ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ 

ΓΙΑ ΤΗ ΡΗΞΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑ 

ΠΟΥ ΔΙΑΛΥΕΙ ΜΙΣΘΟΥΣ, ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ, ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ, ΥΓΕΙΑ!

Το νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο-έκτρωμα, το οποίο βρίσκεται σε πλήρη συμπόρευση με τα συμφέροντα του κεφαλαίου και τις απαιτήσεις της ΕΕ-ΔΝΤ, κατατέθηκε στη Βουλή το απόγευμα της Παρασκευής, 22 Απριλίου 2016, για να συζητηθεί με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Πρόθεση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι η ψήφισή του να γίνει στις 10 Μαΐου, ενώ δεν αποκλείεται σε μια κίνηση αιφνιδιασμού να ψηφιστεί μέσα στο Σαββατοκύριακο.

Γι’ αυτό τα κυβερνητικά επιτελεία που χειραγωγούν την ενημέρωση μέσω των φιλικών σ’ αυτά Μ.Μ.Ε. αντιστρέφοντας πλήρως τις προεκλογικές εξαγγελίες και δεσμεύσεις της κυβέρνησης, εντείνουν την προπαγάνδα για τα άδεια ταμεία, τα μεγάλα προνόμια και τις «μαϊμού» συντάξεις, ενώ παράλληλα επιχειρούν -πέρα από τη νομιμοποίηση του νομοσχεδίου-εκτρώματος- να συγκαλύψουν την πολυετή λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων και των αποθεματικών τους από τις κυβερνήσεις για λογαριασμό του κεφαλαίου. Οι περισσότεροι, όμως, εργαζόμενοι γνωρίζουν πως η αιμορραγία των εσόδων στους προϋπολογισμούς των ασφαλιστικών ταμείων διαχρονικά προκλήθηκε και συνεχίζει να προκαλείται από την εισφοροδιαφυγή, τη μαύρη εργασία, τη μαζική ανεργία και τη επίσημη ανασφάλιστη εργασία των προγραμμάτων Ε.Σ.Π.Α.

Τα ίδια επιτελεία ανερυθρίαστα κάνουν λόγο για “κακοδιοίκηση των ταμείων και της περιουσίας τους”, “αδιαφάνεια” και “πελατειακές σχέσεις”, προφανώς για να μετατοπίσουν τη δημόσια συζήτηση στο υποκριτικό έδαφος της αστικής διαχείρισης που η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΑΝ.ΕΛ. ασκεί. Την ίδια ώρα που επιχειρείται να μπει οριστικά ταφόπλακα στη δημόσια κοινωνική ασφάλιση, η κυβέρνηση εμφανίζεται περίπου ως “εξυγιαντής” του ασφαλιστικού συστήματος και εγγυητής της μακροβιότητάς του.   

Για να καταδειχθεί, ωστόσο, η σαθρότητα αυτού του είδους των επιχειρημάτων αξίζει να σημειωθεί πως για το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο-έκτρωμα που εισηγείται προς ψήφιση σημαντικές παρατηρήσεις αντισυνταγματικότητας σημείωσε σε γνωμοδότηση του ακόμα και η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίουστη διάσκεψη που διεξήχθη την Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016, στηλιτεύοντας αφενός την παντελή έλλειψη αναλογιστικών μελετών και την κοινή υπαγωγή σε ένα ασφαλιστικό φορέα ιδιωτικών και δημοσίων υπαλλήλων και εκφράζοντας αφετέρου σοβαρές επιφυλάξεις για την εξασφάλιση της βιωσιμότητας του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης 1.

Φυσικά το νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο σηματοδοτεί μια ιστορικής σημασίας επίθεση στο ασφαλιστικό σύστημα για λόγους πολύ σοβαρότερους απ’ όσους επισημαίνει η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου, αφού θέτει στην κλίνη του Προκρούστη τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα των εργαζομένων, των ελαστικά εργαζομένων και των ανέργων: με τη νομιμοποίηση των προηγούμενων αντιασφαλιστικών νόμων, την ψήφιση της αύξησης των ορίων ηλικίας στα 67 χρόνια ή 62, με 40 χρόνια δουλειάς, της αύξησης των εισφορών υγείας στους ήδη συνταξιούχους, καθώς και τις περικοπές κατά 1,8 δις από τον προϋπολογισμό.

