Ανακοίνωση με την οποία χαιρετίζει τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς εξέδωσε ο Σύλλογος Γ. Κορδάτος.

Αν δώσεις ένα ψάρι σ’ έναν άνθρωπο, θα φάει μια φορά.

Αν του μάθεις να ψαρεύει, θα τρώει σ’ όλη του τη ζωή.

Αν τα σχέδιά σου είναι για ένα χρόνο, σπείρε σπόρους.

Αν είναι για δέκα χρόνια, φύτεψε ένα δέντρο.

Αν είναι για εκατό χρόνια, μόρφωσε το λαό.

Εν μέσω μιας οξυμένης και γενικευμένης αντιλαϊκής επίθεσης από την υποταγμένη στα μονοπώλια και την τρόικα κυβέρνηση…  η νέα σχολική χρονιά ξεκίνησε και μαζί ξεκίνησε και ο αγώνας όλων των εμπλεκομένων στην εκπαίδευση.

Οι εκπαιδευτικοί παλεύουν μέσα σε αντίξοες συνθήκες και ταλαντευόμενοι ανάμεσα στις αντικρουόμενες και αντιφατικές τους υποχρεώσεις. Από τη μία το Υπουργείο, τα σαδιστικά βεβαρημένα αναλυτικά προγράμματα, η αξιολόγηση με τη συνοδευτική απειλή της μισθολογικής καθήλωσης ή και της απόλυσης και από την άλλη, το κοινωνικό τους καθήκον να μορφώσουν τα παιδιά του λαού και να τα βοηθήσουν να γίνουν ικανά να κρίνουν, να μη χειραγωγούνται και να υπερασπίζονται τα συμφέροντα του λαού και όχι των διεθνών και ντόπιων παρασίτων που τον απομυζούν.

Οι μαθητές παλεύουν μέσα στις ίδιες αντίξοες συνθήκες και επίσης ταλαντευόμενοι ανάμεσα σε αντικρουόμενες υποχρεώσεις και πραγματικές ανάγκες. Από τη μία υποχρεώνονται να ασχολούνται ατελείωτες ώρες με γνωστικά αντικείμενα μηδενικής χρησιμότητας για τη μόρφωση και την ανάπτυξή τους σε ολοκληρωμένες προσωπικότητες, με κάποια χρήσιμα μεν αντικείμενα αλλά το αδικαιολόγητο πλήθος των ειδικών πληροφοριών και η καθημερινή απαίτηση της απομνημόνευσης και αναπαραγωγής τους τα καθιστά τελικά ακατανόητα και σίγουρα απεχθή, βρίσκονται σε μια ασταμάτητη, αγωνιώδη, πιεστική και ψυχοφθόρα διαδικασία αξιολόγησης και ο ελεύθερός τους χρόνος συρρικνώνεται έως και εξαφανίζεται, καθώς ανεβαίνουν από τάξη σε τάξη. Από την άλλη, έχουν ανάγκη από βασικές γνώσεις που δε λαμβάνουν ποτέ για τη φύση και την κοινωνία και τις νομοτέλειες που τις διέπουν, ώστε να κατανοήσουν τον κόσμο μας ως ενιαίο οργανικό όλο, χρειάζονται μια εκπαίδευση που θα συνδυάζει τη θεωρία με την πράξη και φυσικά, μικροί και μεγάλοι μαθητές έχουν ανάγκη από ελεύθερο χρόνο και κοινωνική συναναστροφή εκτός σχολικής τάξης χωρίς κάποια υποχρεωτική δραστηριότητα.

