Πηγή: Νίκος Παπαδογιάννης – Documento

Όλοι οι άλλοι, αθώοι

Στα social media όπου τρώει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, πρόσωπο του εφιαλτικού τριημέρο δεν ήταν ο πρωθυπουργός που μετέτρεψε τη φράση «καμένη γη» από μεταφορά σε κυριολεξία, ούτε ο περιφερειάρχης Αττικής που αγνοείται εδώ και μέρες και δεν αναφέρεται καν, σε βαθμό που να πιστεύει κανείς ότι είναι φανταστικό πρόσωπο. Πρόσωπα των ημερών δεν είναι καν οι πέντε πυροσβέστες που έπεσαν στον βωμό του καθήκοντος και στο όνομα της χώρας που καταπίνει τα παιδιά της και τα παιδιά των άλλων χωρών.

Όχι. Πρόσωπο των ημερών είναι μία νεαρή ρεπόρτερ από το Open, η οποία στιγματίστηκε περίπου ως κοινή εγκληματίας, επειδή την έπιασε «στον αέρα» νευρικό γέλιο 2-3 δευτερολέπτων τη στιγμή που έκανε ρεπορτάζ για τις πυρκαγιές. Δύο βήματα από τις φλόγες, μετά από ατελείωτες ώρες αγωνίας με τους καπνούς στα μάτια. Αλλά σε ζωντανή μετάδοση. Θέλει να το δοκιμάσει κάποιος για να δει τη γλύκα; Ως άνθρωπος της τηλεόρασης, σας διαβεβαιώνω ότι δεν θα αναγνωρίζετε τον εαυτό σας.

Για ένα στιγμιαίο γέλιο που ήταν εμφανώς αντίδραση αμηχανίας τύπου trauma response ή –το πιθανότερο- προϊόν κάποιου εξωτερικού ερεθίσματος και πάντως σε συνθήκες ακραίου στρες, η καλή δημοσιογράφος Mαρία Σιαμπάνου στοχοποιήθηκε από τιποτένιους και λιγότερο τιποτένιους λογαριασμούς στο Instagram ή στο Facebook, ακροδεξιούς συνήθως, και παραδόθηκε βορά στις ορέξεις των ψυχανώμαλων. Των ίδιων, που σε μερικές Κυριακές θα σπεύσουν ομαδικά να ξαναψηφίσουν έναν που γελάει στις κηδείες και στα μνημόσυνα.

Συγχωρήστε μου την οργή, αλλά τα σχόλια που δημοσιεύτηκαν από συμπολίτες μας ενάντια στην κοπέλα είναι αδιανόητα. Πήγα να γράψω ότι ξεπερνούν κάθε προηγούμενο και κάθε επόμενο, αλλά το έσβησα μεμιάς, διότι το βαρέλι έχει πολλαπλούς πάτους και ο ακοίμητος αυτός λαός τους σκαλίζει καθημερινά. Και τι δεν της έσουραν της –ικανότατης στη δουλειά της- συναδέλφου, που σε άλλο βίντεο εμφανίζεται να βοηθάει απελπισμένους ανθρώπους σε φλεγόμενο σπίτι. Εάν είστε ευαίσθητοι στην αθυροστομία, αλλάξτε κανάλι τώρα αμέσως.

Καίγονταν δενδρύλλια

Ότι –τι πιο σύνηθες- είναι πουτ@ν@. Ότι είναι κ@ργιόλ@. Ζώον. Καθυστερημένη. Ξεφτίλα. Τσογλάνι. Σάπια. Καμμένη φλάντζα. Για πολλές μπάτσες. Δημοσιοκαφράκι. Ακατοίκητο. Παρτσακλό. Πάνχαζη κοπριά. Ότι θα κάνει δύο π*πες στο αφεντικό της και θα γλιτώσει την απόλυση. Ότι είναι βλήμα και πρέπει να της αφαιρεθεί το δικαίωμα ψήφου. Ότι θα θυμήθηκε κανένα πέος, γι’ αυτό χασκογελάει, Ότι παίρνει ψυχοφάρμακα.

