Γράφει ο Η.Φ.

Οι οργανώσεις της λεγόμενης αριστεράς, συσκέπτονται, συνεδριάζουν, κάνουν συνέδρια.

Ωσάν να έκαναν το καθήκον τους και τώρα ήρθε η ώρα του απολογισμού.

Κάντε ησυχία, θα τους ξυπνήσετε απ το βαθύ αναστοχασμό τους.

Αυτός ο πνευματικός οργασμός ίσως, ίσως λέω να αποτελούσε την απαρχή για κάτι σημαντικό και ελπιδοφόρο.

Όμως τείνει να πάρει χαρακτηριστικά «πνευματικού αυνανισμού», μοιάζει να βρωμάει άκρατη Βυζαντινολογία.

«Σίγουρα στο κεφάλι μιας καρφίτσας χωρούν περισσότεροι από έναν άγγελο» σύντροφοι

Η βαθειά οικονομική και πολιτική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, μαζί με τη φτώχεια και την εξαθλίωση για τους εργαζομένους, έφερε στο προσκήνιο  όλα τα συμπτώματα ενός σώματος – του σώματος της αριστεράς – που είναι άρρωστο και για χρόνια έχει διατηρηθεί στη φορμόλη της καθημερινότητας. Όλοι μα όλοι οι σχηματισμοί, κόμματα, οργανώσεις συλλογικότητες , δράσεις κλπ., λες και το κάνουν επίτηδες.

Ούτε «πράκτορες του εχθρού» να ήταν.

Οι αστοί τρίβουν τα χέρια τους.

Ο ένας σύντροφος προσπαθεί να εξοντώσει το άλλον, η μια οργάνωση την άλλη. Οι μοναδικές αλήθειες η μια διαδέχεται την άλλη.

Οι κούφιες προτάσεις πέφτουν βροχή σε απάντηση άλλων κούφιων προτάσεων. Όλοι μιλούν για μέτωπα και φτιάχνουν μέτωπα με τον εαυτό τους.

Όμως κανένα βήμα δεν γίνεται για  να συναντηθούμε, να συνεννοηθούμε, να συνεργαστούμε, να δράσουμε από κοινού.

Παράλληλες ασύμπτωτες πορείες .

Απεναντίας παρατηρούμε αποσχιστικές τάσεις και διαιώνιση του κατακερματισμού, και ο καθένας μας κρύβεται πίσω από την «ιδιοτέλειά» του.

Το ερώτημα που προκύπτει αντικειμενικά   και χρήζει βίαιης απάντησης   είναι:

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΟΙΝΟΣ ΕΧΘΡΟΣ;
Όλοι μα όλοι στα λόγια ενδιαφερόμαστε για τα δίκια των εργαζόμενων ή με πρόσχημα τα δίκαια των εργαζόμενων για άλλα τυρβάζουμε;

«Και επειδή η πολιτική δεν είναι μεταφυσική.  Και επειδή η κάθε πολιτική θέση και η κάθε πολιτική πράξη είναι έκφραση συγκεκριμένων ταξικών συμφερόντων τη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή».
Σε εκείνο το βαθμό που θέλουμε να λέμε ότι είμαστε με τη μεριά  των εργαζομένων θα πρέπει κάθε μέρα να το αποδεικνύουμε.

Όσοι λοιπόν από μας  καταλαβαίνουν – και είμαστε χιλιάδες- σε ποια ιστορική στιγμή βρισκόμαστε, τι πραγματικά συντελείται  και τι διακυβεύεται στη χώρα μας και στον κόσμο ολόκληρο, που οδηγούν τα πράγματα οι καπιταλιστές, τώρα πρέπει να πάρουμε μέτρα.

Ας βγούμε από αυτή την ύπνωση, ας πάψουμε να παριστάνουμε τους δημοσιολόγους κρύβοντας τους φόβους και τις αδυναμίες μας κάτω από τα φτερά των αυθεντιών, πατώντας σε πολλές βάρκες.
Ας πάψουμε να οραματιζόμαστε εισόδους στα αστικά κοινοβούλια και χρηστές συνδιαχειρίσεις με τους καπιταλιστές.

Ας πάψουμε εμμέσως ή αμέσως να προάγουμε την ταξική συνεργασία στους τόπους δουλειάς και ως ρεαλιστική λύση να οραματιζόμαστε νέους  ιστορικούς συμβιβασμούς.

Μας είπαν ότι έχουμε πόλεμο, καιρός να βγούμε στη μάχη.

Να αγωνιστούμε για τη ζωή μας, τη ζωή των χιλιάδων φτωχών που τους αφήνουμε έρμαια στα χέρια των Ναζιστών και των παλαιών δεξιών Νεοδημοκρατικών δογμάτων , του Νόμου και της  Τάξης και των νεοσυντηρητικών παραμυθιών ο,τι τον τόπο θα τον σώσουν οι επιχειρηματίες.

Όχι κυνηγώντας την ουρά των προβλημάτων, κάνοντας δήθεν αντίσταση με απεργιακά πυροτεχνήματα.

Αλλά θέτοντας  το μεγάλο ζήτημα που εκφράζεται με απλό τρόπο:

ή θα τους ανατρέψουμε τώρα ή πολλούς από μας θα μα στείλουν στα αζήτητα στην προσπάθειά  τους  να ανασυγκροτήσουν το σύστημά τους.
«Η καταστροφή χιλιάδων προλεταρίων συντελείται  αυτή την ώρα που γράφουμε αυτό το σημείωμα. Δεν χρειάζονται περιγραφές.

Ο εχθρός ντόπιοι και ξένοι καπιταλιστές μέρα τη μέρα ανασυντάσσεται. Φτιάχνει τα μέτωπά  του με την συνδρομή των Ναζιστών , της παλαιοδεξιάς , της Πσοκικής  νεοξεξιάς  και της γιαλαντζί αριστερας και τους παγκόσμιους ιμπεριαλιστές φίλους της .

Εμείς με άσφαιρα πυρά δεν μπορούμε να απαντήσουμε.

Έχουμε αργήσει πολύ ο χρόνος μοιάζει να τελειώνει.

1
«Με δανικό πουκάμισο
και παλιό πασπόρτι
πώς να παραβρεθώ
στο μέλλον ΜΑΣ ρε μόρτη .
2
ψάχνω εναγώνια να βρώ
καινούριο εισιτήριο
θάθελα να βρεθώ κι εγώ
στο νέο προσκλητήριο

Η.Φ. και για την αντιγραφή: Ένας σύντροφος από τα παλιά.
Και στο επόμενο: Οι διεργασίες  στο χώρο της Αριστεράς