Οι γονείς, πέρα από τα τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στο πλαίσιο της εργασίας ή της ανεργίας τους, κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να βοηθήσουν τα παιδιά τους, ώστε να ολοκληρώσουν τη φοίτησή τους με τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα (σε όποια βαθμίδα της εκπαίδευσης καταφέρουν να φτάσουν), με την ελπίδα ότι με τον τρόπο αυτό ίσως βρουν μια καλύτερη τύχη επαγγελματικά. Όσο εντείνεται η αξιολόγηση των μαθητών στο σχολείο και ειδικότερα τώρα με την υπαγωγή και των τριών τάξεων του Λυκείου στη διαδικασία εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, τόσο εντείνεται και ο ανταγωνισμός μεταξύ των μαθητών και συνεπώς τόσο μεγαλώνει και η αγωνία των γονέων για το παιδί τους. Και καθώς για κάποιους η εργασία τους που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας (ή και της νύχτας) και για άλλους η δική τους ελλειμματική εκπαίδευση, τελικά για αντικειμενικούς λόγους οι περισσότεροι γονείς δεν μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους να ανταπεξέλθουν στην κούρσα της εκπαίδευσης και γι’ αυτό καταφεύγουν άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο (ανάλογα με την οικονομική τους δυνατότητα) στα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα μαθήματα. Κάπου εκεί τελειώνει η δημόσια και δωρεάν παιδεία και ξεκινά μια μακρόχρονη οικονομική αιμορραγία για τους γονείς. Οι σύλλογοι γονέων, πλήρως απαξιωμένοι από το κράτος, στερούνται της δυνατότητας ουσιαστικής παρέμβασης στην εκπαιδευτική πολιτική και καταδικάζονται να παρακολουθούν τη διάλυση της εκπαίδευσης και μαζί τα όλο και περισσότερα βάσανα των παιδιών τους.

Είναι άμεση η ανάγκη να δημιουργηθεί ένα κοινωνικό και πολιτικό Μέτωπο για την Παιδεία, ώστε να δοθεί ένας συντονισμένος αγώνας όλων των λαϊκών δυνάμεων ενάντια στην κυβέρνηση και τους διεθνείς οργανισμούς που από κοινού υπηρετούν τις επιχειρήσεις και τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών.

Αυτοί στοχεύουν στα εξής:

·         Διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης και σταδιακή ιδιωτικοποίησή της

·         Μετακύληση της ευθύνης ανεύρεσης των απαραίτητων πόρων λειτουργίας στην κάθε μία σχολική μονάδα

·         Διαφοροποίηση και κατηγοριοποίηση των σχολείων δια της αξιολόγησης των σχολικών μονάδων

·         Καλλιέργεια κλίματος εργασιακής ανασφάλειας και τρομοκρατίας δια της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών

·         Μεταβολή των εκπαιδευτικών σε φοβισμένους και υποταγμένους υπαλλήλους

·         Άρση των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών που κερδήθηκαν με αγώνες

·         Εντατικοποίηση της σχολικής εργασίας των μαθητών και ως εκ τούτου αποκλεισμός τους από άλλες αναζητήσεις και μελέτες

·         Διαμόρφωση τύπων προσωπικότητας όπως του ανταγωνιστή-καριερίστα και του συμβιβασμένου-υποταγμένου

·         Κυριαρχία αποσπασματικών γνώσεων, πληροφοριών και δεξιοτήτων έναντι μιας ολοκληρωμένης συγκρότησης και της ικανότητας για λογική συνοχή και συνέπεια

·         Ισχυροποίηση των ταξικών φραγμών με μια πιο σκληρή επιλεκτική διαδικασία

·         Αναπαραγωγή του υπάρχοντος και εκμεταλλευτικού καταμερισμού εργασίας

·         Δημιουργία ενός υποκειμένου εργασίας με αποσπασματικές γνώσεις και δεξιότητες με ημερομηνία λήξης, καταδικασμένου στη δια βίου κατάρτιση, προορισμένου για μια κακοπληρωμένη μερική απασχόληση που εναλλάσσεται με διαστήματα ανεργίας

Ο λαός έχει ανάγκη από τα εξής:

