Γράφει ο Πλανόδιος Αριστερός Αντώνης Κασίτας

 30 χρόνια μετά.    Ειδήσεις δεν θα υπάρχουν, παρά μόνο γεγονότα προς ανακοίνωσιν, τα μωρά δεν θα κλαίνε , αφού έχουν μεταλαχτεί σε κάποιο εργαστήριο, και γενικά στο μέλλον θα επιτρέπεται μόνο η κατάφαση Ο απολυταρχισμός έχει επιτύχει γενετικά την εκκαθάριση της ικανότητας της ανθρωπότητας να αρνείται και να  ρωτά… Αυτά και άλλα πολλά πιθανον να συνβούν αν σήμερα η κοινωνία δεν δεν προσέξει, αν δεν προσέξει  και αφεθεί χαλαρά στον ωχαδερφισμό και     αφήσει ανεξέλεκτα ό,τι το απολυταρχικό, λέγε φασιστικό, να επικρατήσει. Η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά, όταν το βασικό υποκείμενο των πειραμάτων ξυπνά από ένα black out. Ένα μωρό κλαίει και αφυπνίζει…

Η  επιστροφή στο παρελθόν είναι το στοίχημα.  Όμως η ηρωίδα απατάται  από μια  τεχνική λεπτομέρεια και γίνεται φορέας του μέλλοντος εφιάλτη. Ειρωνεία, ή αιώνια αλήθεια… Ο έρωτας. Επιστροφή στο δικό μας σήμερα, που τα ελείματα πολιτικής, η επιπολαιότητα αντιμετώπισης των προβλημάτων, θα μας οδηγήσει σε αυτό το μέλλον που αποκαλυπτεται στο έργο. «Η ιστορία δημηουργεί τα πρόσωπα; Ή τα πρόσωπα την ιστορία: Τίποτα δεν μας αθωώνει και κανένας δεν μπορεί να νοιώθει εφυσηχασμένος για ό,τι μέλει συμβεί» λέει  η συγγραφέας και σκηνοθέτιδα του θεατρικού έργου  YES MANITY, Ειρήνη Κανακάκη. «Το παιχνίδι του χρόνου, έρωτας και καρμική σχέση,αποτελεί ίντριγκα αλλά όχι αίτιο… Το μέλλον θα το ορίσει η συνείδηση της ατομικής και συλλογικής ευθύνης. Το μέλλον είναι συνέπεια της προσωπικής και συλλογικής επιλογής Το Yes manity δηλώνεται   ως μία πολιτική φουτουριστική μηχανή.    Στην πραγματικότητα λοιπόν, είναι αυτό ακριβώς που δηλώνει… Μία απάτη, που χρησιμοποιεί το παιχνίδι του χρόνου, μια εφιαλτική σύμβαση και ήρωες σύμβολα, έτσι ώστε να αποτελέσει ένα σχόλιο επί της πολιτικής  επικαιρότητας και των τεράτων που έχει ξυπνήσει, ή αν το προτιμάτε γεννήσει.»

   Και ο έρωτας; Ο  έρωτας δεν ρωτά ποτέ! Εμφανίζεται εκεί όπου κανείς δεν το φαντάζεται και όταν είναι έρωτας με την πρώτη ματιά, τότε μπορεί να δημιουργήσει «τερατογεννήσεις» ή μπορεί, απλά, εν σπέρματι να υπάρχει η ελπίδα του μέλλοντος ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές της ιστορίας. Αρκεί μια κραυγή, ένα κλάμα ενός μωρού, τι πιο φυσικό: για να ξυπνήσουν μνήμες ανθρωπιάς, όμως και λαθών  τεράστιων που έφεραν την κοινωνία στην παρεκτροπή του αύριο αν υπερισχύσουν  μαύρες δυνάμεις γιατί ο φασισμός μόνο ως παρεκτροπή κοινωνική μπορεί να ορισθεί. Και ο χρόνος: πως θα μπορούσε να ορισθεί παρά μόνο σαν μια απάτη; ‘‘μας παίζει μηχανή’’ που λένε όταν πάει να ξεφύγει από την κανονική πορεία.

“O κίνδυνος επιστροφής σε σκοτεινές εποχές δεν είναι απλώς ορατός, είναι εδώ… Εξάλλου οι αναλογίες της εποχής μας με τη δεκαετία του 1930 είναι εμφανείς. Όπως και η παγίδα διαπραγμάτευσης του αυτονόητου, είναι εμφανής. Κι αν ο κίνδυνος εγκλωβισμού σε αυτήν είναι γεγονός, είναι, γιατί η πλειοψηφία είναι ήδη εθισμένη στη θέαση της βίας και το φασισμό της. Eκείνοι που εθίζουν την πλειοψηφία σε επιχειρήματα υπέρ της ανεγκέφαλης βίας, από καιρό απαντημένα από τις μαύρες σελίδες της πρόσφατης ιστορίας, φέρουν σημαντικό μερίδιο ευθύνης κατασκευής των δυσχερών συνθηκών κρίσης η οποία παράγει τέτοιου είδους φαινόμενα. Εκ των υστέρων, λοιπόν, κι επειδή πολύ κουβέντα γίνεται, συνάγεται πως το αβγό, το κλώσησαν κι έσκασε. Το φίδι όχι απλώς έχει ήδη γεννηθεί, αλλά γιγαντώνεται και απειλεί να εξελιχθεί σε υπερφυσικό πύθωνα. Θυμίζει κάτι;”, συνεχίζει η συγγραφέας.

 Κείμενο – Σκηνοθεσία…  Ειρήνη Κανακάκη  Παίζουν… Χριστίνα Γερογιάννη – Δημήτρης Νικολόπουλος Ακούγονται… Ζαχαρίας Ρόχας – Ειρήνη Κανακάκη.    Μουσική… Σάκης Τσιλίκης Τεχνική Επιμέλεια…  Άκης Σιμάτος Στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια Σπάρτης 14,  Πλ. Αμερικής Τηλ… 210 8673655  3, 4, 5, 8, 9, 10, 15, 16 / 6 στις  9.00 μ.μ. Γενική είσοδος… 10 ευρώ      (Προσφέρεται ένα ποτήρι λευκό κρασί)