Πηγή: Βασίλης Μορέλλας – rproject.gr

Δεν ήξερα ότι ο Φλαμπουράρης ήταν εκατομμυριούχος εργολάβος, παρόλο που ήμουν μέλος του ΣΥΡΙΖΑ από την ίδρυσή του. Αφέλεια; Μάλλον δεν θα με ενδιέφερε και τόσο αν αποδεικνυόταν πολιτικά αξιόπιστος.

Τώρα όμως, εκ των υστέρων, σχηματίζεται καλύτερα ένα συμπέρασμα. Προτιμώ να αποτυπώσω με ερωτήματα. Είναι ηθικό να διορίζεται υπουργός αριστερής κυβέρνησης (και να δέχεται τη θέση) κάποιος που βγάζει εκατομμύρια από εργολαβίες του Δημοσίου; Ειδικά όταν αυτός ψηφίζει Μνημόνια που κόβουν τις συντάξεις για να πληρώνεται το κρατικό χρέος -και- στους εργολάβους; Εκατομμυριούχος υπουργός δηλώνει αριστερός ριζοσπάστης και ψηφίζει Μνημόνιο. Ίσως είναι νόμιμο. Κατά τα άλλα, ακούγεται εντάξει αυτή η αλυσίδα γεγονότων;

Το να στηρίζεις το Μνημόνιο είναι ούτως ή άλλως εγκληματικό. Ωστόσο, είναι ένα πράγμα το έγκλημα “από αμέλεια”, από λάθος εκτίμηση, από αυταπάτες για τα δήθεν “ισοδύναμα” ή από την αφομοίωση της ήττας, την ηττοπάθεια της ΤΙΝΑ. Όσα μέτρα και συγκυβερνήσεις ακολουθήσουν, θα ξεμπερδέψουν πολλούς απ’αυτούς που κάνουν τέτοιο σοβαρό σφάλμα. Άλλο πράγμα όμως είναι το έγκλημα “από πρόθεση”, από υλικό συμφέρον.

Ο κ. Φλαμπουράρης, εκατομμυριούχος εργολάβος όντας, δεν ανήκει στην εργατική τάξη. Είναι μεγαλοαστός καπιταλιστής. Θα μπορούσε να προδώσει την τάξη του για το συμφέρον της κοινωνικής πλειοψηφίας, όπως άλλοι έχουν κάνει κατ’εξαίρεση στο μακρινό και κοντινό παρελθόν. Δεν το έκανε, υπερασπιζόμενος μέχρι τελικής πτώσεως τον δήθεν μονόδρομο του τρίτου και φαρμακερού Μνημονίου. Δεν ανήκε στις εξαιρέσεις, αλλά στον κανόνα. Σε αυτούς που βάζουν το δικό τους συμφέρον πάνω από το κοινό. Το “μέλι” δεν βρίσκεται μόνο στο “βάζο” των υπουργικών θώκων.

Όταν λοιπόν ανακατεύεται κανείς με τα εκατομμύρια, τον τρώνε οι… εκατομμυριούχοι. Ίσως είναι μια προειδοποίηση του συστήματος να εξακολουθήσουν να υπακούν χωρίς… “λαϊκισμούς” οι νεομνημονιακοί ευέλπιδες και να προσανατολιστούν σε μια σιδερένια μνημονιακή πολιτική άνευ αριστερών φραμπαλάδων. Ίσως αρχίσουν να βγαίνουν σιγά-σιγά κι άλλα τέτοια μικρά ή μεγάλα σκάνδαλα, με τραπεζικά δάνεια κομμάτων και μπίζνες στελεχών, για να ξεφτιλιστεί η λέξη “Αριστερά”.

Όμως, αν επιδιώκουν το τελευταίο, δεν θα το καταφέρουν. Μέσα από την πανωλεθρία των εντιμοσυμβιβασμένων, υπάρχουν ήδη άλλοι που δεν φάνηκαν “πρόθυμοι”, δεν μεταλλάχθηκαν και πέρασαν τις εξετάσεις. Ανήκουν στο νεοπαγές και ελπιδοφόρο μέτωπο της Λαϊκής Ενότητας. Εκεί κυρίως θα κριθεί το μέλλον της ελληνικής Αριστεράς, των κοινωνικών αγώνων και της σοσιαλιστικής επικαιρότητας. Όχι στα καμώματα των φλαμπουράρηδων και τις πολυπαιγμένες φαμφάρες για πάταξη της… διαπλοκής.