Αυτές οι ρυθμίσεις, αν συνδυαστούν με τη νέα φορολεηλασία 2 ώστε να καλυφθούν τα περίπου 5,5 δισ. μέτρα που έχουν συμφωνηθεί καταρχήν με την Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ., πριν την απαίτηση από τους “Θεσμούς” για επιπλέον «προληπτικά μέτρα», θα οδηγήσουν σε μία πρωτόγνωρης έκτασης φτωχοποίηση τα εργατικά-λαϊκά στρώματα.  Όπως δήλωσε, άλλωστε, από το βήμα της Βουλής ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Τρύφων Αλεξιάδης «τέλειωσαν τα άσχημα, έρχονται τα χειρότερα!» Την ίδια ώρα μένουν απείραχτες οι φοροαπαλλαγές εφοπλιστών και τραπεζιτών, όπως και όλο το θεσπισμένο σύστημα φοροδιαφυγής του κεφαλαίου με τις υπεράκτιες (offshore) εταιρείες κ.λπ.

Πιο αναλυτικά, οι αλλαγές που εισηγείται το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο προτείνεται να εφαρμοστούν από το 2016, προβλέποντας:

Μεγάλες μειώσεις στις κύριες συντάξεις, τόσο των νέων όσο και των ήδη συνταξιούχων, αφού αυτές υπολογίζονται και πάλι. Οι νέες συντάξεις θα υπολογίζονται ως άθροισμα της εθνικής σύνταξης (384 ευρώ, 67 χρονών, 40 χρόνια εντός χώρας) και της ανταποδοτικής σύνταξης, από τις ασφαλιστικές εισφορές. Αυτή θα υπολογίζεται πλέον, με μειωμένο ποσοστό αναπλήρωσης, ενός μειωμένου συντάξιμου μισθού, αφού αυτός θα προκύπτει από το σύνολο του ασφαλιστικού βίου. Αυτό σημαίνει μειώσεις πάνω από 25% σε εργαζόμενους που έχουν ασφαλιστικό βίο 30 – 33 χρόνια και ψίχουλα για τη νέα γενιά των ανέργων και ελαστικά εργαζόμενων. Το ποσό της μείωσης των σημερινών συντάξεων, θα δίνεται σ’ ένα μειούμενο ποσοστό ως προσωπική διαφορά, μέχρι το 2018 και μετά θα παύει σταδιακά να υπάρχει.

• Δραστικές μειώσεις μέχρι και σταδιακή εξαφάνιση των επικουρικών συντάξεων, αφού θα εξαρτάται η παροχή τους από τα δημογραφικά δεδομένα (όσο περισσότεροι δικαιούχοι, τόσο μικρότερο το ποσό), τη μετονομασμένη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος και θα υπολογίζεται με ποσοστό αναπλήρωσης 0,45% των συντάξιμων αποδοχών για κάθε χρόνο ασφάλισης. Αυτό σημαίνει ότι για να φτάσει κάποιος το προηγούμενο ποσοστό αναπλήρωσης που ήταν 20%, δεδομένου ότι ο συντάξιμος μισθός είναι χαμηλότερος, πρέπει να δουλεύει πάνω από 45 χρόνια! Ταυτόχρονα, αυξάνεται το ποσό της μηνιαίας εισφοράς για την επικουρική ασφάλιση σε 3,5% για τους ασφαλισμένους και 4% για τους εργοδότες (από 3% και 3% αντίστοιχα).

Καμιά μέριμνα κοινωνικού πόρου ή άλλης ενίσχυσης από το κράτος, για το Μετοχικό Ταμείο, που εγκαταλείπεται στην πολιτική της συνεχούς μείωσης των μερισμάτων που δίνει, μέχρι την οριστική του κατάρρευση ή την ισοδύναμη αντικατάστασή του με επαγγελματικό ταμείο αν γίνει αποδεκτή η σχετική πρόταση της «επιτροπής τεχνοκρατών».

