Γράφει ο Panos Flow

Oι δολοφόνοι του Σαχζάτ Λουκμάν, Διονύσης Λιακόπουλος και Χρήστος Στεργιόπουλος τιμωρήθηκαν με 20 χρόνια φυλακή για την ρατσιστική δολοφονία που διέπραξαν το 2013, αλλά τους αναγνωρίστηκε το ελαφρυντικό της ”καλής διαγωγής μετά την τέλεση του αδικήματος”.

Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο δηλαδή μας λέει ότι μπορεί οι νεοναζί να δολοφόνησαν έναν εργάτη που πήγαινε στην δουλειά του με 7 μαχαιριές στην μέση του δρόμου αλλά μετά ήταν καλά παιδιά και έτσι έσπασαν τα ισόβια με τα οποία είχαν καταδικαστεί πρωτόδικα. Μάλιστα οι δικαστές ζήτησαν και την σύλληψη όσων τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν.

Οι δικαστές γνώριζαν από πριν ότι με βάση αυτά που ισχύουν, οι νεοναζί δεν θα κάτσουν μέσα για πολύ καιρό ακόμα καθώς αν υπολογίσουμε τα 3/5 της ποινής, το απίστευτο- 6 χρόνια μεροκάματα σε 7 χρόνια κράτησης- και με συμπληρωμένο ουσιαστικά το 1/2 της ποινής τους , έχουν δικαίωμα, πολύ σύντομα να αιτηθούν αποφυλάκιση και να την πετύχουν. Κι όλα αυτά υπενθιμίζεται -για ένα ρατσιστικό έγκλημα προμελετημένο και οργανωμένο-.

Ας πάρουμε όμως τώρα τα πράγματα ανάποδα, αφού όπως ακούμε συχνά ”η δικαιοσύνη είναι τυφλή”. Βάλτε στην θέση του Πακιστανού εργάτη έναν Έλληνα εργάτη και στην θέση των δύο δολοφόνων δύο Πακιστανούς. Προσθέστε όλα τα στοιχεία και τα γεγονότα που αφορούν την υπόθεση απ το 2013 και αντιστρέψτε τους ρόλους και τους πρωταγωνιστές.

Πιθανότατα θα γινόταν ότι έγινε στην Αχαρνών το 2011. Όλοι θυμούνται την δολοφονία του Μ. Κάνταρη για μία κάμερα. Ποιος όμως θυμάται ότι μόλις λίγες μέρες αργότερα δολοφονήθηκε ένας μετανάστης λίγο πιο πέρα από κει που δολοφονήθηκε ο Μ.Κάνταρης; Θυμάται κανείς το όνομα του; ΟΧΙ. Τον έλεγαν Αλίμ Αμπντούλ Μάναν και στην περίπτωση του ”δεν κουνήθηκε φύλλο” .

Τι κι αν υπήρχαν αυτόπτες μάρτυρες που μίλαγαν για ρατσιστική δολοφονία, δεν συγκινήθηκε κανείς. Η αστυνομία και η δικαιοσύνη σφύριζαν αδιάφορα και η κάτοικοι της περιοχής ήταν απασχολημένοι με το στήσιμο των εθνικιστικών συγκεντρώσεων ενάντια στους μετανάστες με ελληνικές σημαίες και φωτογραφίες του Μ. Κάνταρη με τα ΜΜΕ τότε να κάνουν παρέλαση απ’ το σημείο και να προβάλλουν το μίσος των ”αγανακτισμένων Ελλήνων” ενάντια σε όποιον δεν είχε το ”σωστό χρώμα” και δεν μιλούσε την ”σωστή γλώσσα”.

Οι δολοφόνοι του Αλίμ Αμπντούλ Μάναν δεν βρέθηκαν ποτέ επειδή ουσιαστικά δεν αναζητήθηκαν ποτέ. Βλέπετε, κάποιες ζωές αξίζουν περισσότερο από κάποιες άλλες και αυτό δεν είναι μόνο άποψη των φασιστών. Είναι και μέρος της κρατικής ιδεολογίας.
Δεν θα πρέπει να ξεχνάει κανείς ότι οι ναζί απέκτησαν πολιτική υπόσταση και πήραν δύναμη χάρη στην δικαιοσύνη και την σφραγίδα του Αρειου Πάγου.