Ότι είναι κοπρόσκυλο, σούργελο του κερατά, μαλακισμένο, μόμολο, τρελόγκα, βρωμιάρα, απόβρασμα, πουτ@νάρ@, ψ@λού, πρεζόνι, πρεζού, βρώμα, ηλίθια με πτυχίο, ΑμεΑ, παράλυτη, σκουπίδι, παρτάλι, αστροπελέκι, τούβλο, σκρόφα, κάμπια, νούμερο, γίδα, ζωντόβολο, φοράδα ξεκαπίστρωτη, βλήμα εδάφους αέρος, φάτσα γυφτοπούλας, π@@τανόσπερμα, παλιοκούμμουνο, αριστερο@ρχίδ@ που θέλει γαμήσι για να συνέλθει και που της γαργαλάνε τα χορτάρια το μ**νί και γι’ αυτό γελάει.

Γιατί όμως να περιοριστούμε σε ύβρεις; Ας περάσουμε στο πρακτέον: «Πετάξτε τη μέσα στις φλόγες». «Κόψτε της το γέλιο από τη ρίζα». «Ρίξτε τη στη χαράδρα». «Κάντε τη σαπούνι». «Καλό ΟΑΕΔ». «Να πεθάνει». «Να σε βρούνε κρύσταλλο». «Κάνε τσιμπ**κι στο μικρόφωνο να σου περάσει». «Η χώρα καίγεται και το μ**νί χτενίζεται». «Στείλτε τη για βίζιτες στη Μύκονο». «Ούτε για τον π**τσο δεν κάνει». «Θέλω να τη δείρω». «Ας τη βαρέσει κάποιος». «Δώστε της μία με τη μάνικα μέσα στα μούτρα». «Να γυρίσει ο Θεός τη φωτιά πάνω σου». «Γελάς μωρή σαύρα, αλλά όταν σου τον έχωναν έσκουζες». «Τράβα κάνε καμιά πιάτσα σκουπίδι». «Δεν σέβεστε τον πόνο μπουρδέλα, ψόφο». «Να σου καεί το σπίτι μπροστά στα μάτια σου». «Αν πέθαινε ο πατέρας σου, θα γέλαγες;»

Πού και πού, μερικά φαιδρότερα, διότι η καφρίλα θέλει γέλιο για να αναπνεύσει: «Καίγονταν δενδρύλλια ινδικής κάνναβης και μαστούρωσε». «Μάλλον θα επενδυσει καποιος δικος της σε ανεμογεννήτριες». «Όλα τα άχρηστα ορκ μαζεύτηκαν στο Όπεν του Τσετσένου , που τα ξεπούλησε όλα για να πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ». «Δεν είναι Ελληνίδα, να της αφαιρεθεί το διαβατήριο». Και, το πιο αγαπημένο μου: «Παλιοβρώμα, μη πιάνεις στο στόμα σου τα Σινούκ».

Δηλητήριο στη γλώσσα

Μοναχά από τρεις αναρτήσεις περιθωριακών λογαριασμών τα σταχυολόγησα αυτά τα ελεεινά (ανάμεσα σε ελάχιστα υποστηρικτικά) και δεν θέλω καν να σκεφτώ τι γίνεται παραέξω. Τα ξεδιάλεξα αηδιασμένος ανάμεσα σε –χωρίς υπερβολή- εκατοντάδες υβριστικά, απειλητικά και εμετικά σχόλια. Τα γράφουν μάλιστα με τις ονοματάρες τους, οι περισσότεροι …ιεροεξεταστές. Ντράπηκα, ανακατεύτηκα και κυρίως τρόμαξα. Πώς να συνεννοηθείς με αυτούς τους ανθρώπους εκεί έξω; Πώς αντέχουν να κρύβουν μέσα τους τόσο μίσος και τέτοια χυδαιότητα; Δεν δηλητηριάζονται όποτε δαγκώνουν τη γλώσσα τους; Με αυτό το στόμα θα κοινωνήσουν;

Μη ξεχνάτε, μιλάμε για τον λαό που αφήνει τα σκυλιά του να καούν αβοήθητα. Που καίει ο ίδιος τα δάση του για να χτίσει αυθαίρετα και χορεύει τσάμικα μπροστά στις φλόγες. Που δέρνει τις γυναίκες και τα παιδιά του για σπορ. Που καμώνεται τον καλό χριστιανό, αλλά εύχεται καλό βυθό σε πρόσφυγες και μετανάστες. Που θέλει να κάψει τη Μαρία Σιαμπάνου, αλλά δίνει συγχωροχάρτι στους Λιγνάδηδες και στους Μίχους.

