Γράφει ο Νίκος από Βόλο
Τα συμπεράσματα του άρθρου “8 Ιουλίου 1963: Οι ΗΠΑ σφίγγουν τον οικονομικό κλοιό γύρω από την επαναστατημένη Κούβα” δεν ισχύουν πλέον, από τη στιγμή που κυριάρχησε πλήρως μέσα στο κομμουνιστικό κόμμα της Κούβας η πιο δεξιά ρεβιζιονιστική κλίκα με αρχηγό της το σημερινό πρόεδρο της χώρας Ντίαζ Κανέλ Μπερμούδες.
Η κλίκα αυτή έβαλε μπροστά, με ρυθμούς πολυβόλου πλέον, ένα πρόγραμμα πλήρους παλινόρθωσης του καπιταλισμού στην κουβανική οικονομία και κοινωνία, χρησιμοποιώντας μάλιστα ως άλλοθι την εγκληματική πολιτική του βορειοαμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Από την άποψη αυτή, η σημερινή ρεβιζιονιστική ηγεσία της Αβάνας αποδεικνύεται πραγματικά νεκροθάφτης του σοσιαλισμού στην Κούβα και επαναλαμβάνει για μία ακόμη φορά την ίδια άθλια αντεπαναστατική πορεία που ακολούθησαν οι ρεβιζιονιστές κατεδαφιστές σε ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη και στη Σοβιετική Ένωση πριν απο τριανταπέντε χρόνια, πισωγυρίζοντας την παγκόσμια ιστορία.
Συνεπώς, με αυτή την ηγεσία και την πολιτική που αυτή ήδη πέρασε με νόμους στη χώρα -και μάλιστα με το ιστορικό αίσχος της ομοφωνίας όλων των “βουλευτών της εθνοσυνέλευσης” πριν από λίγες μόλις μέρες, πράγματι η κουβανική επανάσταση οδηγείται σε άδοξο και άδικο τέλος.
Εφεξής κανένας πραγματικός κομμουνιστής ή αριστερός άνθρωπος δεν μπορεί να εθελοτυφλεί και να εκφράζει “αλληλεγγύη” στη ρεβιζιονιστική παλινορθωτική κλίκα της Αβάνας. Χρέος όλων μας είναι να την καταγγέλλουμε δημόσια, μπροστά σε όλους τους λαούς ως ανάξια και προδοτική για τα συμφέροντα του Κουβανικού λαού, της παγκόσμιας εργατικής τάξης και όλων των λαών, και να προτρέψουμε ανοιχτά τους πραγματικούς Κουβανούς κομμουνιστές να τη χτυπήσουν οι ίδιοι αμείλικτα, ανασυγκροτώντας το επαναστατικό τους επιτελείο, το πραγματικά μαρξιστικό -λενινιστικο τους κόμμα.
Να μπουν αυτοί στον αδυσώπητο πολιτικό αγώνα με στόχο την εξάλειψη της ολέθριας πορείας παλινόρθωσης της εκμετάλλευσης και των πολιτικών της φορέων, των προδοτών του σοσιαλισμού, της ρεβιζιονιστικής νεοαστικής κλίκας της Αβάνας , που ονειρεύεται πλέον να γίνει μια “κανονική αστική τάξη”.
Εδώ λοιπόν βρισκόμαστε και δεν χωρούν εδώ καθόλου μεσοβέζικες γραμμές του τύπου “ναι μεν ασκούμε κριτική στα νέα μέτρα της, αλλά στηρίζουμε την κουβανική ηγεσία”. Τέτοιες αντιλήψεις τούτη ακριβώς την ώρα είναι ολέθριες, γιατί δίνουν αβάντα στους παλινορθωτές τύπου Κανέλ Ντίαζ Μπερμούδες και συντροφία.
Στηρίζουμε μόνο τους πραγματικούς Κουβανούς κομμουνιστές επαναστάτες και τους δίνουμε αφειδώλευτα κάθε δυνατή βοήθεια, ώστε να ξεσηκωθούν ενάντια στην εσωτερική προδοσία, να οργανωθούν καλά και περάσουν στην αντεπίθεση, σαρώνοντας το ρεβιζιονισμό και την κλίκα του. Μόνο τότε έχει ελπίδες η κουβανική και η παγκόσμια επανάσταση.
Πολύ ακραία τοποθέτηση, και μόνο από την θεωρία, που και αυτή κουτσαίνει γιατί δεν παίρνει υπόψη της τις πραγματικές συνθήκες, εξωτερικές και εσωτερικές. Όπου οι σημερινές συνθήκες της καθημερινότητας των Κουβανών είναι κυριολεκτικά γενοκτονικες. Από τους οποίους ζητάς, ενώ απειλούνται και με στρατιωτική εισβολή των ΗΠΑ, να φορτωθούν και με το εργατικό κίνημα της υφηλίου.