·         Ενιαίο δωδεκάχρονο δωρεάν δημόσιο σχολείο

·         Αύξηση του ποσοστού του προϋπολογισμού για την παιδεία, ώστε να καλύπτεται το σύνολο των οικονομικών αναγκών

·         Εκδημοκρατισμό των εκπαιδευτικών δομών και της σχολικής κοινότητας

·         Αξιοπρεπείς εργασιακές συνθήκες για τους εκπαιδευτικούς…

·         Θωράκιση των μαθητών από την αστική ιδεολογία-χειραγώγηση-προπαγάνδα

·         Δημιουργία ολοκληρωμένων και χειραφετημένων προσωπικοτήτων

·         Γνώσεις και όχι πληροφορίες για τους νέους ανθρώπους, συνδυασμός θεωρίας και πράξης

·         Άρση των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση

·         Αποσύνδεση της σχολικής εκπαίδευσης από τη διαδικασία εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση

Ένα ισχυρό Μέτωπο Παιδείας θα μπορεί να θέτει από τα διάφορα επιμέρους αιτήματα, στοχευμένα και εξειδικεύοντας κάθε φορά στη συγκεκριμένη περίπτωση και τις ιδιαίτερες ανάγκες, έως τα συνολικότερα αιτήματα που σχετίζονται με τον κεντρικό σχεδιασμό της εκπαίδευσης.

Η ανεπάρκεια του συνδικαλιστικού κινήματος να απαντήσει στην αφαίρεση εργατικών κατακτήσεων δεκαετιών πρέπει να προβληματίσει τους πάντες. Η κυβέρνηση βλέποντας την αδυναμία μας περνά ό,τι μέτρο θέλει, όσο αντιδραστικό κι εάν είναι, τόσο στο δημόσιο όσο και τον ιδιωτικό τομέα. Η καταλήστευση των μισθών των εκπαιδευτικών είναι κοινή σε δημόσιο και ιδιωτικό. Η απειλή της αξιολόγησης είναι επίσης κοινή. Βέβαια, στον ιδιωτικό τομέα η τρομοκρατία, είτε εκπεφρασμένη είτε σιωπηλή, είναι πια αμεσότατη και οξύτατη, διότι η κυβέρνηση έσπευσε να ικανοποιήσει το αίτημα των ιδιοκτητών για ουσιαστική κατάργηση της αοριστίας και θεσμοθέτηση των ελεύθερων και αναιτιολόγητων απολύσεων σε οποιαδήποτε στιγμή του σχολικού έτους. Όσον αφορά στα φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης και ξένων γλωσσών, χάρη στα μνημόνια και στην προηγούμενη συστηματική συνεργασία της κυβέρνησης με τους αντίστοιχους ιδιοκτήτες, οι συλλογικές συμβάσεις είναι στον αέρα και τα μεροκάματα στο βυθό. Η αγανάκτηση είναι τεράστια και κοινή σε όλους. Όμως, δεν πρέπει να αφήσουμε την αγανάκτηση να εξελιχθεί σε απόγνωση. Πρέπει η αγανάκτηση να γίνει κίνητρο για οργάνωση και μαχητικότητα.

Το Μέτωπο της Παιδείας θα είναι ισχυρό μόνο όταν σε κοινωνικό επίπεδο καταφέρει να συμπαρατάξει τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές, τους γονείς και τις τοπικές κοινότητες· μόνο όταν σε πολιτικό επίπεδο ξεπεραστούν οι αστικές αυταπάτες και ο αριστερίστικος σεχταρισμός και απομόνωση· μόνο όταν ο αγώνας για την παιδεία συνδεθεί με τον αγώνα του λαού μας για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας του και την ικανοποίηση των αναγκών του.

Ο αγώνας για την Εκπαίδευση είναι άρρηκτα συνδεδεμένος  με τον αγώνα για κοινωνική αλλαγή.

Καλή και Αγωνιστική χρονιά σε όλους!