Κι ακόμη τα μέτρα που θα περιλαμβάνει το νέο Ασφαλιστικό δεν θα εξαντληθούν με την ψήφιση του νομοσχεδίου, αλλά θα παίρνονται κι άλλα, αν απαιτείται από τους δημοσιονομικούς στόχους.

Στην ίδια κατεύθυνση στήριξης των αντεργατικών αλλαγών κινείται -όπως είναι φυσικό- και ο νέος αρχηγός της Ν.Δ. Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος δήλωσε ότι χρειάζεται μείωση κύριων και επικουρικών συντάξεων, μείωση μισθών και επιβολή της αξιολόγησης, φυσικά για να εξατομικευθούν οι 30.000 απολύσεις στο δημόσιο που απαιτούν οι δανειστές το αμέσως επόμενο διάστημα.      

Πρόκειται για πρωτοφανή αντεργατική αναδιάρθρωση, που υπερβαίνει αντιδραστικά όλους τους προηγούμενους νόμους. Τσακίζει όλους τους εν ενεργεία ασφαλισμένους εργαζόμενους, τους ήδη συνταξιούχους, τους μικρομεσαίους, τους αγρότες, τους ανέργους, τους ελαστικά εργαζόμενους, τη νεολαία. Για να μην πληρώσει το κεφάλαιο όσα έκλεψε από τη συνεχή μείωση των μισθών, τη μαύρη, απλήρωτη ή ελαστική εργασία, από τη συνεχή μείωση των εργοδοτικών εισφορών (3,9 μονάδες μόνο τα τελευταία χρόνια), αυτές που ποτέ δεν αποδόθηκαν, από τις απαλλαγές και τη λεηλάτηση των αποθεματικών των ταμείων.

Ο αντιασφαλιστικός νόμος δεν έρχεται για να «σώσει» το ασφαλιστικό! Αποσκοπεί στο να ενισχυθούν τα κέρδη της αστικής τάξης, τα «επενδυτικά» κίνητρα στα ντόπια και ξένα αρπακτικά, για να εξυπηρετηθεί το τοκογλυφικό χρέος, για να συνεχιστεί αδιατάρακτη η υποταγή στο δημοσιονομικό σφαγείο της ευρωζώνης. Είναι μια στρατηγική απάντηση του κεφαλαίου και της Ε.Ε. στην καπιταλιστική κρίση, για να σώσουν τα κέρδη τους μέσα από τη δουλοποίηση των εργαζομένων/

Το αστικό πολιτικό σύστημα και οι κυβερνήσεις διαχείρισης των συμφερόντων του (Ν.Δ.–ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ΣΥ.ΡΙΖ.Α.–ΑΝ.ΕΛ), κατεδαφίζουν το κολοβό, αναδιανεμητικό σύστημα, που είχε τη λογική οι «δυνατοί»,  δηλαδή οι εργαζόμενοι, να στηρίζουν τους «αδύναμους», παιδιά, γέροντες, αρρώστους. Αφού καταβύθισαν τα εργατικά δικαιώματα στη θάλασσα της ανεργίας, της ελαστικής και της μαύρης–απλήρωτης εργασίας και αντέστρεψαν τους ρόλους, μετατρέποντας τη «σύνταξη» σε μέσο επιβίωσης ολόκληρων οικογενειών, τώρα τη λεηλατούν κι αυτή. Διαλύουν ό,τι άφησαν όρθιο από το δημόσιο, ασφαλιστικό σύστημα, που έχει δεχθεί απανωτά «μεταρρυθμιστικά» πλήγματα νεοφιλελεύθερης έμπνευσης, με βάση τις συνταγές της Ε.Ε., του Ο.Ο.Σ.Α. και του Δ.Ν.Τ. ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ξεκινώντας με το νόμο Σιούφα, για να το μετατρέψουν σε ανταποδοτικό–κεφαλαιοποιητικό. Δε θα υπάρξει, ωστόσο, αύριο για την κοινωνική ασφάλιση, αν δε βγουν έξω οι τράπεζες και οι αγορές από τα ταμεία, αν δεν απαλλαγούν από το χρηματιστηριακό τζόγο. Χρειάζεται αποφασιστικά να απορριφθούν οι απαιτήσεις εργοδοτών και «επενδυτών» που στο όνομα της «ανάπτυξης», απαιτούν μια τυπικά ή ουσιαστικά ανασφάλιστη εργασία, με μείωση εισφορών ή την κρατική κάλυψή τους.

