Της Αλέκας Ζορμπαλά
Να χάσεις και να θάψεις το παιδί σου, έτσι στα ξαφνικά, εν καιρώ ειρήνης και όχι εν μέσω και λόγω πολέμων και γενοκτονίας, όπως συμβαίνει δίπλα μας.
Οι ευθύνες, προφανώς όχι των γιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού, αλλά ενός ανάλγητου κράτους, που διέλυσε το ΕΣΥ, το ΕΚΑΒ και οτιδήποτε σχετίζεται με τη δημόσια υγεία, ευθύνες προφανείς και αυταπόδεικτες, ας συζητηθούν αργότερα.
Αυτό που εντυπωσιάζει είναι, ότι σε αυτή την απώλεια, σε αυτά τα μαύρα τους σκοτάδια, φαίνεται, ότι έχουν μια ειλικρινή συμπαράσταση από τον κόσμο, αδιακρίτως ιδεολογίας και τάξης.
Όχι γιατί είμαστε “δούλοι”, “δουλοπρεπείς”, γιατί είμαστε λαός, που πάσχει από το σύνδρομο της Στοκχόλμης και πολλά άλλα.
* Αλλά γιατί ο κάθε γονιός, αν θέλει να λέγεται άνθρωπος, ενστικτωδώς ταυτίζεται με τον γονιό της απώλειας, του ολέθρου, της συμφοράς, είτε στους διαδρόμους του Ευαγγελισμού, είτε στα βομβαρδισμένα νοσοκομεία της Γάζας.
* Γιατί η οικογένεια αυτή στο τρόμο της ξαφνικής αρρώστιας του παιδιού της, δεν πήγε στα fancy ιδιωτικά αλλά προσέτρεξε στο ΕΣΥ, στο διαλυμένο ΕΣΥ, όπως πάει ο καθένας από εμάς και έτσι ταυτίστηκε με όλες και όλους εμάς, ήταν σαν να ήταν κάποιοι από εμάς.
* δεν υπάρχουν τυχαίοι θάνατοι, ειδικά νέων ανθρώπων, και έτσι, τουλάχιστον, θάνατοι, που οφείλονται σε εγκληματική πολιτική πράξεων και παραλείψεων της κυβέρνησης, συνεγείρουν τις συνειδήσεις, τις αντιδράσεις, το θυμικό (δεν πειράζει) του κόσμου όλου, όπως στα Τέμπη.
Ας αφήσουμε τους ανθρώπους να θάψουν το παιδί τους, να θάψουν τη ζωή τους, και μετά, ας δούμε τις δικές τους ευθύνες, βασικά του πατέρα, ως πρώην πρωθυπουργού.
0 Comments