Σχεδόν πέντε χρόνια συμπληρώνονται από εκείνη τη νύχτα της 22ας Οκτωβρίου 2021, όταν ο 18χρονος Ρομά Νίκος Σαμπάνης έπεφτε νεκρός στο Πέραμα. Τριάντα έξι σφαίρες από αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ έκοψαν το νήμα της ζωής ενός άοπλου νέου, αφήνοντας πίσω μια οικογένεια ρημαγμένη και τρία παιδιά χωρίς τον πατέρα τους.

Πέντε χρόνια μετά, η υπόθεση εξακολουθεί να αποτελεί μια ανοιχτή πληγή. Και επανερχόμαστε σήμερα σε αυτήν με αφορμή ένα ηλεκτρονικό μήνυμα που έφτασε στη σελίδα μας και φωτίζει μια πραγματικότητα που συνεχίζεται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Γιατί το πιο εξοργιστικό δεν είναι μόνο ότι ένας νέος άνθρωπος έχασε τη ζωή του από αστυνομικά πυρά. Είναι ότι, πέντε χρόνια αργότερα, η οικογένειά του εξακολουθεί να πληρώνει καθημερινά το τίμημα, ενώ η υπόθεση δεν έχει ακόμη οδηγηθεί στην τελική της δικαστική κρίση.

Η ατιμωρησία ως κανονικότητα: Ελεύθεροι, ένστολοι και αμειβόμενοι

Σύμφωνα με την καταγγελία που λάβαμε, οι επτά αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ που αντιμετωπίζουν κατηγορίες για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο εξακολουθούν να υπηρετούν κανονικά στην ΕΛ.ΑΣ. και να λαμβάνουν τον μισθό τους, ενώ η υπόθεση παραμένει ακόμη εκκρεμής ενώπιον της Δικαιοσύνης.

Και εδώ προκύπτει ένα ερώτημα που δεν μπορεί να προσπεραστεί: Πώς είναι δυνατόν πέντε χρόνια μετά τον θάνατο ενός 18χρονου να μην έχει αποδοθεί ακόμη δικαιοσύνη, ενώ οι αστυνομικοί που εμπλέκονται στην υπόθεση εξακολουθούν να υπηρετούν κανονικά;

Ιδιαίτερη σημασία έχει το βούλευμα 30/2026 του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Πειραιά, το οποίο, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην υπόθεση, έρχεται να ανατρέψει κρίσιμους ισχυρισμούς που είχαν διατυπωθεί αρχικά για τις συνθήκες της καταδίωξης και της δολοφονικής αστυνομικής επέμβασης, μεταξύ άλλων ότι ο Σαμπάνης ήταν ο οδηγός και ότι απείλησε τους αστυνομικούς.

Κι όμως, ακόμη και μετά από αυτή την εξέλιξη, η οικογένεια συνεχίζει να περιμένει. Η Δικαιοσύνη, όταν πρόκειται για έναν φτωχό Ρομά που έπεσε νεκρός από αστυνομικά πυρά, φαίνεται να έχει άπλετο χρόνο. Για την οικογένεια, όμως, ο χρόνος δεν σταμάτησε ποτέ. Ένας δεύτερος, καθημερινός θάνατος

Γιατί υπάρχει και το άλλο σκέλος αυτής της τραγωδίας, εκείνο που ποτέ δεν απασχολεί τα δελτία ειδήσεων.

Η νεαρή γυναίκα που ήταν σύντροφος του Νίκου Σαμπάνη και μητέρα των παιδιών του έμεινε να μεγαλώνει μόνη της τρία παιδιά, κουβαλώντας το βάρος μιας ζωής που ανατράπηκε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ο άνθρωπός της σκοτώθηκε. Ο πατέρας των παιδιών της χάθηκε. Και τι απέμεινε από το κράτος που τόσο εύκολα επικαλείται τη «δικαιοσύνη» και την «κοινωνική προστασία»; Ποια ουσιαστική στήριξη δόθηκε στην οικογένεια; Ποια μέριμνα υπήρξε για τα παιδιά; Ποια κοινωνική προστασία εξασφαλίστηκε στη μητέρα;

Αντί για απαντήσεις, σιωπή. Και αυτή η σιωπή είναι πολιτική.

Γιατί ο Νίκος Σαμπάνης δεν ήταν απλώς ένας ακόμη αριθμός σε μια στατιστική. Ήταν ένας 18χρονος άνθρωπος, ένας σύντροφος, ένας πατέρας. Η ζωή του είχε αξία πριν από τη μοιραία νύχτα στο Πέραμα και εξακολουθεί να έχει αξία μετά τον θάνατό του. Η δικαιοσύνη για τον Νίκο Σαμπάνη δεν είναι μόνο η καταδίκη όσων τυχόν κριθούν ένοχοι. Είναι και η αναγνώριση ότι η ζωή ενός φτωχού Ρομά αξίζει ακριβώς όσο κάθε ανθρώπινη ζωή.

Πέντε χρόνια μετά, η οικογένεια περιμένει. Και όσο περιμένει, η υπόθεση παραμένει μια ανοιχτή πληγή που θυμίζει κάτι πολύ απλό και πολύ σκληρό: Όταν η κρατική βία σκοτώνει έναν φτωχό και περιθωριοποιημένο άνθρωπο, η μάχη για τη δικαιοσύνη δεν τελειώνει με τον θάνατό του. Τότε ακριβώς αρχίζει.