Στάση πληρωμών στους τοκογλύφους

unnamed_2_23Το κεντρικό άρθρο της “Εργατικής Αριστεράς” που κυκλοφορεί

Η στάση των δανειστών –αξιοποιώντας την «παράδοση» της καταστροφικής συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, αλλά και τα μεγάλα λάθη της συμφωνίας της 20ής Φλεβάρη– οδηγεί την κυβέρνηση «με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ» σε μια θανάσιμη παγίδα: Να οφείλει να πληρώνει «στο ακέραιο και εγκαίρως» κολοσσιαίες διαδοχικές δόσεις τοκοχρεολυσίων κρατικού χρέους, αλλά και τις υποχρεώσεις του Δημοσίου προς την κοινωνία, αποκλειστικά με «εσωτερικούς» πόρους και μάλιστα με δρακόντειους περιορισμούς στον εσωτερικό δανεισμό από το τραπεζικό σύστημα. Το τραπεζικό σύστημα που «ανακεφαλαιοποιήθηκε» με δεκάδες δισ. ευρώ που χρεώθηκαν στο δημόσιο χρέος, συμβάλλοντας έτσι τα μέγιστα στο στήσιμο της στραγγαλιστικής μηχανής που σήμερα μας απειλεί.

Η πρό­σφα­τη ΠΝΠ, που συ­γκέ­ντρω­σε τους τε­λευ­ταί­ους δια­θέ­σι­μους πό­ρους του ευ­ρύ­τε­ρου δη­μό­σιου τομέα στον έλεγ­χο της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος (που ακόμα διοι­κεί ο… Γ. Στουρ­νά­ρας), απο­δει­κνύ­ει ότι ο χρό­νος μέχρι να κλεί­σει αυτή η πα­γί­δα είναι ελά­χι­στος.

Αν η κυ­βέρ­νη­ση δεν βρει διέ­ξο­δο δια­φυ­γής, θα υπο­χρε­ω­θεί σύ­ντο­μα να ζη­τή­σει δα­νει­σμό όχι πλέον για να πλη­ρώ­σει τό­κους και χρε­ο­λύ­σια, αλλά για να πλη­ρώ­σει μι­σθούς και συ­ντά­ξεις. Και τότε θα είναι ασφυ­κτι­κή η πο­λι­τι­κή πίεση πάνω της για να υπο­γρά­ψει το μνη­μό­νιο 3, που ολο­φά­νε­ρα πλέον ζη­τούν οι δα­νει­στές, ως «ελά­χι­στη» προ­ϋ­πό­θε­ση για να χα­λα­ρώ­σουν τη θηλιά. Μια τέ­τοια εξέ­λι­ξη θα είναι κα­τα­στρο­φι­κή για την κυ­βέρ­νη­ση (ανοί­γο­ντας τα σε­νά­ρια για «με­τε­ξέ­λι­ξη» στην κα­τεύ­θυν­ση της κυ­βέρ­νη­σης εθνι­κής ενό­τη­τας), κα­τα­στρο­φι­κή για το εγ­χεί­ρη­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, κα­τα­στρο­φι­κή για τις ελ­πί­δες των ερ­γα­τι­κών-λαϊ­κών δυ­νά­με­ων που άν­θι­σαν τα τε­λευ­ταία χρό­νια στην Ελ­λά­δα.

Η δια­φυ­γή από αυτή την πα­γί­δα είναι η στάση πλη­ρω­μών προς τους διε­θνείς και ντό­πιους το­κο­γλύ­φους. Η συ­γκέ­ντρω­ση όλων των δια­θέ­σι­μων πόρων και δυ­νά­με­ων προς κά­λυ­ψη των κοι­νω­νι­κών ανα­γκών. Πρό­κει­ται για μια μεί­ζο­να επι­λο­γή ρήξης. Ρήξης με διε­θνείς δυ­νά­μεις και «θε­σμούς», όπως η ΕΕ, η ΕΚΤ, το ΔΝΤ. Όμως και ρήξης με εσω­τε­ρι­κές δυ­νά­μεις: τις κα­θε­στω­τι­κές δυ­νά­μεις εδώ, που συ­ναί­νε­σαν στις μνη­μο­νια­κές πο­λι­τι­κές, που τις εφάρ­μο­σαν με ζήλο και πλού­τι­σαν από αυτές.

Και ρή­ξεις τέ­τοιας κλί­μα­κας δεν είναι δυ­να­τόν να απο­φα­σι­στούν την τε­λευ­ταία στιγ­μή. Είναι ανα­γκαία η προ­ε­τοι­μα­σία γι’ αυτές. Προ­ε­τοι­μα­σία στην κυ­βέρ­νη­ση, με την ανά­πτυ­ξη των προ­γραμ­μα­τι­κών εναλ­λα­κτι­κών λύ­σε­ων και των μέσων που θα τις υπο­στη­ρί­ξουν. Προ­ε­τοι­μα­σία στο κόμμα, με την εγκα­τά­λει­ψη της πα­θη­τι­κό­τη­τας, με την άρ­νη­ση του ρόλου τού εκ των υστέ­ρων «νο­μι­μο­ποι­η­τι­κού» πα­ρά­γο­ντα. Προ­ε­τοι­μα­σία στις συμ­μα­χί­ες, με το άνοιγ­μα της συ­ζή­τη­σης προς την όλη Αρι­στε­ρά, που θα πρέ­πει και αυτή να αρθεί στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων. Προ­ε­τοι­μα­σία μέσα στην ερ­γα­τι­κή τάξη και στο λαό, που ως απα­ρά­βα­τη προ­ϋ­πό­θε­ση έχει το να γίνει γνω­στή όλη η αλή­θεια. Όλα αυτά (πρέ­πει να) συ­γκλί­νουν προς την επεί­γου­σα συ­γκρό­τη­ση μιας πλα­τιάς κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κής δύ­να­μης, που θα έχει να ανα­με­τρη­θεί με με­γά­λους αντι­πά­λους και σο­βα­ρά ζη­τή­μα­τα.

Χωρίς αυτές τις επι­λο­γές και αυτές τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις, ανε­ξάρ­τη­τα από τις προ­θέ­σεις στε­λε­χών που μπο­ρεί να πα­ρα­μέ­νουν και οι αγνό­τε­ρες, ο κίν­δυ­νος να πα­ρου­σια­στεί η υπο­τα­γή ως μο­νό­δρο­μος γί­νε­ται κα­θη­με­ρι­νά με­γα­λύ­τε­ρος…

Πηγή

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *