, ο Ντένες άρχισε να φωνάζει ότι πονάει, ότι το πόδι του καίγεται, ότι κάτι δεν πάει καλά. Παραπονιόταν, βογκούσε και ζητούσε από τον Θεό να τον απαλλάξει από την αγωνία του.
Ο πάστορας χαρακτήρισε την εκτέλεση αποτυχημένη, περιγράφοντας σκηνές που, όπως είπε, δεν είχε ξαναδεί στις 15 εκτελέσεις στις οποίες είχε παραστεί ως πνευματικός σύμβουλος.
Η διοίκηση των φυλακών, από την πλευρά της, υποστήριξε ότι ακολουθήθηκαν όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες και αμφισβήτησε τις διαμαρτυρίες του κρατουμένου για τον πόνο που αισθανόταν.
Ο Ντένες διαπιστώθηκε νεκρός στις 7:08 το απόγευμα, 63 λεπτά αφότου είχε δεθεί στο εκτελεστικό κρεβάτι. Η χορήγηση των φαρμάκων είχε αρχίσει 16 λεπτά νωρίτερα.
Ο 70χρονος είχε καταδικαστεί σε θάνατο για τη δολοφονία ενός κοσμηματοπώλη στο Χιούστον το 1996. Δεν υπάρχει λόγος να υποβαθμίσουμε τη βαρύτητα του εγκλήματος ή τον πόνο των ανθρώπων που έχασαν τον δικό τους άνθρωπο.
Υπάρχει, όμως, ένα πολύ μεγαλύτερο ζήτημα που η συγκεκριμένη υπόθεση επαναφέρει με δραματικό τρόπο: Τελικά, η θανατική ποινή αποτρέπει τα εγκλήματα;
Αυτό είναι το ερώτημα που θα έπρεπε να απασχολεί κάθε κοινωνία που συζητά την καθιέρωση ή τη διατήρηση της εσχάτης των ποινών.
Και η απάντηση δεν είναι καθόλου αυτή που θέλουν να παρουσιάζουν οι υπέρμαχοί της.
Το 2012, το Εθνικό Συμβούλιο Ερευνών των ΗΠΑ (National Research Council), εξετάζοντας δεκαετίες επιστημονικών ερευνών για την επίδραση της θανατικής ποινής στις ανθρωποκτονίες, κατέληξε σε ένα εξαιρετικά σημαντικό συμπέρασμα: τα διαθέσιμα ερευνητικά δεδομένα δεν επιτρέπουν να διαπιστωθεί αν η θανατική ποινή μειώνει, αυξάνει ή δεν επηρεάζει καθόλου τις ανθρωποκτονίες.
Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει επιστημονικά τεκμηριωμένη απόδειξη ότι η εκτέλεση ανθρώπων αποτρέπει άλλους από το να διαπράξουν δολοφονίες.
Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι το Εθνικό Ινστιτούτο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ επισημαίνει πως η βεβαιότητα της σύλληψης και της τιμωρίας λειτουργεί πολύ ισχυρότερα αποτρεπτικά από την αυστηρότητα της ποινής. Η απειλή μιας ακόμη σκληρότερης τιμωρίας δεν σημαίνει αυτομάτως και λιγότερο έγκλημα.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία.
Η προστασία της κοινωνίας δεν εξασφαλίζεται με το να εκτελούνται άνθρωποι, αλλά με την πρόληψη της εγκληματικότητας, την αποτελεσματική λειτουργία των διωκτικών μηχανισμών, την εξιχνίαση των εγκλημάτων και την απονομή δικαιοσύνης.
Και υπάρχει και κάτι ακόμη που δεν μπορεί να παραγνωριστεί. Η θανατική ποινή είναι αμετάκλητη. Σε περίπτωση δικαστικής πλάνης, δεν υπάρχει δυνατότητα αποκατάστασης. Ένας αθώος που εκτελέστηκε δεν μπορεί να δικαιωθεί εκ των υστέρων με μια απόφαση αναψηλάφησης.
Η δικαιοσύνη δεν είναι εκδίκηση. Και η κρατική εξουσία δεν αποκτά το ηθικό δικαίωμα να αφαιρεί μια ανθρώπινη ζωή απλώς και μόνο επειδή έχει εξασφαλίσει τη νομική δυνατότητα να το κάνει.


0 Comments