Η πρό­σφα­τη ΠΝΠ, που συ­γκέ­ντρω­σε τους τε­λευ­ταί­ους δια­θέ­σι­μους πό­ρους του ευ­ρύ­τε­ρου δη­μό­σιου τομέα στον έλεγ­χο της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος (που ακόμα διοι­κεί ο… Γ. Στουρ­νά­ρας), απο­δει­κνύ­ει ότι ο χρό­νος μέχρι να κλεί­σει αυτή η πα­γί­δα είναι ελά­χι­στος.

Αν η κυ­βέρ­νη­ση δεν βρει διέ­ξο­δο δια­φυ­γής, θα υπο­χρε­ω­θεί σύ­ντο­μα να ζη­τή­σει δα­νει­σμό όχι πλέον για να πλη­ρώ­σει τό­κους και χρε­ο­λύ­σια, αλλά για να πλη­ρώ­σει μι­σθούς και συ­ντά­ξεις. Και τότε θα είναι ασφυ­κτι­κή η πο­λι­τι­κή πίεση πάνω της για να υπο­γρά­ψει το μνη­μό­νιο 3, που ολο­φά­νε­ρα πλέον ζη­τούν οι δα­νει­στές, ως «ελά­χι­στη» προ­ϋ­πό­θε­ση για να χα­λα­ρώ­σουν τη θηλιά. Μια τέ­τοια εξέ­λι­ξη θα είναι κα­τα­στρο­φι­κή για την κυ­βέρ­νη­ση (ανοί­γο­ντας τα σε­νά­ρια για «με­τε­ξέ­λι­ξη» στην κα­τεύ­θυν­ση της κυ­βέρ­νη­σης εθνι­κής ενό­τη­τας), κα­τα­στρο­φι­κή για το εγ­χεί­ρη­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, κα­τα­στρο­φι­κή για τις ελ­πί­δες των ερ­γα­τι­κών-λαϊ­κών δυ­νά­με­ων που άν­θι­σαν τα τε­λευ­ταία χρό­νια στην Ελ­λά­δα.

Η δια­φυ­γή από αυτή την πα­γί­δα είναι η στάση πλη­ρω­μών προς τους διε­θνείς και ντό­πιους το­κο­γλύ­φους. Η συ­γκέ­ντρω­ση όλων των δια­θέ­σι­μων πόρων και δυ­νά­με­ων προς κά­λυ­ψη των κοι­νω­νι­κών ανα­γκών. Πρό­κει­ται για μια μεί­ζο­να επι­λο­γή ρήξης. Ρήξης με διε­θνείς δυ­νά­μεις και «θε­σμούς», όπως η ΕΕ, η ΕΚΤ, το ΔΝΤ. Όμως και ρήξης με εσω­τε­ρι­κές δυ­νά­μεις: τις κα­θε­στω­τι­κές δυ­νά­μεις εδώ, που συ­ναί­νε­σαν στις μνη­μο­νια­κές πο­λι­τι­κές, που τις εφάρ­μο­σαν με ζήλο και πλού­τι­σαν από αυτές.

Και ρή­ξεις τέ­τοιας κλί­μα­κας δεν είναι δυ­να­τόν να απο­φα­σι­στούν την τε­λευ­ταία στιγ­μή. Είναι ανα­γκαία η προ­ε­τοι­μα­σία γι’ αυτές. Προ­ε­τοι­μα­σία στην κυ­βέρ­νη­ση, με την ανά­πτυ­ξη των προ­γραμ­μα­τι­κών εναλ­λα­κτι­κών λύ­σε­ων και των μέσων που θα τις υπο­στη­ρί­ξουν. Προ­ε­τοι­μα­σία στο κόμμα, με την εγκα­τά­λει­ψη της πα­θη­τι­κό­τη­τας, με την άρ­νη­ση του ρόλου τού εκ των υστέ­ρων «νο­μι­μο­ποι­η­τι­κού» πα­ρά­γο­ντα. Προ­ε­τοι­μα­σία στις συμ­μα­χί­ες, με το άνοιγ­μα της συ­ζή­τη­σης προς την όλη Αρι­στε­ρά, που θα πρέ­πει και αυτή να αρθεί στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων. Προ­ε­τοι­μα­σία μέσα στην ερ­γα­τι­κή τάξη και στο λαό, που ως απα­ρά­βα­τη προ­ϋ­πό­θε­ση έχει το να γίνει γνω­στή όλη η αλή­θεια. Όλα αυτά (πρέ­πει να) συ­γκλί­νουν προς την επεί­γου­σα συ­γκρό­τη­ση μιας πλα­τιάς κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κής δύ­να­μης, που θα έχει να ανα­με­τρη­θεί με με­γά­λους αντι­πά­λους και σο­βα­ρά ζη­τή­μα­τα.

Χωρίς αυτές τις επι­λο­γές και αυτές τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις, ανε­ξάρ­τη­τα από τις προ­θέ­σεις στε­λε­χών που μπο­ρεί να πα­ρα­μέ­νουν και οι αγνό­τε­ρες, ο κίν­δυ­νος να πα­ρου­σια­στεί η υπο­τα­γή ως μο­νό­δρο­μος γί­νε­ται κα­θη­με­ρι­νά με­γα­λύ­τε­ρος…

Πηγή