Πολύ θα ήθελα να μάθω αν πεινάσατε στη ζωή σας και υποφερατε τουλάχιστον στο ελάχιστο ότι υποφέρει τώρα ο Κουβανικος λαός, ιδίως με τα ακραία στραγγαλιστικα μέτρα του Τραμπ , που στην ουσία ζητάτε να αφαιρεθεί και η αλληλεγγύη προς τον ίδιο, τόσο αναγκαία, εφόσον θα στηρίξετε ΜΌΝΟ τους πραγματικούς κομμουνιστές επαναστάτες. Θα ήθελα πολύ να μάθω πώς θα το κάνετε αυτό, θα βρείτε τι λίστα με όνομα και επώνυμο;
Δίνεται την εντύπωση ότι έχετε κάποια πασαλειμματα θεωρίας και μηδενική γνώση της πραγματικότητας. Σας το λέει κάποια που έζησε και ζει την Κούβα εκ των έσω δεκάδες χρόνια. Και θα μπορούσα να συνεχίσω με πολλά και διάφορα.
Όσοι είναι έξω από τον χορό πολλά τραγούδια ξέρουν.
Και
Πίσω από κάθε εξτρεμιστη κρύβεται ένας…. Που στην ουσία βοηθά τις ΗΠΑ.
Οι αλλαγές γίνονται με έσχατο εκβιασμό, μέχρι θανάτου.
Τα περί εξτρεμισμού φληναφήματα σού επιστρέφονται, σενιόρα Ιρένε Κίντάνα, ως ανάξια κάθε σχολιασμού. Ουαί κι αλίμονο αν οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι του Μεσολογγίου έκαναν από μόνοι τους πράξη όσα ζητούσαν εκβιαστικά ο Κιουταχής κι ο Μπραΐμης! Όσον αφορά την υπόθεση της Κούβας, την παρακολουθώ άγρυπνα και συστηματικά επί πολλά χρόνια, πάντα από τη σκοπιά των συμφερόντων του κομμουνιστικού κινήματος και ξέρω πολύ καλά τί γράφω για πρόσωπα και πράγματα. Καμία παραχώρηση σε κάλπικες ρεβιζιονιστικές ηγεσίες από μένα. Όποιο όνομα κι όποιο παρελθόν κι αν επικαλούνται. Όποιος σήμερα αβαντάρει τον Κανέλ Μπερμούδες και είναι αλληλέγγυος με την πολιτική του, αύριο που η Κούβα εξαιτίας αυτής ακριβώς της πολιτικής θα ξαναγίνει με μαθηματική ακρίβεια καζίνο και πορνείο των Γιάνκηδων καπιταλιστών, αυτός θα είναι μέγας συνένοχος στο νέο ιστορικό πισωγύρισμα. Αλληλεγγύη εφεξής μόνο στους μαρξιστές – λενινιστές επαναστάτες της Κούβας. Για να κάνουν το καθήκον τους. Αν είχαμε ως κομμουνιστές όλου του κόσμου κρατήσει τη δέουσα αποφασιστική στάση ενάντια στο Γκορμπατσόφ από το 1988 που αυτός έδειξε την πραγματική του φύση, ίσως να είχαμε προλάβει την καταστροφή.
Θεωρείς τον Ραούλ μέλος αυτής της κλίκας :
Αγαπητέ σύντροφε Δημήτρη, έχω να πω το εξής σχετικά με την ερώτησή σου: Ο Ραούλ Κάστρο φέρνει ακέραιη την ευθύνη: α) για το πρώτο μεγάλο πακέτο οικονομικών μέτρων καπιταλιστικού προσανατολισμού στην Κούβα, το 2011. Τότε οι ρεβιζιονιστές “πρωτοέβαλαν χέρι” στον κοινωνικοποιημένο τομέα της οικονομίας, κλείνοντας πολλές δημόσιες υπηρεσίες και παραδίδοντας τους τομείς αυτούς στην “ιδιωτική πρωτοβουλία”. Εδώ έχει ευθύνη και ο αείμνηστος σύντροφος Φιντέλ Κάστρο, στο βαθμό που μπορούσε λόγω της αρρώστιας του να αντιληφθεί τι σκάρωνε ο αδερφός και διάδοχός του στην Προεδρία, ο Ραούλ Κάστρο, αλλά δεν τον σταμάτησε ή -ακόμη χειρότερα- συμφώνησε μαζί του, β) για την υποστήριξη και ανάδειξη στην εξουσία της δεξιάς ρεβιζιονιστικής κλίκας του Κανέλ Μπερμούδες, γ) για τη διαρκή στήριξη που παρείχε έκτοτε στην κλίκα αυτή και στις αποφάσεις της, τις οποίες πάντοτε αυτή η κλίκα περιέβαλλε με το “κύρος του ονόματος” Ραούλ Κάστρο. Κορυφαία επίσης είναι η ευθύνη του Ραούλ Κάστρο για τη ματαίωση του