Του Γιώργη Γιαννακέλλη

«Νόμος και τάξη»: Όταν η πολιτική δράση βαφτίζεται «εγκληματική οργάνωση»

Για άλλη μια φορά, το περιβόητο δόγμα «νόμος και τάξη» της κυβέρνησης και των κατασταλτικών μηχανισμών βγάζει από το συρτάρι το γνώριμο οπλοστάσιο της ποινικοποίησης, επιχειρώντας να μετατρέψει την πολιτική δράση, την έκφραση αλληλεγγύης και την αντίσταση σε… ποινικό αδίκημα.

Η νέα δικογραφία που σχηματίστηκε από την Υποδιεύθυνση Αντιμετώπισης Βίας στους Αθλητικούς Χώρους σε βάρος έξι μελών του Ρουβίκωνα στη Θεσσαλονίκη δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη κατασταλτική μεθόδευση. Αποτελεί κραυγαλέα επίδειξη αυταρχισμού και πολιτικής σκοπιμότητας, με έναν μηχανισμό που, αντί να περιορίζεται στον θεσμικό του ρόλο, εμφανίζεται να αναλαμβάνει καθήκοντα πολιτικού φακελώματος και δίωξης.

Οι έξι αγωνιστές και αγωνίστριες επιχειρείται να παρουσιαστούν ως «εγκληματική οργάνωση» επειδή πραγματοποίησαν μια δημόσια πολιτική παρέμβαση, μια αντισιωνιστική περιπολία, εκφράζοντας την αντίθεσή τους στη γενοκτονία που συντελείται στην Παλαιστίνη.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ουσία της υπόθεσης.

Δεν διώκεται κάποια «εγκληματική δράση». Διώκεται η πολιτική τοποθέτηση. Διώκεται η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη. Διώκεται η αμφισβήτηση της κυρίαρχης αφήγησης.

Η Ελληνική κυβέρνηση, πλήρως ευθυγραμμισμένη με τις επιδιώξεις του Ισραηλινού κράτους, επιχειρεί να κατασκευάσει μια εξίσωση όπου η πολιτική κριτική στον σιωνισμό και στις εγκληματικές πολιτικές του κράτους του Ισραήλ βαφτίζεται συλλήβδην «ρατσισμός» και «αντισημιτισμός».

Έτσι, ο αντιρατσιστικός νόμος κινδυνεύει να χρησιμοποιηθεί ανάποδα: όχι ως ασπίδα για τους καταπιεσμένους και τα θύματα του ρατσισμού, αλλά ως εργαλείο εναντίον εκείνων που καταγγέλλουν την καταπίεση και την πολεμική βαρβαρότητα.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, επιστρατεύεται για ακόμη μία φορά το άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα και η κατηγορία περί «εγκληματικής οργάνωσης».

Μια κατηγορία-λάστιχο, που μπορεί να διογκώσει μια υπόθεση μέχρι εκεί που χρειάζεται η καταστολή, ακόμη και όταν στο επίκεντρο δεν υπάρχει η υλική τέλεση κάποιας βίαιης πράξης, αλλά αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και πολιτικές τοποθετήσεις.

Αν αυτό δεν είναι ποινικοποίηση της πολιτικής έκφρασης, τότε τι είναι;

Το μήνυμα που επιχειρείται να σταλεί είναι σαφές και επικίνδυνο: σήμερα στοχοποιούνται έξι αγωνιστές και αγωνίστριες επειδή ύψωσαν τη φωνή τους για την Παλαιστίνη· αύριο μπορεί να βρεθεί στο στόχαστρο οποιοσδήποτε οργανώνεται, διαμαρτύρεται, αμφισβητεί ή αρνείται να σωπάσει.

Η καταστολή δεν έρχεται ποτέ τυχαία. Έρχεται σε μια περίοδο όπου η κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην ακρίβεια, τη φτώχεια, την εργασιακή επισφάλεια, την κρατική αυθαιρεσία και την εμπλοκή της χώρας στους πολεμικούς σχεδιασμούς μεγαλώνει. Και παράλληλα η λαϊκή αποδοχή προς την συλλογικότητα του Ρουβίκωνα συναντά μια τέτοια κατάσταση που μεταπολιτευτικά δεν υπήρξε για καμιά οργάνωση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του αναρχικού χώρου.

Η υπόθεση της Θεσσαλονίκης δεν αφορά μόνο τους έξι διωκόμενους. Αφορά το δικαίωμα όλων μας να μιλάμε, να οργανωνόμαστε, να διαδηλώνουμε και να αντιστεκόμαστε.

Απέναντι στη βιομηχανία διώξεων, στα πολιτικά φακελώματα και στη μετατροπή της κοινωνικής και πολιτικής δράσης σε «ποινική ύλη», η απάντηση δεν μπορεί να είναι η σιωπή.

Η αλληλεγγύη είναι όπλο απέναντι στην καταστολή.

• Καμία δίωξη στους 6 αγωνιστές και αγωνίστριες της Θεσσαλονίκης.
• Κάτω τα χέρια από την πολιτική δράση και τον αγώνα για την Παλαιστίνη.
• Κάτω τα χέρια από τον αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό αγώνα.
• Η πολιτική έκφραση δεν είναι έγκλημα.
• Η αλληλεγγύη δεν ποινικοποιείται.
• Η τρομοκρατία της καταστολής δεν θα περάσει.