Η BP έχει πλέον επίσημα μετατραπεί από μια “απλώς” περιβαλλοντική καταστροφή και σε μια οικονομική καταστροφή.

Η BP είναι η τέταρτη μεγαλύτερη επιχείρηση του πλανήτη. Αυτό σημαίνει ότι η εταιρεία διαθέτει μεγάλη πολιτική επιρροή, ειδικά στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο. Στο Reuters διαβάζουμε τα εξής:

Under pressure over BP, PM Cameron says UK ready to help

Britain stands ready to help BP with its clean-up efforts following the Gulf of Mexico oil spill, Prime Minister David Cameron said on Thursday as he came under intense pressure at home to stand up for the oil giant. In his first public comments about the crisis, Cameron said he would raise it with U.S. President Obama when they next spoke. That will be a delicate balancing act between upholding British interests and nurturing a key diplomatic relationship.

BP [..] accounts for 12-13 percent of dividend payouts in Britain. Pension funds and other investors are heavily reliant on it.

Το BBC σε αντίστοιχο άρθρο του επί του θέματος αναφέρει τα εξής:

Why is BP important to the UK economy?

“The government must put down a marker with the US administration that the survival and long-term prosperity of BP is a vital British interest,” the former British ambassador to the US, Sir Christopher Meyer, has told the BBC. He urged Prime Minister David Cameron to raise the issue in his scheduled conversation with US President Barack Obama over the weekend.[..]

“When you consider the huge exposure of British pension funds to BP it starts to become a matter of national concern if a great British company is being continually beaten up on the airwaves,” [London Mayor] Boris Johnson said.

UK pension funds do indeed have big holdings of BP shares and the company says that £1 of every £7 paid in dividends to pension funds by FTSE 100 companies last year came from BP. It is estimated that about 18 million people in the UK either own BP shares or pay into a pension fund that holds BP shares.

Και για να το καταγράψουμε και στα ελληνικά, περίπου 18.000.000 άνθρωποι στην Αγγλία έχουν μετοχές της BP άμεσα ή έμμεσα, καθώς τα ασφαλιστικά τους ταμεία έχουν επενδύσει τα λεφτά τους στην εν λόγω εταιρεία.

Όμως, η πτώχευση της ΒΡ μοιάζει δεδομένη. Έκτός βέβαια και αν οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Αγγλίας βοηθήσουν τη BP, οικονομικά και νομικά.

Οικονομικά, διότι οι αποζημιώσεις που θα πρέπει να καταβάλλει, και οι μηνύσεις που θα φάει αφορούν τεράστια ποσά, ακόμα και για τη ΒΡ, ενώ την ίδια ώρα οι μετοχές της πέφτουν (για ευνόητους λόγους), και πλέον έχουν μικρότερη αξία από τα περιουσιακά της στοιχεία, κάτι που είναι πάντα μια ανησυχητική ένδειξη.

Η Bank of America/Merrill Lynch έκανε τους σχετικούς υπολογισμούς, και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ΒΡ θα έχει κόστος ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 28 δις δολλάρια.

Όσο για τις μηνύσεις, η ΒΡ ήδη προσπαθεί να βάλει ως δικαστή έναν “δικό της άνθρωπο”, έναν δικαστή που συνδέεται με το πετρελαικό λόμπι, όπως μας πληροφορεί το “Βήμα“.

Ο Ομπάμα βέβαια, για λόγους “ίματζ”, δήλωσε ότι” η ΒΡ θα τιμωρηθεί, μπλα, μπλα, μπλα”, αλλά έως τώρα οι κάτοικοι της περιοχής που καταστρέφεται από την πετρελαιοκηλίδα δεν έχουν πάρει ούτε μισό σεντ.

Μέχρι τη στιγμή που θα εκδικαστούν όλες οι υποθέσεις, η BP θα έχει μάλλον ήδη υπαχθεί στο κεφάλαιο 11 (για πτώχευση) ή / και κάποια μεταγενέστερη νομική διαδικασία, και ο λαός θα πτωχεύσει καθώς ο τόπος του θα έχει καταστρεφεί σε μικρότερο ή μεγαλύτερο ποσοστό.

Η Αγγλική κυβέρνηση είναι άλλωστε ξεκάθαρη: Μη βοηθάτε το λαό, βοηθήστε την ΒΡ…
ΒΡ, Goldman Sachs, τα ονόματα αλλάζουν, ωστόσο η συμπεριφορά των κυβερνήσεων είναι λίγο-πολύ η ίδια: Αρπάξτε τα λεφτά από τους λαούς, και δώστε τα στην άρχουσα τάξη, είτε μιλάμε για τράπεζες, είτε για αυτοκινητοβιομηχανίες, είτε για πετρελαικές εταιρίες.

Και η ΒΡ θα καταγραφεί στην ιστορία ως ένα ακόμα λαμπρό παράδειγμα για το πόση είναι στ’ αλήθεια η δύναμη του -κατά τα άλλα- “κυρίαρχου λαού”, και πόση είναι η δύναμη μιας μικρής ολιγαρχίας που κάνει όντως κουμάντο στον πλανήτη.

Η Βρετανία στοιχηματίζω ότι θα αρπάξει τα λεφτά του λαού για να σώσει τη ΒΡ, με πρόσχημα το ότι έτσι “σώζει” τα λεφτά των συνταξιούχων (που έχουν επενδυθεί στη ΒΡ).

Εκτός και αν εμείς “τραβήξουμε μια γραμμή”, μιας και δεν είναι προφανώς μόνο η ΒΡ, θα μπορούσε να είναι και η Shell ή η Exxon, ή μια άλλη μεγάλη εταιρία/τράπεζα οποιουδήποτε κλάδου. Ούτε είναι μόνο για τον “κεντροαριστερό” Ομπάμα ή τον (όντως συντηρητικό) Κάμερον. Διαφορές υπάρχουν, ωστόσο είναι δευτερεύουσες – και ολοένα και πιο δυσκολοδιάκριτες. Είναι όμως “κοινός τόπος” σε όλο τον κόσμο η επιλογή των κυβερνώντων να προασπίσουν τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο, με ωμή κλεψιά, με ψέματα, με ξύλο αν χρειαστεί.

Και αν δε σταματηθούν, πόσο χαμηλά θα πέσουμε εμείς? Αυτό θέλουμε? Αυτό είναι όλο και όλο αυτό που μπορούμε?

Δε νομίζω…

Σημείωση:Το παραπάνω άρθρο βασίστηκε σε μια μετάφραση σχετικού άρθρου του TheAutomaticEarth