Του Γ. Γ
Όσο το ψωμί λείπει απ’ το τραπέζι, τόσο θα σου μπουκώνουν το στόμα με πατριωτικά συνθήματα. Όσο η ακρίβεια σαρώνει μισθούς και συντάξεις, όσο τα λαϊκά νοικοκυριά μετράνε τα κέρματα στο σούπερ μάρκετ και κόβουν βασικές ανάγκες, τόσο το σύστημα θα σηκώνει ψηλότερα τις σημαίες και θα απαιτεί «εθνική υπερηφάνεια».
Δεν είναι τυχαίο. Είναι παλιά και δοκιμασμένη συνταγή.
Μόλις χθες γράφαμε για τα αμείλικτα νούμερα που αποτυπώνουν τη δραματική κατάσταση που βιώνουν τα λαϊκά στρώματα: ακρίβεια χωρίς τέλος, μισθοί καθηλωμένοι, κοινωνικές παροχές διαλυμένες, ένα κράτος που λειτουργεί αποκλειστικά ως εισπρακτικός μηχανισμός για τους πολλούς και ως χορηγός για τους λίγους. Και σήμερα, από το πρωί, τα δελτία ειδήσεων, οι επίσημες ανακοινώσεις και τα καλοκουρδισμένα παπαγαλάκια μας σερβίρουν ένα εθνικιστικό σόου υψηλής αισθητικής και χαμηλής ουσίας.
Φρεγάτες, κορδέλες, στρατιωτικά αγήματα, μεγαλόστομες δηλώσεις περί «ισχυρής Ελλάδας» και «γεωπολιτικής αναβάθμισης». Λες και η εργαζόμενη που δεν βγάζει τον μήνα, ο συνταξιούχος που διαλέγει αν θα πληρώσει ρεύμα ή φάρμακα, ο νέος που δουλεύει με μισθό χαρτζιλίκι, θα σωθούν επειδή προστέθηκε άλλο ένα πανάκριβο πολεμικό παιχνίδι στο οπλοστάσιο.
Αυτή είναι η πραγματική λειτουργία του εθνικισμού: όχι η «άμυνα της πατρίδας», αλλά η άμυνα του συστήματος. Να μετατρέψει την κοινωνική οργή σε εθνική έξαρση. Να καλύψει την ταξική εκμετάλλευση με γαλανόλευκο περιτύλιγμα. Να ζητήσει σιωπή και υποταγή στο όνομα ενός αφηρημένου «εθνικού συμφέροντος», που όλως τυχαίως ταυτίζεται πάντα με τα συμφέροντα των ελίτ, των πολεμικών βιομηχανιών και των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών.
Δεν είναι «εθνική επιτυχία» όταν δισεκατομμύρια φεύγουν για εξοπλισμούς, την ίδια στιγμή που νοσοκομεία καταρρέουν, σχολεία υπολειτουργούν και η κοινωνική πρόνοια έχει γίνει ανέκδοτο. Δεν είναι «ισχυρή Ελλάδα» μια χώρα όπου ο λαός φτωχοποιείται συστηματικά και καλείται να χειροκροτήσει τα όπλα που πληρώνει με το αίμα και τον ιδρώτα του.
Και όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο, καμία φρεγάτα, κανένα άρμα, κανένα μαχητικό δεν μπορεί να κρύψει την πραγματικότητα. Ζούμε σε μια κοινωνία βαθιά άνιση, ταξικά άδικη, όπου η «εθνική υπερηφάνεια» λειτουργεί ως υποκατάστατο της κοινωνικής δικαιοσύνης. Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό παρά ο σκληρός αγώνας που δίνουν αυτές τις μέρες, αγρότες και κτηνοτρόφοι για να μην ξεκληριστούν εντελώς.
Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «πατριώτης ή προδότης», όπως θα ήθελαν.
Το πραγματικό δίλημμα είναι αν θα συνεχίσουμε να τρώμε σημαίες ή αν θα απαιτήσουμε ψωμί, αξιοπρέπεια και ζωή με δικαιώματα.
Και αυτό το δίλημμα δεν λύνεται με τελετές και πανηγυρισμούς, αλλά με σύγκρουση.
0 Comments