Σε μια κοινωνία που κοχλάζει και μια σπίθα θα ήταν αρκετή για να υπάρξει ανάφλεξη με απρόβλεπτες συνέπειες για το πολιτικό σύστημα, το δικαστήριο στην Αμφισσα αναγκάστηκε νε επιβάλλει ισόβια στον δολοφόνο μπάτσο Κορκονέα και 10 χρόνια κάθειρξη στον συνεργό του Σαραλιώτη.
Η εξέγερση της νεολαίας τον Δεκέμβρη του 2008 έχει γίνει εφιάλτης για τους αστούς και δεν θα ήθελαν σε καμιά περίπτωση να επαναληφθεί. Ετσι λοιπόν μην μπορώντας να κάνουν διαφορετικά, καταδίκασαν σε παραδειγματικές ποινές τους δολοφόνους μπάτσους εκτιμώντας πιθανόν, ότι μια δευτεροβάθμια δικαστική απόφαση σε διαφορετικό κλίμα (όπως έγινε και στην περίπτωση του δολοφόνου μπάτσου Μελίστα), θα ανατρέψει την πρωτόδικη απόφαση.
Στις συγκεκριμένες πολιτικές συνθήκες δεν μπορούσαν οι δικαστές να εκδώσουν μια προκλητική απόφαση απ’ τις εκατοντάδες ανάλογες που έχουν εκδώσει στο παρελθόν. Ας θυμηθούμε μερικές.
Γυρνάνε,
έξω απ την πόρτα μας οι μπάτσοι τριγυρνάνε, μάς ζητάνε.
Λυσσάνε•
κρύψτα βιβλία αν τα βρουν, θα μάς τραβάνε.
Χτυπάνε,
κι απ το μισάνοιχτο παράθυρο κοιτάνε και ρωτάνε,
που να ναι
αυτή η παράξενη σκιά που κυνηγάνε…
Πρώτη μου σύντομη διήγηση απ τα χρόνια της σιωπής
με τσιλιαδόρο τον αέρα στα ελλενίτ της σκεπής
τα καρακολια μαζεμένα στη γωνία με φακούς και λοστούς
η νύχτα θάρρευε όσους η μέρα είχε σκυφτούς,
τους κυνηγούς των πεποιθήσεων,
τις μπασκίνες των μετέπειτα εδώ κυβερνήσεων.
Λοιπόν, θυμάμαι το βλέμμα προς την πόρτα του παππού μου,
εγώ να κάνω πως κοιμάμαι να χω και το νου μου.
Από δίπλα η φασαρία, κάποιον χτυπάγανε
είχαν γιορτή πριν εκεί και τραγουδάγανε.
Βρήκαν και κάτι βιβλία και τους μαζέψανε,
ίσως να βρήκαν τη σκιά που γυρεύανε,
για σίγουρα όμως χτύπησαν δίπλα και σε μας
ρίξαν φως από τις γρίλιες κι ένας φουκαράς
που είχε έναν φοίνικα φλαμπέ πάνω στην αγκράφα,
έσπρωξε την πόρτα, μεγάλη γκάφα.
Πρόσφατες εικόνες, βιονικά τα καρακόλια,
δημοκράτες οι άρπαγες και χημικά τα βόλια,
νεολογισμοί, αφορισμοί κι εξοστρακισμοί,
οι κάμερες πασχίζουν για του κράτους την τιμή.
Όμως τώρα τραγουδάμε όλοι ανενόχλητοι.
Χωριστά οι ξυπόλητοι, οι ρεφόρμες και οι απόλυτοι.
Μας την πέφτουν πάνω στο φεύγα στην τρεχάλα,
λίγο μπουντρούμι και digital κρεμάλα.
Τότε το κάθε μέρος είχε το ρουφιάνο του•
τώρα που ο καθένας έχει από ένα μπάτσο πάνω του
κι αν χτυπάν την πόρτα όλα είναι βάση νόμου
δωρεάν η είσοδος στο σπίτι του τρόμου
πότε θα κάνει ξαστεριά πότε θα φλεβαρίσει
πότε ο σκιαγμένος τους φρουρός θα πυροβολήσει.
Παίρνει εκδίκηση ο φασίστας ο ευνούχος
τώρα ο μπάτσος είναι γείτονας μας κι αριστούχος.
Χτυπάνε,
η διαταγή είναι στο ψαχνό να μας χτυπάνε, κι όπως να ναι
Βαράνε, για να ξορκίσουνε τον φόβο τους γελάνε.
Πετάνε,
τα χημικά που έχουνε λήξει μας κερνάνε, μας μεθάνε.
Ρουφιάνε,
μόνοι τους φτιάξαν τη σκιά που κυνηγάνε.