Γράφει ο Θανάσης – 29

Άλλη μια 24ωρη πανεργατική απεργία;  Μια τουφεκιά ; ή Συντονισμένος οργανωμένος εργατικός αγώνας ;  Oι εργατοπατέρες, η συνδικαλιστική εργατική ηγεσία της ΓΣΕΕ δεν αφήνουν περιθώρια για αυταπάτες. Ούτε το ΠΑΜΕ δεν υιοθετεί μια συνολική απάντηση στην κυβερνητική πολιτική και στην τρόικα αλλά αμύνεται για τα μη χειρότερα.

Όλη η κοινωνία και τα πλατιά λαϊκά στρώματα δέχονται την ολοκληρωτική πολιτική του κεφαλαίου και την κρατική καταστολή. Έφτασε η ανεργία στο 30%,με  2,5 εκατομμύρια ανθρώπους  κάτω από το όριο της φτώχειας, 3000 αυτοκτονίες, η μη δυνατότητα του κόσμου να πληρώσει τα δυσβάσταχτα χαράτσια καλπάζει

Η εργαζόμενη πλειοψηφία κάτω από το εκβιασμό των αφεντικών προσπαθεί  να σώσει όποιο εργατικό δικαίωμα  της απόμεινε: Την εργατική δύναμη που μετατρέπετε σε ελεημοσύνη, τα δημοκρατικά δικαιώματα που καταπατούνται. Σε ένα ζοφερό περιβάλλον, χωρίς «ηγεσία» η εργατική τάξη μόνη μπορεί και πρέπει να πάρει την υπόθεση στα χέρια της. Η υποχώρηση στο Μετρό, στους ναυτεργάτες μπορεί να ήταν ένα πισωγύρισμα αλλά δεν ήταν η τελευταία λέξη.

Η καπιταλιστική κρίση, η υπερσυσώρευση  τουκεφαλαίου,- το κεφάλαιο που δεν μπορεί να γεννήσει κεφάλαιο-, η σαπίλα του συστήματος, οι στρατιές ανέργων, οι άστεγοι, η εγκληματικότητα που αυξάνεται είναι αποτελέσματα της φύσης του συστήματος. Δεν φταίει μόνο η κυβερνητική πολιτική και η τρόικα όπως υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ ή θα ξαναέρθει «ανάπτυξη» με τη δική του λαϊκή εξουσία .όπως υποστηρίζει το ΚΚΕ αφήνοντας να υποτιμηθεί η εργατική δύναμη και να περιθωριοποιούν πλατιές μάζες.
Το καπιταλιστικό κράτος στην φάση που βρίσκεται δεν μπορεί να κάνει και διαφορετικά. Θα είναι ολοκληρωτικό, με αυταρχισμό και καταστολή θα φοβίζει, θα ποινικοποιεί  και θα καταστέλλει  τους κοινωνικούς αγώνες. Η βία, οι προσαγωγές, οι συλλήψεις που διαδραματίζονται είναι σχέδιο για την τρομοκράτηση της κοινωνίας μόνο ο συλλογικός οργανωμένος αγώνας μπορεί να σταματήσει την πυγμή της αστικής εξουσίας.

Η κρίση δεν είναι ευκαιριακή, δεν μπορούμε να περιμένουμε σαν δούλοι να την ξεπεράσουν οι αστοί και τα τσιράκια τους.  Το ερώτημα που μπαίνει είναι αν μπορούμε να μετατρέψουμε την τάση της φασιστικοποίησης προς την επαναστατική διέξοδο- κατάσταση (θα μου πείτε δεν υπάρχει σχέδιο ή όραμα). Το ζητούμενο είναι πως μπορεί να λυθεί το θέμα της επιβίωσης της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας που στενάζει  και στο ερώτημα αν πλέον μπορεί να την εξασφαλίσει ο καπιταλισμός, απαντάμε: ΟΧΙ!

 Καθήκον της εργατικής τάξης, των ανέργων, της νεολαίας να αντισταθεί και να υπερασπίσει το ψωμί, τη δουλεία, τη μόρφωση, την υγεία, το συλλογικό απελευθερωτικό όραμα, την ίδια την ουσία του ανθρώπου,  να θέσει τις δομές και  για μια άλλη κοινωνική οργάνωση χωρίς αφεντικά και καταπίεση.

Αύριο είναι μια ευκαιρία οι εργαζόμενοι, οι  άνεργοι, οι ανασφάλιστοι, οι μετανάστες, η νεολαία να βροντοφωνάξουν να φύγει η κυβέρνηση και η τρόικα, να οργανωθούν, να ενοποιήσουν τις διάσπαρτες επαναστατικές δυνάμεις, τα πληττόμενα λαϊκά στρώματα. Να μετατρέψουμε τις ανάγκες  σε  άμεσα αιτήματα- τα διεκδικούμε και τα παίρνουμε- και να δημιουργήσουμε το σχέδιο για την πραγμάτωση  μιας άλλης κοινωνίας.

Το δίλημμα ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ  Ή  ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ είναι επίκαιρο (όχι βέβαια ο «υπαρκτός») όσο και η επαναστατική φράση του Μαρξ ότι ΤΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΚΟΣΜΟ.

Όλοι αύριο στην απεργία (όσο και αν είναι τουφεκιά), συνεχίζουμε με συντονισμένο συλλογικό αγώνα των κάτω για να έρθουν τα πάνω  κάτω…..