Άλλο ένα χαρακτηριστικό της κρατικής ιδεολογίας είναι οι διακρίσεις μεταξύ των κρατουμένων με έμφαση στους πολιτικούς κρατούμενους. Όταν ο ίδιος ο εισαγγελέας θέτει βέτο λόγο προηγούμενης πολιτικής δήλωσης, ουσιαστικά παραδέχεται ΕΠΙΣΗΜΑ ότι ο Δ.Κουφοντίνας είναι πολιτικός κρατούμενος, ότι η δικαιοσύνη είναι ταξική και κατευθυνόμενη πολιτικά και ότι τόσα χρόνια μετά φοβούνται ακόμα.

Όλα αυτά δεν είναι άγνωστα φυσικά, αλλά όταν τα μαρτυρούν οι ίδιοι, έχει ένα ”ενδιαφέρον”. Η αλλαγή πλεύσης του εισαγγελέα Κωνσταντίνου μαρτυράει από μόνη της ‘‘πολιτική παρέμβαση”. Η δικαιοσύνη και οι δικαστές είναι έκθετοι σε τέτοιο βαθμό που πλέον γίνεται σαφής ο πραγματικός τους ρόλος αλλά είναι και ξεκάθαρες οι πολιτικές διεισδύσεις στην δικαστική εξουσία και οι διασυνδέσεις μεταξύ αυτών των δύο μηχανισμών. Μηχανισμοί που σκίζουν τα ρούχα τους για την υποτιθέμενη ”ανεξαρτησία” και την διάκριση των εξουσιών γενικότερα.

Το αστικό κράτος και η δικαιοσύνη είναι εγκλωβισμένοι μέσα στα ίδια τους τα αδιέξοδα διότι δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά απ το να αντιμετωπίζουν τον Δημήτρη Κουφοντίνα ως αυτό που πραγματικά είναι . Όχι απλά, μόνο ένας πολιτικός κρατούμενος αλλά και ένας βασικός πολιτικός τους αντίπαλος. Το μαρτυρούν και το παραδέχονται με την στάση τους, η πολιτική τάξη από την μία και η δικαστική εξουσία από την άλλη.

Οταν μιλάμε για δικαστική εξουσία δεν υπάρχει ούτε σφάλμα ούτε λάθος. Υπάρχει μια συνολική αντιμετώπιση από κρατικής πλευράς αν λάβουμε υπ όψιν μας ποια ”κέντρα ”απασχολεί το ζήτημα. Αυτό που δεν κατάλαβε ποτέ το αστικό κράτος ήταν ότι έπρεπε να αντιμετωπίσει τον Κουφοντίνα ως αυτό που πραγματικά ήταν. Και εκεί ακριβώς είναι το κομβικό σημείο της ήττας του, διαχρονικά. Γι αυτό και ο φόβος του παραμένει ακόμα υπαρκτός με αποτέλεσμα να εκτίθεται το ψεύτικο’ ‘δημοκρατικό” του προσωπείο. Γι αυτό και ζητάει ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ.

Μόλις πριν από λίγες μέρες το Πενταμελές Eεφετείο Αναστολών αποζημίωσε την Ηριάννα και τον Περικλή δίνοντας τους 15 ευρώ ημερησίως για τις 400 μέρες άδικης φυλάκισης τους, αφού τους διέσυρε στο πανελλήνιο, στοχοποιόντας τους με το χειρότερο τρόπο. Έτσι λοιπόν η δικαιοσύνη μας λέει –θα σας φυλακίζουμε άδικα, θα σας τραβάμε στα δικαστήρια, θα σας δείχνουμε ως τρομοκράτες, θα παίζουμε με τις ζωές σας και μετά αν έχετε λεφτά για δικηγόρους και αν μπορέσετε να αποδείξετε την αθωότητα σας θα σας πετάμε στην μούρη κάποια χρήματα απ’ αυτά που μας δίνει το κράτος για να παριστάνουμε τους ”ανεξάρτητους” και δεν τρέχει τίποτα. Μετά θα είστε ελεύθεροι.