συνεδρίου του κομμουνιστικού κόμματος που έπρεπε να γίνει κανονικά φέτος την άνοιξη, αλλά μάλλον κρίθηκε ότι δεν συνέφερε στη φάση αυτή την ιθύνουσα δεξιά ρεβιζιονιστική κλίκα να γίνουν ανοιχτές διαδικασίες συζήτησης πάνω στα αντιδραστικά καπιταλιστικά μέτρα που εισάγονται κατά πακέτα στη χώρα (με φαστ τρακ διαδικασίες, όπως λένε εδώ στην Ελλάδα οι αντίστοιχοι νεοφιλελεύθεροι οπαδοί της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Με ευθύνη του Ραούλ Κάστρο και του Κανέλ-Μπερμούδες δεν δόθηκαν στη δημοσιότητα οι συγκεκριμένες αντιρρήσεις που εκφράστηκαν στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Κούβας, τον περασμένο Ιούνιο, απέναντι στο πακέτο των πλέον εξόφθαλμων καπιταλιστικών βομβών που ρίχτηκαν από την κλίκα εναντίον της σοσιαλιστικής οικονομίας. Μια γενικόλογη μόνο ανακοίνωση για την ύπαρξη “ορισμένων αντιρρήσεων” εκδόθηκε, πλάι στην πανηγυρική δήλωση ότι οι βουλευτές της εθνοσυνέλευσης, σαν μαριονέτες του θεάτρου, ενέκριναν “ομόφωνα” το άθλιο πακέτο των νέων μέτρων (κάτι σαν το λόχο των σαμαροβενιζελικών και των ποταμίσιων βουλευτικών νευρόσπαστων στην Ελλάδα, όταν ψήφιζαν ναι σε όλα τα μνημόνια, χωρίς καν να τα έχουν διαβάσει…). Για όλα αυτά έχει τεράστιες ευθύνες ο Ραούλ Κάστρο και οι ευθύνες αυτές δεν παραγράφονται από την ιστορία ούτε με δικαιολογία τα γεράματα και τις επιπτώσεις τους στη νοητική διαύγεια, ούτε πολύ περισσότερο με άλλοθι το επαναστατικό παρελθόν. Άλλωστε, τα στερνά τιμούν τα πρώτα! Αυτό που εμείς πρέπει να κρατήσουμε από όλη αυτή την εσωτερική προδοσία που προχωράει τώρα και στην Κούβα είναι η συνειδητοποίηση για μια ακόμη φορά ότι η μεταβατική περίοδος από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, η πρώτη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας, ο σοσιαλισμός, σημαδεύεται παντού και πάντα από έντονες ανταγωνιστικές αντιθέσεις καινούργιας μορφής, μέσα στο ίδιο το κομμουνιστικό κόμμα, ανάμεσα στους οπαδούς της πλήρους και βαθιάς κοινωνικοποίησης αφενός και τους ρεβιζιονιστές που βάζουν διαρκώς φρένο σε όλη αυτή τη διαδικασία με χίλια μύρια προσχήματα και που αν κυριαρχήσουν, όπως δυστυχώς συνέβη σε όλες τις σοσιαλιστικές χώρες, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια την οικονομία και την κοινωνία στην παλινόρθωση της εκμετάλλευσης, ενώ οι ίδιοι γίνονται νέα αστική τάξη. Αυτό συμβαίνει και με τους ρεβιζιονιστές ηγέτες της Αβάνας, όπως ακριβώς έγινε στο παρελθόν και με εκείνους τους αντίστοιχους της Μόσχας, της Σόφιας, του Βουκουρεστίου, των Τιράνων , αλλά και του Πεκίνου (παρόλο που οι Κινέζοι ρεβιζιονιστές, λόγω της ιστορίας της χώρας, δεν αποτόλμησαν το πέρασμα και όλου του πολιτικού εποικοδομήματός τους στην ανοιχτή καπιταλιστική μορφή). “Κάνουμε τη σοσιαλιστική επανάσταση και δεν ξέρουμε πού βρίσκεται ο εχθρός. Ο εχθρός πια βρίσκεται μέσα στο ίδιο το επιτελείο του κομμουνιστικού κόμματος. Είναι οι ρεβιζιονιστές που πήραν το δρόμο του καπιταλισμού!”. (Μάο Τσε-τουνγκ). Κι ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, τα ίδια ακριβώς έχει πει με άλλα λόγια! Προς γνώση και συμμόρφωση όλων μας…