Μεγάλη δημοσιότητα στην χώρα μας, αλλά και στην Τουρκία πήρε η απόφαση της Δέσποινάς Βανδή να μη συμμετάσχει σε συναυλία που θα λάμβανε χώρα στο Τσεσμέ, λόγω μίας αφίσας που αναρτήθηκε στη σκηνή με τον Κεμάλ Ατατούρκ αλλά και της τουρκικής σημαίας. (Tο σχετικό ρεπορτάζ μπορείτε να το διαβάσετε σε όλες τις ενημερωτικές ιστοσελίδες. Εδώ από το “Κουτί της Πανδώρας“).
Το να υπάρχει η εθνική σημαία του κράτους που οργανώνει μια πολιτιστική εκδήλωση, σε συναυλιακό χώρο το θεωρούμε κάτι που δεν επιδέχεται σχολιασμό. Αξίζει όμως να γράψουμε δυο λόγια, ή μάλλον να κάνουμε μια αναδημοσίευση στο ότι η η κ. Βανδή θέλησε να ασκήσει εξωτερική πολιτική για μια αφίσα που υπήρξε με τον Κεμάλ Ατατούρκ. Να θυμίσουμε πάντως πόσο υποκριτικό είναι.
Στελέχη όλων των αστικών κομμάτων (Από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, μέχρι την υπουργό Μενδώνη) φωτογραφίζονται κάτω από το πορτραίτο του Κεμάλ χωρίς να έχουν κανένα πρόβλημα. Επίσης σε διοργάνωση ελληνοτουρκικού τουρνουά βόλεϊ γυναικών στη Χίο, στο κλειστό γήπεδο κρεμάστηκε στον τοίχο μία τουρκική σημαία με τη μορφή του Κεμάλ Ατατούρκ.
Αντί για οποιοδήποτε σχολιασμό για την συμπεριφορά της Βανδή εμείς θα παραθέσουμε απόσπασμα από ένα άρθρο που έχει δημοσιευτεί στην ιστοσελίδα της ΚΟΝΤΡΑΣ και αναφέρεται στην προσωπικότητα του Κεμάλ Ατατούρκ:
Ο Κεμάλ Ατατούρκ εθνικιστής μέχρι το μεδούλι, αυταρχικός αλλά και ριζοσπάστης αστός μεταρρυθμιστής ταυτόχρονα, ήταν πολύ πιο έξυπνος και διορατικός από τους σημερινούς εθνικιστές σε Ελλάδα και Τουρκία. Οταν ο ελληνικός στρατός αποβιβάστηκε στη Σμύρνη, χωρίς να βρει αντίσταση, και άρχισε την προέλαση προς την Αγκυρα, έστρωσαν μια τουρκική σημαία μπροστά στον έλληνα αρχιστράτηγο κι αυτός, με τον αέρα του επίδοξου κατακτητή, την πάτησε με τις μπότες του, όπως έκανε και το επιτελείο του.
Οταν ο Μουσταφά Κεμάλ, κάνοντας την αντίστροφη πορεία, έφτασε στη Σμύρνη, του έστρωσαν μια ελληνική σημαία στο ίδιο σημείο όπου οι έλληνες στρατιωτικοί είχαν πατήσει με τις μπότες τους την τουρκική σημαία. Ο τούρκος αρχιστράτηγος, με τον αέρα του νικητή, αρνήθηκε να πατήσει την ελληνική σημαία και τους διέταξε να τη μαζέψουν και να τη διπλώσουν, λέγοντας: «Αυτό είναι το σύμβολο της ανεξαρτησίας μιας χώρας. Η σημαία είναι ιερή. Είναι τεράστιο λάθος να πατάς τη σημαία ενός κράτους, ακόμα κι αν πρόκειται για τον εχθρό σου». Αυτό δεν είναι μύθος, είναι καταγεγραμμένο σε ιστορικά βιβλία.
Για τον ίδιο λόγο, αυτός ο έξυπνος εθνικιστής, δεν όρισε ως εθνική γιορτή την ημέρα που τα υπολείμματα του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος (που στην ακμή του κόντευε τις 300.000 ψυχές) εγκατέλειψαν αμαχητί τη Σμύρνη, αλλά τη μέρα που δόθηκε η τελευταία μάχη. Δεν ήθελε να συνδέσει τη νεοσύστατη Τουρκική Δημοκρατία με σφαγές αμάχων, αλλά με μια νίκη στρατού προς στρατό.
Δυστυχώς, έναν αιώνα από τότε, τα πράγματα είναι χειρότερα. Το εθνικιστικό αφιόνι γίνεται εργαλείο ελέγχου των λαών και στις δυο όχθες του Αιγαίου. Στην Ελλάδα έχουμε και τον… αριστερό εθνικισμό. Πετάει τις απειλητικές ρητορικές ρουκέτες ο Ερντογάν, ταΐζοντας μ’ αυτές τις θρησκευόμενες μάζες της Ανατολίας, κόβοντας και ράβοντας την ιστορία του προηγούμενου αιώνα στα μέτρα ενός νεο-οθωμανισμού, σπεύδει σύμπας ο πολιτικός κόσμος στην Ελλάδα να συνταχθεί πίσω από την «εθνική γραμμή», που επίσης κόβει και ράβει την ιστορία του προηγούμενου αιώνα στα μέτρα του νεοελληνικού εθνικισμού, που ονειρεύτηκε να χτίσει μια αυτοκρατορία και έπνιξε στο αίμα τους φαντάρους και το ελληνικό στοιχείο της Μικράς Ασίας (χώρια τα εγκλήματα που διέπραξε σε βάρος του τουρκικού πληθυσμού, και όταν προήλαυνε μέχρι τον Σαγγάριο και όταν καθηλώθηκε στη δυτική όχθη του ποταμού και άρχισε να υποχωρεί).
0 Comments