Τελικός στόχος της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης στην ασφάλιση, είναι να καταστεί απαραίτητη για μια αξιοπρεπή σύνταξη και αντίστοιχες παροχές υγείας η προσφυγή των εργαζομένων στον επονομαζόμενο τρίτο πυλώνα της ασφάλισης, δηλαδή στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες και εταιρείες υγειονομικής περίθαλψης, ώστε ν’ ανοίξει ακόμα ένα μεγάλο πεδίο κερδοφορίας για τα μονοπώλια του ιδιωτικού τομέα.

ΚΑΤΩ ΤΟ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ Ν/Σ! – ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ! ΑΓΩΝΑΣ ΤΑΞΙΚΟΣ – ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ – Ε.Ε. – Δ.Ν.Τ.!

Δεν εμπιστευόμαστε κανέναν τους, ούτε τα δεκανίκια τους εντός κι εκτός Βουλής, ΠΟΤΑΜΙ-ΛΕΒΕΝΤΗ και ΧΑ. Μαζί στηρίζουν το 3ο μνημόνιο. Απέναντι στη συναίνεση του αστικού πολιτικού κόσμου για την καταστροφή μας δε ζητάμε «δικαιοσύνη στην εξαθλίωση». Ξεπερνάμε όλα τα φράγματα που στήνει στο δρόμο μας η χρεωκοπημένη γραφειοκρατία των εργατοπατέρων-“συνδικαλιστών” τύπου Γ.Σ.Ε.Ε.-Α.Δ.Ε.Δ.Υ, οι οποίοι, αποσπασμένοι από τους χώρους εργασίας και συχνά σιτιζόμενοι στα κρατικά πρυτανεία, αρκούνται σε ασυντόνιστες “τουφεκιές στον αέρα” χωρίς σχέδιο και προοπτική με στόχο την αποκλιμάκωση και συνεπώς την ήττα του αγώνα, σπέρνοντας την απογοήτευση και τη μοιρολατρία ανάμεσα στους εργαζομένους.

Γυρίζουμε αποφασιστικά την πλάτη στους εκπροσώπους του εργοδοτικού-κρατικού συνδικαλισμού, στα παπαγαλάκια του κεφαλαίου μέσα στα σωματεία μας. Βάζουμε, τέλος, στην άκρη και τους εκπροσώπους ενός σάπιου συνδικαλιστικού δικτύου παραγόντων, που τόσο καιρό συναγελάζονταν πολιτικά με τον κινηματικό ρεφορμισμό του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. οικοδομώντας συμμαχίες με προφανή στόχο -πέρα από κάποια μικροκομματικά οφέλη- την προσωπική τους αναρρίχηση. Η απίστευτη ανεπάρκεια, η απύθμενη αυταρέσκεια και ο απίθανος, παραγοντίστικος ναρκισσισμός που χαρακτηρίζει όλο αυτό το πολιτικό-συνδικαλιστικό aparat, μαζί με μια ψευδεπίγραφη “επαναστατική ρητορική” αντάμα με την χειραγώγηση των διαδικασιών βάσης συνθέτουν μια αποκρουστική πραγματικότητα στη ζωή των σωματείων, η οποία απωθεί τους εργαζομένους από την οργανική ένταξή και την ολόπλευρη συμμετοχή τους σ’ αυτά.