Υπάρχουν άραγε άνθρωποι σαν την Ηριάννα και τον Περικλή που δεν μπόρεσαν να αποδείξουν την αθωώτητα τους και βρίσκονται στην φυλακή; Η ίδια η δικαιοσύνη μας λέει έμμεσα ότι μπορεί και να υπάρχουν. Αυτό προκύπτει απ’ την απόφαση. Η αποζημίωση αποτελεί μια κοροϊδία και τίποτα παραπάνω.

Πόσες μεθοδεύσεις δεν έχουμε δει στην υπόθεση του Ζακ με την δικαιοσύνη και την αστυνομία να καλύπτει τους δολοφόνους του; Πρόσφατα ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος κρίθηκε αθώος για τα 15,7 εκατομμύρια και η ποινή του μειώθηκε στα 3 χρόνια για το ξέπλυμα.

Ακόμα και στην υπόθεση του Αλ. Γρηγορόπουλου που εκδικάζεται στην Λαμία, οι δικαστές προσπαθούν να ρίξουν στα μαλακά τον Κορκονέα και προτείνουν την αθώωση του Σαραλιώτη με απίστευτα νομικά κόλπα και ελιγμούς που μόνο οργή προκαλούν αλλά πάνω απ όλα. Διαστρεβλώνουν και αποκρύπτουν τα πραγματικά γεγονότα και προσπαθούν να θέσουν σε νέα βάση τα δεδομένα και να μετακινήσουν την πραγματικότητα υπέρ των ένστολων φονιάδων αγνοώντας σκόπιμα και προκλητικά τα στοιχεία, δίνοντας τις δικές τους εκδοχές ως παραδοχές και ερμηνεύουν τα γεγονότα αντί να αποφασίζουν με βάση αυτά. Και “εντελώς τυχαία” πάντα υπέρ των δολοφόνων.

Ο συνήγορος του Κορκονέα Β.Ανδρούλας υπήρξε κατηγορούμενος σε υπόθεση εμπορίας βρεφών και αθωώθηκε επειδή το δικαστήριο δεν δέχθηκε ως στοιχείο -βίντεο που τον ενοχοποιούσε. Όπως ακριβώς και στην δίκη για την δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου που το δικαστήριο δεν δέχθηκε το βίντεο της δολοφονίας.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Ο εισαγγελέας Βασίλειος Χανής δεν δίστασε να προτείνει την μετατροπή της κατηγορίας για τον Κορκονέα από ανθρωποκτονία από πρόθεση με άμεσο σε ενδεχόμενο δόλο, μία πρόταση που είχε μειοψηφήσει στην προηγούμενη εκδίκαση της υπόθεσης. Είπε μάλιστα πως ο πυροβολισμός προέκυψε εντελώς ξαφνικά και ότι το συμβάν ήταν θέμα ανοησίας, εντελώς συγκυριακό και συμπτωματικό.

Αν προσπαθούσαμε να καταγράψουμε το σύνολο των μεθοδεύσεων της αστικής δικαιοσύνης υπέρ των ”δυνατών” πιθανών δεν θα μας έφτανε μία ζωή. Γιατί δεν υπάρχουν μόνο οι γνωστές υποθέσεις πολιτικού ενδιαφέροντος. Είναι και οι χιλιάδες περιπτώσεις καθημερινών ανθρώπων της τάξης μας που δεν μαθαίνονται ποτέ.

Αυτή είναι η ”τυφλή” δικαιοσύνη τους που θάβει τους οικονομικά αδύναμους και χαϊδεύει τους ισχυρούς και τους φίλους τους, τους φασίστες. Αυτή η ”δικαιοσύνη” που επιδίδεται καθημερινά σε ένα όργιο δικαστικής και νομικής αυθαιρεσίας, ανάλογα ποιον έχουν απέναντι τους, έχοντας κάνει νόμο το δίκιο του ισχυρού και ενισχύει στην πράξη τον νόμο της ζούγκλας, εκεί που επιβιώνει ο πιο δυνατός.