Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Ο «παλιός κομμουνιστής και σήμερα μάχιμος αριστερός», σύμφωνα με την «Αυγή», πρώην διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Αλέξη Τσίπρα και σήμερα λογογράφος του, Θανάσης Καρτερός, χειρίζεται αριστοτεχνικά τον γραπτό λόγο. Για όποιον παρακολουθεί συστηματικά τα κείμενά του, είναι δύσκολο να πιστέψει ότι του «ξέφυγε» ο χαρακτηρισμός «βλάκας» για τον Νίκο Ανδρουλάκη.

«Το ερώτημα απασχολεί πλατείες και καφετέριες: Τελικά ο Ανδρουλάκης είναι βλάκας; Πιστεύει, δηλαδή, ότι θα κερδίσει τη Ν.Δ., έστω και με μία ψήφο;», έγραψε συγκεκριμένα.

Το πρώτο που προκαλεί εντύπωση είναι ότι ένας άνθρωπος με μακρά δημοσιογραφική διαδρομή, που θήτευσε και σε κορυφαίες θέσεις του κομματικού Τύπου, καταφεύγει σε μια φρασεολογία που ελάχιστη σχέση έχει με την πολιτική αντιπαράθεση που ευαγγελίζεται η Αριστερά.

Ο Θανάσης Καρτερός δεν είναι χθεσινός στη δημοσιογραφική πιάτσα. Πέρασε από επιτελικές θέσεις σε μέσα ενημέρωσης του Αλαφούζου, διετέλεσε διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Τσίπρα και σήμερα συγκαταλέγεται στους στενότερους συνεργάτες του. (Δεν είναι τυχαίο, επίσης, ότι εκκόλαψε μια σειρά δημοσιογράφων όταν βρέθηκε για ένα φεγγάρι διευθυντής του “Ριζοσπάστη”, -αρχισυντάκτης παρουσιαζόταν, με διευθυντή τον Γ. Φαράκο, αλλά ουσιαστικά αυτός διεύθυνε την εφημερίδα-, άσχετα αν σήμερα για το ΚΚΕ και για το δημοσιογραφικό του όργανο είναι ένας τύπος “Ψεύτης και ελεεινός…”)..

Με δεδομένη, λοιπόν, αυτή τη διαδρομή και τη σχέση εμπιστοσύνης που έχει με τον πρώην πρωθυπουργό, είναι δύσκολο να θεωρήσει κανείς αυτονόητο ότι μια τέτοια παρέμβαση έγινε χωρίς προηγούμενη συνεννόηση ή, τουλάχιστον, χωρίς να γνωρίζει ο Τσίπρας το περιεχόμενό της.

Δεν επρόκειτο απλώς για τη διατύπωση ενός ερωτήματος. Ο χαρακτηρισμός που επιλέχθηκε έδωσε συγκεκριμένο τόνο στην επίθεση, απομακρύνοντάς την από την πολιτική κριτική και μεταφέροντάς την στο επίπεδο της προσωπικής απαξίωσης.

Και όλα αυτά δεν μοιάζουν άσχετα με την πολιτική στρατηγική του Αλέξη Τσίπρα. Με τη σταδιακή κεντρώα και δεξιόστροφη μετατόπισή του, ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να προσφέρει διαπιστευτήρια στο πολιτικό και επιχειρηματικό κατεστημένο. Το ΠΑΣΟΚ, από την πλευρά του, τον κατηγορεί ότι επιλέγει συνειδητά να συγκλίνει με τη Νέα Δημοκρατία σε κρίσιμα ζητήματα, όπως η αντιμετώπιση του ιδιωτικού χρέους, αλλά και η άρνηση επαναφοράς του 13ου μισθού και της 13ης σύνταξης.

Άλλωστε, τα δύο κόμματα διεκδικούν σημαντικό μέρος της ίδιας εκλογικής δεξαμενής. Για την ηγεσία της Χαριλάου Τρικούπη και προσωπικά για τον Νίκο Ανδρουλάκη, η κατάκτηση της δεύτερης θέσης δεν αποτελεί απλώς εκλογικό στόχο, αλλά ζήτημα πολιτικής επιβίωσης. Μια νέα αποτυχία θα μπορούσε να πυροδοτήσει εσωκομματικές αναταράξεις και να θέσει υπό αμφισβήτηση την ηγεσία του, με απρόβλεπτες συνέπειες για τη συνοχή του ΠΑΣΟΚ.

Ωστόσο, η όξυνση της αντιπαράθεσης με το ΠΑΣΟΚ, που επιχείρησε ο Καρτερός, φαίνεται πως δεν απέδωσε τα αναμενόμενα για την Αμαλίας. Αντίθετα, προκάλεσε αντιδράσεις που έφεραν σε δύσκολη θέση την πλευρά Τσίπρα.

Αρκεί να δει κανείς τη δημόσια παρέμβαση του Γιώργου Σιακαντάρη, συντάκτη του «μανιφέστου» της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, ο οποίος χαρακτήρισε το δημοσίευμα «ολίσθημα» και «ντροπή». Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η στάση του ίδιου του Τσίπρα, ο οποίος, σε συνέντευξή του στο «Κρήτη TV» και στην εκπομπή του Γιώργου Σαχίνη, κράτησε αποστάσεις από τη λογική της προσωπικής επίθεσης.

«Δεν απαντάω στις προκλήσεις, δεν επιτίθεμαι στους άλλους, τις προοδευτικές δυνάμεις, τις πολιτικές δυνάμεις που ανήκουν στον προοδευτικό χώρο. Δεν απαντάω σε αυτές τις προκλήσεις γιατί καταλαβαίνω ότι για να κυβερνηθεί η χώρα, για να έχουμε μία προοδευτική κυβέρνηση…», δήλωσε.

Με άλλα λόγια, ο επικεφαλής της ΕΛ.ΑΣ. επιχείρησε να εμφανιστεί ως υπέρμαχος της συνεννόησης και της πολιτικής σύνθεσης, αφήνοντας τον στενότερο συνεργάτη του εκτεθειμένο για τον τόνο της παρέμβασής του.

Έτσι παίζεται το αστικό πολιτικό παιχνίδι. Από τη μια, οι δημόσιες επιθέσεις και οι προσωπικοί χαρακτηρισμοί· από την άλλη, οι εκκλήσεις για συνεννόηση και οι προσπάθειες συγκρότησης κυβερνητικών συμμαχιών. Οι τόνοι ανεβαίνουν όταν αυτό εξυπηρετεί τον ανταγωνισμό για την εκλογική πελατεία και χαμηλώνουν όταν προέχει η εικόνα της κυβερνητικής αξιοπιστίας.

Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν θα υπάρξει αντίδραση από τον πολιτικό μέντορα του Τσίπρα, μετά το δημόσιο άδειασμα του Καρτερού από τον άνθρωπο τον οποίο ο ίδιος υπηρέτησε επί χρόνια με απόλυτη προσήλωση. Ή μήπως, τελικά, όλοι γνωρίζουν πολύ καλά τους ρόλους τους σε ένα παιχνίδι όπου οι προσωπικές αντιπαραθέσεις δεν αναιρούν τις πολιτικές συγκλίσεις;