Ο κούφιος αυτός κινηματικός βερμπαλισμός του κινηματικού ρεφορμισμού, ωστόσο, αδυνατεί να συγκαλύψει πως σε κάθε κρίσιμη καμπή ως πρώτη επιλογή οι φορείς και οι εκπρόσωποί του έχουν την υποχώρηση μπροστά στην πίεση του αντιπάλου, οδηγώντας με τον συμβιβαστικό “ρεαλισμό” τους το κίνημα από ήττα σε ήττα! Αυτό, άλλωστε, έγινε τον Μάη του 2013, όταν ανακάλυψαν ενάντια στη θέληση της πλειοψηφίας των Γ.Σ. των Ε.Λ.Μ.Ε. “όρους και προϋποθέσεις” για την απεργία στις εξετάσεις, προσανατολίζοντας στην πράξη το κίνημα στην κοινοβουλευτική αυταπάτη της κυβερνητικής αλλαγής που ευαγγελιζόταν ο αντιμνημονιακός -τότε- ΣΥΡΙΖΑ. Τα ίδια έκαναν με την “αξιολόγηση του Αρβανιτόπουλου”, όταν με τη μέθοδο της παρασιώπησης και στο όνομα των “αρνητικών συσχετισμών” αρνήθηκαν να δώσουν τη μάχη στους συλλόγους διδασκόντων για την ακύρωση στην πράξη της συγκρότησης ομάδων αυτοαξιολόγησης, ώσπου να τους ξεβράσει το ίδιο το κίνημα και ο ψυχωμένος αγώνας των εργαζομένων σε διάφορους άλλους εργασιακούς χώρους του Δημόσιου (βλ. Ο.Τ.Α., νοσοκομεία, υπουργεία κ.λπ.), αναγκάζοντας τους να φορέσουν και πάλι την “αγωνιστική λεοντή”.

Για να νικήσουν, επομένως, οι αγώνες και να κάνει ένα πραγματικό βήμα μπροστά το κίνημα στην ανατροπή της πολιτικής Κυβέρνησης – Κεφαλαίου – Ε.Ε. – Δ.Ν.Τ, απαιτείται η πρωτοβουλία να έλθει στα χέρια των εργαζομένων: με μαζικές συνελεύσεις στα σωματεία, αυτοοργάνωση στη βάση που θα ακυρώνει τη λογική της αντιπροσώπευσης, εργατική δημοκρατία, επιτροπές αγώνα και οριζόντια δικτύωση των σωματείων, των σχημάτων και των αγωνιστών σε κάθε πόλη, νομό και περιφέρεια, κόντρα στις μανούβρες του κεφαλαίου και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. 

Όλοι σε θέση μάχης. Με έκτακτες Γενικές Συνελεύσεις και ΓΣ προέδρων, τοπικό και συνολικό συντονισμό σωματείων, φορέων, αγροτών, κλπ και Ομοσπονδιών, των εργαζόμενων Δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, που θα ξεπερνά τα όρια που βάζει ο γραφειοκρατικός, ο υποταγμένος εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός. Καλούμε τώρα όλες τις μαχόμενες δυνάμεις να πάρουν ξεκάθαρη θέση σε ένα ενωτικό, αγωνιστικό μέτωπο ανατροπής της επίθεσης, σε μια πραγματική και όχι εικονική μάχη για να μπλοκάρουμε το νέο αντιασφαλιστικό νόμο.

Παλεύουμε για το  καθολικό δικαίωμα σε μια δημόσια κοινωνική ασφάλιση και δημόσια δωρεάν περίθαλψη για όλους και χωρίς προϋποθέσεις. Η ασφάλιση δεν  μπορεί να είναι εμπόρευμα. Το κόστος της ασφάλισης πρέπει να βαρύνει τους εργοδότες και το κράτος, τόσο για τους εργαζόμενους όσο και για τους ανέργους.

Το αμέσως επόμενο διάστημα το εργατικό-λαϊκό κίνημα είναι επιτακτικά αναγκαίο να παλέψει για:

• Να καταργηθούν όλοι οι αντιασφαλιστικοί νόμοι που ψηφίστηκαν τα τελευταία χρόνια  (Σιούφα, Ρέππα, Πετραλιά κ.λπ.) και οι ρυθμίσεις των μνημονίων. Να επιστραφούν στα ταμεία τα αποθεματικά που υπεξαίρεσαν τράπεζες, εργοδότες και κράτος, από τα 70 δισ. που λεηλατήθηκαν έως το 2010, μαζί με τα δεκάδες άλλα που χάθηκαν στα δομημένα ομόλογα και το «κούρεμα» του PSI, αρπάχτηκαν το πρώτο εξάμηνο του 2015 από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για να αποπληρωθεί το ΔΝΤ, αλλά το κόστος της ανακεφαλαιοποίησης του Δεκεμβρίου 2015.