Μα ναι, για όλες τις συμφορές φταίει μία ρεπόρτερ που, μέσα στον χαλασμό της πυρκαγιάς, γέλασε αντανακλαστικά με κάτι που της είπαν μέσα από τα ακουστικά. Διότι εμάς τους αλάθητους δεν μας έχει πιάσει ποτέ νευρικό γέλιο στην κηδεία δικoύ μας ανθρώπου ή μπροστά σε κάποια καταστροφή. Είμαστε ρομπότ εμείς και αποκλείεται να γελάσουμε μηχανικά αν κάποιος μας ψιθυρίσει μία χοντράδα τη λάθος στιγμή.

Τι περιμένετε, εκεί στο κανάλι του …Τσετσένου; Απολύστε την, την πόρνη! Πρέπει κάποιος να πληρώσει τα νευράκια μας, που θέλουμε να πάμε διακοπές και δεν έχουμε φράγκο στην τσέπη και που ο βίος μας είναι αβίωτος. Χώρια που μας έκαψαν το αυθαίρετο οι Τουρκαλάδες και οι Παλαιστίνιοι εμπρηστές.

Ο αόρατος σερίφης

Και με ποιον να τα βάλουμε, άλλωστε; Με τον τουρίστα πρωθυπουργό, που έκανε όλη τη χώρα κάρβουνο και ρίχνει την ευθύνες για τις συμφορές και τους άδικους θανάτους στον στρατηγό άνεμο; Με το γκουβέρνο που στέλνει τα ΜΑΤ για να ξυλοφορτώσουν τους πυροσβέστες; Με τον περιφερειάρχη και πρώην σερίφη, που απαγορεύεται να ακουστεί στα κανάλια ακόμα και το όνομά του; Με τον ανύπαρκτο υπουργό της ανύπαρκτης πολιτικής προστασίας, η οποία περιορίζεται σε μηνύματα του 112; Με το κράτος που προσλαμβάνει μπάτσους και παπάδες αντί για γιατρούς, νοσηλευτές και πυροσβέστες; Με τις εταιρίες των οποίων τα καλώδια ανάβουν τις φωτιές; Με τον εαυτό μας, που ψήνει λουκάνικα και σκάει πυροτεχνήματα όταν η παραμικρή σπίθα μπορεί να κάψει τρεις νομούς;

Ε, όχι δα. Αυτοί είναι όλοι τους αθώοι και όποιος δεν το πιστεύει ας μελετήσει τα αποτελέσματα των εκάστοτε εκλογών. Του αδάμαστου Έλληνος ο τράχηλος ζυγό και τηλεοπτικές παρασπονδίες δεν υποφέρει. Δεν έχει και κανένα πόλο να τραγουδήσουμε τον εθνικό ύμνο για να ξαναβρούμε τη χαμένη μας περηφάνια…

Σαν να μην έφταναν τα υπόλοιπα, βγήκαν παγανιά και οι συνήθεις ακροθρησκόληπτοι, αναρτώντας (συνήθως παλαιότερες) φωτογραφίες με παρεκκλήσια και εικόνες που διασώθηκαν «ως εκ θαύματος» από τις πυρκαγιές. Την απάντησή μου τη δανείζομαι από σχόλιο του χρήστη Κωστή Τάλου στο Facebook, το οποίο προσυπογράφω χωρίς ενδοιασμούς: «Ένας Θεός που θα έσωνε το δάσος τα ζώα και τους ανθρώπους και θα έκαιγε μόνο το εκκλησάκι, θα ήταν ο Θεός μου».

Μαύρη επέτειος σήμερα, φτύνω στον κόρφο μου, ξορκίζω τα ούγκανα που μολύνουν σαν δηλητήριο την κοινωνία μας και σας αφήνω με τη συγκλονιστική στην ευθύτητά της ανάρτηση του κ. Γεώργιου Θεοδωρόπουλου, πατέρα του νεκρού πυροσβέστη από το μοιραίο ελικόπτερο: «Σήμερα έχασα τον γυιο μου σε ένα από τα ελικόπτερα. Δεν γύρισε σπίτι. Θα σας πάω γ@μιώντας μέχρι να κλείσω τα μάτια μου. Θα σας κυνηγάω και από το τάφο μου». Κακά ξεμπερδέματα εύχομαι σε όσους βρεθούν δίκαια στο στόχαστρό του.