Του Γ.Γ.
Τα βίντεο που παραθέτουμε είναι απ’ την παρουσία σήμερα το πρωί, στην εκπομπή του Παπαδάκη του προέδρου της ΟΛΜΕ Ν. Παπαχρήστου, και το δεύτερο βίντεο με τις δηλώσεις του ίδιου μετά την χθεσινή συνεδρίαση του Δ.Σ της ΟΛΜΕ.
Πάμε τώρα να σχολιάσουμε κάτι άλλο. Γράφει στην δεύτερη σελίδα ο σημερινός «Ριζοσπάστης»: «Γονείς και παιδιά καλούνται να συμμαχήσουν με την κυβέρνηση ενάντια στους καθηγητές. Το θέμα – προϊόν “απεργία στις εξετάσεις” πουλάει. Καθηγητές – μαθητές και γονείς που θα μπουν στην αντιπαράθεση για το ποιανού το δίκιο είναι μεγαλύτερο, είναι καταδικασμένοι να χάσουν όλοι μαζί. Ο έμπορας – κυβέρνηση – η τάξη στην εξουσία πουλάει ανασφάλεια για να εισπράξει άμεσο κέρδος την εδραίωση της εξουσίας της και πανωπροίκι την υποταγή καθηγητών – παιδιών – γονιών σε ένα σχέδιο που περιέχει περισσότερους μορφωμένους – αμόρφωτους υποταγμένους σε ένα σύστημα παραγωγικών σχέσεων από το οποίο μόνοι κερδισμένοι είναι οι καπιταλιστές».
Αναρωτιέμαι, πραγματικά το τι ακριβώς θέλει να πει ο αρθρογράφος του «Ριζοσπάστη». Τι καταλαβαίνει όποιος διαθέτει στοιχειώδη πολιτική αντίληψη, απ’ όλο αυτό το τουρλουμπούκι;
Εχουμε εδώ μια ολομέτωπη επίθεση της συγκυβέρνησης σε ένα κλάδο εργαζομένων ναι ή όχι; Υπήρξε μια ανήθικη κυβερνητική μεθόδευση αφού επέλεξε τον χρόνο –παραμονές πανελλαδικών εξετάσεων- ώστε να μεγεθύνει τον «κοινωνικό αυτοματισμό» πιθανολογώντας, η κυβέρνηση, ότι θα εκμηδενίσει εύκολα τις όποιες αντιστάσεις;
Ποιοι είναι αυτοί που καλούν «γονείς και παιδιά να συμμαχήσουν με την κυβέρνηση ενάντια στους καθηγητές»; Δεν είναι οι μηχανισμοί του συστήματος και κύρια τα καθεστωτικά ΜΜΕ; Και ποια πρέπει να είναι η στάση σ’ αυτή την πραγματικότητα ενός αριστερού κόμματος;
Eντάξει. Καπιταλισμό έχουμε, ταξικό χαρακτήρα θα έχει η εκπαίδευση, Η αστική τάξη που κυριαρχεί οικονομικά και πολιτικά καθορίζει το περιεχόμενο, τον σκοπό και προσανατολισμό της εκπαίδευσης. Όπως έγραφε και ο Λένιν μετατρέπει τα σχολικά και μορφωτικά ιδρύματα σε μέσο για την υπεράσπιση της εξουσίας και των ταξικών της συμφερόντων.
Από κει και πέρα όμως σήμερα έχουμε κάποια δεδομένα. Ενας κλάδος εκπαιδευτικών δέχεται μια βάρβαρη επίθεση από την κυβέρνηση. Η συνδικαλιστική ηγεσία του –που σημειωτέον στην πλειοψηφία της δεν έχω καμιά εκτίμηση- πιθανόν πιεσμένη από την βάση, εκδηλώνει την διάθεση να επιλέξει μια συγκεκριμένη μορφή πάλης, που αντικειμενικά πρέπει να θεωρηθεί προωθημένη.
Ναι, η ηγεσία της ΟΛΜΕ είναι ξεπουλημένη και κανείς δεν μπορεί να της έχει εμπιστοσύνη. Γιατί όμως δεν πιθανολογούμε το ενδεχόμενο να πιέζεται ασφυκτικά από την βάση των καθηγητών που είδαν τα τελευταία χρόνια να πέφτει μεγάλο μαχαίρι στους μισθούς τους και ιδιαίτερα από χιλιάδες εκπαιδευτικούς -υπολογίζονται 12-15.000- που με τις αύξηση του ωραρίου που προβλέπει το νέο ν/σ σε συνδυασμό με το προεδρικό διάταγμα για τις υποχρεωτικές μεταθέσεις και μετακινήσεις βλέπουν την απόλυση;
Όπως και να εχει, το λογικό για ένα αριστερό κόμμα δεν θα ήταν να πρωτοστατήσει ώστε η όποια αγωνιστική διάθεση υπάρχει να πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις, να κλιμακωθεί, να δώσει ώθηση σε ένα αγώνα που σίγουρα θα δημιουργήσει προβλήματα στην μνημονική κυβέρνηση;
Δεν είναι λίγο ακατανόητο να μαθαίνεις ότι από Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ ασκούνται πιέσεις στους συνδικαλιστές τους στην ΟΛΜΕ να προσχωρήσουν στις θέσεις που έχει το ΠΑΜΕ, ενώ η ΔΗΜΑΡ δίνει τα εύσημα στο ΚΚΕ για την στάση που κρατάει η συνδικαλιστική του παράταξη; (Εδώ συμβαίνουν τα ύστερα του κόσμου που θα έγραφε και ο Καζαντάκης).
Εχει την αίσθηση το δημοσιογραφικό όργανο της Κ.Ε του ΚΚΕ ότι με απόψεις τύπου: «Ο έμπορας – κυβέρνηση – η τάξη στην εξουσία πουλάει ανασφάλεια για να εισπράξει άμεσο κέρδος την εδραίωση της εξουσίας της και πανωπροίκι την υποταγή καθηγητών – παιδιών – γονιών σε ένα σχέδιο που περιέχει περισσότερους μορφωμένους – αμόρφωτους υποταγμένους σε ένα σύστημα παραγωγικών σχέσεων από το οποίο μόνοι κερδισμένοι είναι οι καπιταλιστές» αιτιολογεί την θέση του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών;
Πηγή: Το Μπλοκ μας
0 Comments