Να αναπτυχθεί ένα αποκλειστικά δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα για όλους τους εργαζόμενους, με αυξήσεις σε μισθούς με επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, για να αυξηθεί και η χρηματοδότηση της ασφάλισης από τις αντίστοιχες εργοδοτικές εισφορές. Απαιτούμε  συντάξεις για να ζούμε αξιοπρεπώς. Με δωρεάν κάλυψη υγείας, περίθαλψη για όλους. Πρόνοια και παροχές με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες. Πλήρης σύνταξη στα 30 χρόνια εργασίας ή στα 60 έτη για τους άνδρες και στα 58 για τις γυναίκες.Όχι σύνταξη στα βαθιά γεράματα, όχι στη διάλυση της επικουρικής ασφάλισης, του μετοχικού και τη μείωση του εφάπαξ. Πλήρης ασφάλιση για τους ελαστικά εργαζόμενους και τους ανέργους. Θα πρέπει να σταματήσει, επιτέλους, το αίσχος στις καθυστερήσεις έκδοσης και απονομής των συντάξεων και του εφάπαξ.

Να διασφαλιστεί η δουλειά για όλους, σταθερή, πλήρης και ασφαλισμένη. Με κατάργηση όλων των μορφών ευέλικτης και ελαστικής εργασίας στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Άμεσα απαιτείται η περίοδος ανεργίας να μετρά ως χρόνος ασφάλισης. Με διασφάλιση της πλήρους ασφάλισης και περίθαλψης για τη μερική απασχόληση, την ελαστική και εκ περιτροπής εργασία, τις διάφορες μορφές μαθητείας και κατάρτισης, την απασχόληση με voucher ή σε προγράμματα «κοινωφελούς εργασίας», τα χρόνια στράτευσης.

• Να μειωθεί δραστικά η άμεση φορολογία των εργαζομένων, της φτωχής αγροτιάς, των πληττόμενων μεσαίων στρωμάτων, με το αφορολόγητο στα 20.000 ευρώ και παράλληλα γενναία αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου, με απαγόρευση καταφυγής σε υπεράκτιες (offshore) εταιρείες και φορολογικούς παράδεισους. Κατάργηση του Φ.Π.Α. και των έμμεσων φόρων στα βασικά είδη. Να «κουρευτεί» το ιδιωτικό χρέος των λαϊκών οικογενειών που δεν αντέχουν και όλα τα βάρη από τόκους και υπερημερίες. Παράλληλα κατάργηση του Ε.Ν.Φ.Ι.Α. και όλων των χαρατσιών. Στήριξη των αναγκών των πληττόμενων αυτοαπασχολούμενων και των μικρομεσαίων.

Για την επίτευξη αυτών των στόχων πάλης είναι αναγκαίο να διαμορφωθεί καυτό έδαφος οργής παντού.     

Για να ξηλωθεί στο σύνολό της η αντεργατική πολιτική, η οποία αφαιρεί από τους εργαζομένους κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα οδηγώντας τους βίαια στη δουλοποίηση.

Χανιά, 05 του Μάη 2016

Σημειώσεις-Παραπομπές 

1. Σύμφωνα με την Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου η πλήρης διακοπή της δυνατότητας της κρατικής χρηματοδότησης του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης –που αντιφάσκει, πάντως, προς την αναφερόμενη εγγυητική υποχρέωση του Δημοσίου- θέτει ζήτημα συμβατότητας προς το άρθρο 22 παρ. 5 του Συντάγματος (άρθρο 2 παρ. 5).
2. Το φορολογικό σημαίνει αυξήσεις φόρων στα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα με μείωση του αφορολόγητου και παγιοποίηση της εισφορά αλληλεγγύης, μαζί με την εξοντωτική φορολογία αγροτών, αυτοαπασχολούμενων και ελεύθερων επαγγελματιών, ενώ ο ΦΠΑ πάει στο 24%.