Πηγή: Καπάκος Σταύρος – “Αυγή”
Δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία, θα ήταν μια ακόμη αμετροέπεια ο απαξιωτικός χαρακτηρισμός “τσόγλαν μπόι” που εκστόμισε η Λιάνα Κανέλλη κατά του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, αν το θέμα αφορούσε μόνο την πληθωρική βουλευτή του ΚΚΕ. Έτσι κι αλλιώς η Λιάνα Κανέλλη γνώρισε το ήθος της Αριστεράς σε ώριμη ηλικία, πράγμα που σημαίνει ότι ίσως δεν έχει γαλουχηθεί όσο θα έπρεπε με αξίες που αρμόζουν στην ιστορική Αριστερά, η οποία, ακόμη κι όταν δεν αποφεύγει τις υπερβολές ή τους βολονταρισμούς, δίνει την πρωτοκαθεδρία στο επιχείρημα και τον ορθό λόγο.
Η Λιάνα παραμένει χειμαρρώδης είτε συναγελάζεται με τον αρχιερέα της “Κρυπτείας” και γεννημένο αντικομμουνιστή Μπαλτάκο είτε συνδιαλέγεται με την “υψηλή κοινωνία”. Τη Λιάνα όμως ή τη δέχεται κανείς όπως είναι, πληθωρική, ενίοτε αμετροεπή, με εμφανές πρόβλημα αφομοίωσης της κουλτούρας της Αριστεράς, ή δεν την αποδέχεται. Και πάντως δεν περνά απαρατήρητη.
Αλλά γιατί η τηλεοπτική έκρηξη της αθυρόστομης, εξ αγχιστείας αριστερής, Κανέλλη μπορεί να μην αποτελεί απλή παραφωνία;
Μια ημέρα πριν από την έκρηξη της Λιάνας για το “τσογλάνι”, το οποίο ίσως θεωρεί “εχθρό”, προηγήθηκε η συνέντευξη του Δημήτρη Κουτσούμπα στο “Βήμα”. Όχι η χειμαρρώδης Λιάνα, αλλά ο νηφάλιος γραμματέας της Κ.Ε. του ΚΚΕ μιλά για “καιροσκόπους και τυχοδιώκτες της κυβερνώσας Αριστεράς” και επιμένει ότι και στον δεύτερο γύρο το ΚΚΕ “καταψηφίζει υποψηφίους που υλοποιούν την αντιλαϊκή πολιτική”, την οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, υλοποίησαν και οι δήμαρχοι του ΣΥΡΙΖΑ.
Δείτε τώρα και συγκρίνετε τους έντονα χρωματισμένους και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς του Δ. Κουτσούμπα για τον ΣΥΡΙΖΑ, “καιροσκόποι και τυχοδιώκτες” που λένε “κούφια λόγια για δυναμικές διαπραγματεύσεις”, και την “υπεράνω” κριτικής για την πολιτική της Ν.Δ., η οποία -όπως λέει- “θυμίζει την ιστορία με τον Χότζα”, δίνοντας “κανένα ψίχουλο” και “υποσχέσεις για ανακούφιση”, από τις οποίες δεν πρέπει να παρασυρθεί κανένας. Έκρηξη μετριοπάθειας προς τη Δεξιά, πολεμική προς τον ΣΥΡΙΖΑ.
Φωνή λιονταριού, πράξεις λαγού…
Φαίνεται πως η ταξική πάλη περνά σε “ανώτερο επίπεδο”! Η ηγεσία του ΚΚΕ εμμένει στην τακτική του περίκλειστου κάστρου, υποβαθμίζει την ιστορικότητα της συγκυρίας, τροφοδοτεί διαιρέσεις στο εσωτερικό της ιστορικής Αριστεράς, που αποτελούν ιστορικούς αναχρονισμούς. Κρίμα.
0 Comments