Μεταξουργείο: Μια ολόκληρη γειτονιά εγκαταλειμμένη στην εξαθλίωση. Το κράτος απών, η αστυνομία παρούσα για να μη χαλάσει η θεατρική παράσταση!

Υπάρχουν εικόνες που δεν χρειάζονται πολλές λέξεις για να περιγράψουν την κοινωνική βαρβαρότητα. Και υπάρχουν γειτονιές της Αθήνας που αποκαλύπτουν, με τον πιο ωμό τρόπο, τι σημαίνει να ζεις σε μια κοινωνία όπου η ανθρώπινη ζωή μετριέται με όρους κόστους και πολιτικής σκοπιμότητας.

Η οδός Ιερόθεου, στο Μεταξουργείο, είναι μία από αυτές. Την περιγράφει μία χρήστης του Facebook, η οποία βρέθηκε πρόσφατα στην περιοχή και αντίκρισε μια εικόνα που, όπως γράφει, δύσκολα μπορεί να ξεχάσει: άνθρωποι εξαρτημένοι από τα ναρκωτικά, πεταμένοι στα πεζοδρόμια, πρόχειρα παραπήγματα δεξιά κι αριστερά του δρόμου, μια ολόκληρη μικροκοινωνία εγκατάλειψης και εξαθλίωσης στην καρδιά της πρωτεύουσας.

Δεν την σόκαρε η αισθητική της περιοχής. Δεν φοβήθηκε για την ασφάλειά της. Θύμωσε. Γιατί αυτό που αντίκρισε δεν ήταν απλώς μια εικόνα αστικής υποβάθμισης. Ήταν άνθρωποι που έχουν αφεθεί να βουλιάζουν στην εξάρτηση, χωρίς ουσιαστική φροντίδα, χωρίς οργανωμένη κοινωνική υποστήριξη, χωρίς πραγματική δυνατότητα να ξαναπιάσουν το νήμα της ζωής τους.

Και το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο της περιγραφής του είναι η αντίθεση που συνάντησε. Από τη μια, άνθρωποι που αργοπεθαίνουν στον δρόμο. Από την άλλη, δύο αστυνομικοί έξω από θέατρο της περιοχής, με αποστολή να διασφαλίσουν ότι η προσέλευση του κοινού θα πραγματοποιηθεί απρόσκοπτα.

Δεν είναι βέβαια οι αστυνομικοί που ευθύνονται για την κοινωνική εγκατάλειψη. Είναι όμως αποκαλυπτική η εικόνα ενός κράτους που εμφανίζεται για να διασφαλίσει την ομαλή λειτουργία μιας πολιτιστικής εκδήλωσης, ενώ η αντιμετώπιση της εξάρτησης, η πρόληψη, η θεραπεία και η κοινωνική επανένταξη παραμένουν ζητούμενα.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι σκουπίδια, δεν είναι ανεπιθύμητα αντικείμενα που πρέπει να εξαφανιστούν από το οπτικό πεδίο των περαστικών και των θεατών των θεάτρων. Είναι ανθρώπινες υπάρξεις που έχουν δικαίωμα στην περίθαλψη, στη θεραπεία, στην αξιοπρέπεια και σε μια δεύτερη ευκαιρία.

Η εξάρτηση δεν αντιμετωπίζεται με αστυνομικές περιπολίες, ούτε με το να μετακινούμε το πρόβλημα από τη μία γειτονιά στην άλλη. Χρειάζονται δημόσιες δομές απεξάρτησης, υπηρεσίες μείωσης της βλάβης, στεγαστική υποστήριξη, υγειονομική φροντίδα και πραγματικά προγράμματα κοινωνικής επανένταξης.

Και εδώ η ευθύνη της πολιτείας είναι τεράστια.

Ο Χάρης Δούκας, ως δήμαρχος Αθηναίων, και ο Άδωνις Γεωργιάδης, ως υπουργός Υγείας, μπορούν να απαντήσουν τι συγκεκριμένα μέτρα έχουν ληφθεί για την κατάσταση που περιγράφεται στην οδό Ιερόθεου; Ποιες υπηρεσίες βρίσκονται δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους; Ποιες δυνατότητες θεραπείας και επανένταξης έχουν στη διάθεσή τους;

Δεν γίνεται να συνηθίσουμε αυτή την εικόνα. Δεν μπορούμε να αποδεχτούμε ως φυσιολογικό να υπάρχουν άνθρωποι που σβήνουν στα πεζοδρόμια, λίγα μέτρα μακριά από τις φωτισμένες βιτρίνες, τα θέατρα, τα εστιατόρια και την τουριστική Αθήνα.

Μια πόλη δεν κρίνεται μόνο από τις βιτρίνες της, τα έργα ανάπλασης και τις πολιτιστικές της εκδηλώσεις. Κρίνεται κυρίως από το πώς αντιμετωπίζει τους πιο αδύναμους ανθρώπους της.

Και η εικόνα της οδού Ιερόθεου είναι μια κραυγαλέα υπενθύμιση ότι πίσω από τη βιτρίνα της «ανάπτυξης» υπάρχει μια κοινωνία που αφήνει ανθρώπους να πεθαίνουν αβοήθητοι. Αυτό δεν είναι κανονικότητα. Είναι κοινωνική εγκατάλειψη.