Ζαν Μορό (βιογραφικό)

Από τις μεγάλες «ντίβες» του γαλλικού σινεμά, μία από τις αγαπημένες ηθοποιούς του αείμνηστου Θόδωρου Αγγελόπουλου (εξ ου και η συμμετοχή της στο Μετέωρο Βήμα του Πελαργού.

Γεννήθηκε στο διάστημα του μεσοπολέμου. Ο πατέρας της διαχειριζόταν ένα ζυθοποιείο στο Παρίσι, ενώ η Αγγλίδα μητέρα της ήταν χορεύτρια. Αφού έζησε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στο Βισύ, τελειώνει το σχολείο στο Παρίσι και κάνει μαθήματα θεάτρου με τον τότε πρύτανη της Comédie–Française, Ντένις ντ’Ινές. Έξι μήνες αργότερα, μπαίνει στη δραματική σχολή Παρισιού. Το 1949, παντρεύεται τον γνωστό σκηνοθέτη Ζαν-Λουί Ρισάρ και γεννά τον γιό τους, τον Ζερόμ Ντυβόν, μια μέρα μετά το γάμο τους. Παίρνει διαζύγιο το 1951, ενώ την ίδια χρονιά τη… βάζει στο μάτι ο Όρσον Γουέλς, έχοντας θαυμάσει τις υποκριτικές της ικανότητες, τις οποίες είχε πρωτοφανερώσει ένα χρόνο νωρίτερα στη θεατρική παράσταση «Τα υπόγεια του Βατικανού» του Αντρέ Ζίντ, ερμηνεύοντας τον ρόλο μιας μικρής πόρνης. Και ήταν ο ρόλος αυτός που την έβαλε εξώφυλλο στο περιοδικό «Παρί Ματς» και της χάρισε τα συγχαρητήρια τουΠολ Λεοτό.

Στη συνέχεια παίρνει άλλον έναν ρόλο πόρνης, σε μία επανέκδοση του «Οθέλλου», με τον Εμέ Κλαριόν στον επόνυμο ρόλο. Εκεί την ανακαλύπτει ο Ορσον Γουέλς, ο οποίος ετοιμάζει τη κινηματογραφική έκδοση της παράστασης. Το 1956, ενώ παίζει στη «Λυσσασμένη γάτα» του Τέννεσι Γουίλιαμς, γνωρίζει τον Λουί Μαλ που ετοιμάζει το Ασανσέρ για δολοφόνους και τον σεναριογράφο Πολ Νιμιέπου την συστήνει στον Πολ Μοράν.

Το 1958, συναντά τον Φρανσουά Τρυφό, ο οποίος ετοιμάζει τη ταινία του «Απολαύστε το κορμί μου,» στην οποία θα πρωταγωνιστήσει η Μορό το 1962. Μετά την επιτυχία της ταινίας, συνδέεται με δυνατή φιλία με την Αναΐς Νίν και εν συνεχεία με τουςΠίτερ Μπροοκς, Τένεσσι Γουίλιαμς και Χένρι Μίλλερ.

Το 1977, ύστερα από ένα δεύτερο γάμο δίχρονης διάρκειας με τον αμερικάνο σκηνοθέτη Ουίλιαμ Φρίντκιν, μετακομίζει στη Νέα Υόρκη. Εκεί ανακαλύπτει το μυθιστόρημα της Τζόυς Κάρολ Όουτς, «Solstice», που διηγείται την ιστορία μιας φιλίας ανάμεσα σε δύο γυναίκες πάνω στο οποίο η Ζαν Μορό θέλει να βασίσει την επόμενη ταινία της. Τα στούντιο της Γουόλτ Ντίσνεϊ όμως απορρίπτουν την πρόταση, κρίνοντας ότι το σενάριο διαπραγματεύεται μεταμφιεσμένο ομοφυλοφιλικό περιεχόμενο.

Το 1998, λαμβάνει από τα χέρια της Σάρον Στόουν ένα τιμητικό Όσκαρ για το σύνολο της καριέρας της. Είναι η υψηλότερη τιμή που αναθέτει η Ακαδημία σε διεθνή ηθοποιό.

Από το 2003, η Ζάν Μορό συμμετέχει ενεργά ως πρόεδρος και χορηγός στο Διεθνές Φεστιβάλ Νέων Σκηνοθετών της Ανζέρ. Το 2005 δημιουργεί μια σχολή κινηματογράφου για νέους σκηνοθέτες που επιθυμούν να τελειοποιήσουν τις τεχνικές τους. Προήχθη στο βαθμό του διοικητή του Εθνικού Τάγματος της Αξίας το 2007.

Το 2008, με την ευκαιρία των ογδόντα χρονών της, δέχεται ένα Super–Ceasar, αφιέρωμα στη καριέρα της. Ασχολείται επίσης με γαλλικό τραγούδι, και τελευταία, σε συνεργασία με τον Ετιέν Νταό το 2010.