Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Η επιχείρηση αυταρχικής εκτροπής και πολιτικής δίωξης των έξι αγωνιστών και αγωνιστριών του Ρουβίκωνα στη Θεσσαλονίκη σπάει πλέον τα στενά όρια της εγχώριας μιντιακής αποσιώπησης και αποκτά διεθνείς διαστάσεις.

Η πρωτοφανής μεθόδευση των κατασταλτικών μηχανισμών να μετατρέψουν μια δημόσια πολιτική παρέμβαση σε υπόθεση «εγκληματικής οργάνωσης» προκαλεί ήδη το ενδιαφέρον διεθνών μέσων ενημέρωσης, μεταξύ άλλων και του Al Jazeera, φέρνοντας την ελληνική κυβέρνηση αντιμέτωπη με ερωτήματα που δεν μπορεί πλέον εύκολα να κρύψει κάτω από το χαλί της εσωτερικής προπαγάνδας. Γιατί όσο κι αν επιχειρούν να παρουσιάσουν την υπόθεση ως μια ακόμη «ποινική» ιστορία, το πολιτικό της περιεχόμενο είναι κραυγαλέο.

Το γεγονός ότι η δικογραφία σχηματίστηκε από την Υποδιεύθυνση Αντιμετώπισης Βίας στους Αθλητικούς Χώρους γεννά σοβαρά ερωτήματα για τη σκοπιμότητα της συγκεκριμένης διαδικασίας και για την εργαλειοποίηση των κατασταλτικών μηχανισμών. Ένας μηχανισμός που υποτίθεται ότι έχει ως αντικείμενο την αντιμετώπιση της βίας στα γήπεδα εμφανίζεται να εμπλέκεται σε μια υπόθεση με σαφές πολιτικό περιεχόμενο. Και αυτό μόνο τυχαίο δεν μοιάζει.

Η κυβέρνηση και οι μηχανισμοί καταστολής επιχειρούν να στείλουν ένα ευρύτερο μήνυμα: όποιος αμφισβητεί την κυρίαρχη αφήγηση, όποιος καταγγέλλει τις συμμαχίες της ελληνικής άρχουσας τάξης και όποιος υψώνει φωνή αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, μπορεί να βρεθεί στο στόχαστρο της ποινικής καταστολής.

Όταν η πολιτική διαμαρτυρία βαφτίζεται «έγκλημα»

Σε μια περίοδο που η φρίκη της Γάζας έχει προκαλέσει ένα τεράστιο κύμα διεθνών κινητοποιήσεων, με εκατομμύρια ανθρώπους να διαδηλώνουν, φοιτητές να καταλαμβάνουν πανεπιστήμια και εργαζόμενους να οργανώνουν δράσεις αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, η ελληνική κυβέρνηση επιλέγει τον δρόμο της καταστολής.

Αντί να αντιμετωπιστεί η πολιτική διαμαρτυρία ως αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής και δημοκρατικής ζωής, επιχειρείται η ποινικοποίησή της.

Η επίκληση του άρθρου 187 του Ποινικού Κώδικα και η προσπάθεια να αξιοποιηθεί το υφιστάμενο νομικό οπλοστάσιο με τρόπο που διευρύνει επικίνδυνα την έννοια της «εγκληματικής οργάνωσης» δημιουργούν ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό προηγούμενο.

Ακόμη πιο επικίνδυνη είναι η προσπάθεια να εμφανιστεί η αντιπολεμική και αντισιωνιστική πολιτική δράση ως δήθεν «ρατσιστική» συμπεριφορά.

Εδώ βρίσκεται η ουσία της μεθόδευσης: να ταυτιστεί αυθαίρετα η κριτική στις πολιτικές του κράτους του Ισραήλ με τον ρατσισμό και, στη συνέχεια, να χρησιμοποιηθεί αυτή η εξίσωση ως εργαλείο ποινικής δίωξης.

Όμως η κριτική στις κυβερνητικές πολιτικές ενός κράτους, η καταγγελία των εγκλημάτων πολέμου και η αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό δεν αποτελούν έγκλημα. Αποτελούν πολιτική έκφραση.

Η καταστολή δεν είναι ελληνική «ιδιαιτερότητα»

Η υπόθεση των έξι αγωνιστών της Θεσσαλονίκης δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί απομονωμένη από το ευρύτερο ευρωπαϊκό τοπίο.

Σε μια σειρά ευρωπαϊκών χωρών, οι κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη έχουν βρεθεί αντιμέτωπες με απαγορεύσεις, αστυνομική καταστολή, ποινικές διώξεις και προσπάθειες περιορισμού της δημόσιας έκφρασης. Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία συρρικνώνεται κάθε φορά που η κοινωνική οργή έρχεται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των ισχυρών.

Κι όμως, αυτή τη φορά η επιχείρηση συγκάλυψης δεν φαίνεται να λειτουργεί. Τα φώτα της διεθνούς δημοσιότητας στρέφονται πλέον προς τη Θεσσαλονίκη. Και όσο η υπόθεση γίνεται γνωστή πέρα από τα ελληνικά σύνορα, τόσο δυσκολότερο γίνεται για την κυβέρνηση και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς να παρουσιάσουν μια πολιτική δίωξη ως μια απλή «ποινική υπόθεση».

Η επικείμενη δικαστική διαδικασία αποκτά έτσι ευρύτερη σημασία.μΔεν αφορά μόνο τους έξι διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες. Αφορά το ίδιο το δικαίωμα μιας κοινωνίας να διαμαρτύρεται, να οργανώνεται, να αμφισβητεί και να εκφράζει έμπρακτα την αλληλεγγύη της στους λαούς που δοκιμάζονται.

Δεν θα τους αφήσουμε μόνους

Η κρατική καταστολή μπορεί να επιστρατεύει νόμους, δικογραφίες και μηχανισμούς. Δεν μπορεί όμως να ποινικοποιήσει την αλληλεγγύη. Δεν μπορεί να βάλει στο εδώλιο μια ολόκληρη κοινωνία.

Δεν μπορεί να φιμώσει τους ανθρώπους που επιμένουν να λένε ότι απέναντι στον πόλεμο, την κατοχή, την καταπίεση και την κρατική βία υπάρχει μόνο μία αξιοπρεπής απάντηση:

Αντίσταση και αλληλεγγύη.

Η υπόθεση των έξι αγωνιστών και αγωνιστριών της Θεσσαλονίκης είναι υπόθεση όλων όσοι υπερασπίζονται το δικαίωμα στην πολιτική δράση, την ελευθερία της έκφρασης και την αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό.

Η αλληλεγγύη δεν γνωρίζει σύνορα.

Καμία δίωξη στους 6 αγωνιστές και αγωνίστριες της Θεσσαλονίκης!

Κάτω τα χέρια από την πολιτική δράση και τον αγώνα για την Παλαιστίνη!

Η διεθνιστική αλληλεγγύη είναι το όπλο των λαών απέναντι στην κρατική καταστολή!

Η πολιτική έκφραση δεν είναι έγκλημα!

Η τρομοκρατία δεν θα περάσει!