Γράφει η Γεωργία Λυμπέρη
12 Οκτώβρη η απελευθέρωση της Αθήνας “Λίγα γαρούφαλα απομένουνε στις γλάστρες, στον κάμπο θα οργώνουν τη γη, θα μαζεύουν τις ελιές και θα ετοιμάζονται για τον χειμώνα … ” κάπως έτσι ο Ναζιμ Χικμετ περιγράφει το φθινοπωρινό ειρηνικό τοπίο.
Οκτώβρης στη μέση της ζωής του, είναι η ώρα της σποράς, ώρα της ελιάς, ώρα που το φως χάνει την εκτυφλωτική του λάμψη, διυλίζεται μέσα στα δέντρα που γυμνώνονται από τα φύλλα τους κι αφήνουν να φανεί η αλήθεια τους.
Η αλήθεια του φθινοπώρου είναι η ιστορία της γης, μια ιστορία στο μέσο της εποχής, στη μέση του μήνα, μια ιστορία στη μέση…
Ιστορία “Στου κύκλου τα γυρίσματα” σήμερα 12 του Οκτώβρη:
“Στις 11 του Οχτώβρη τη νύχτα, όλοι το ξέρουν πια και το διαλαλούνε τα χωνιά πως ή ώρα της λευτεριάς εσήμανε. Φεύγουν οι Γερμανοί…” γράφει η Ιορδανίδου
Έτσι, μέσα στον Οκτώβρη, οι μνήμες γίνονται ένα κουβάρι, ένα μπέρδεμα για τα παιδικά μυαλά: οι Ιταλοί, το Όχι, η Απελευθέρωση.
Πώς να τα βάλεις σε μια γραμμή, πώς το πρώτο γίνεται στερνό και το τελευταίο προηγείται;
12 Οκτωβρίου: η μέρα που οι Γερμανοί φεύγουν από την Αθήνα, η μέρα της Απελευθέρωσης. Η μέρα που ξεχνάμε ηθελημένα, καθώς για χρόνια είχε σβηστεί από τα επίσημα χείλη.
Καισαριανή, οδός Μέρλιν και βασανιστήρια, πείνα και συσσίτια, η μεγάλη διαδήλωση ανήμερα μιας άλλης εθνικής γιορτής, ο Γλέζος και ο Σάντας, ο λαός που οργανώθηκε στο ΕΑΜ, οι μεραρχίες του ΕΛΑΣ… Μνήμες μιας ολόκληρης εποχής που δεν χωρούν σε μια απλή χρονολογική αφήγηση
Οι γυναίκες που άφησαν τον νεροχύτη κι έπιασαν τα όπλα, οι γυναίκες που ψήφισαν για πρώτη φορά, στην κυβέρνηση του βουνού, τα σχολεία και το Σύνταγμα, με τον τίτλο “Επίδαυρος 1822 – Κορυσχάδες 1944″.
Μνήμες που προσπάθησαν συστηματικά να διαγράψουν και να σβήσουν όμως η αλήθεια όταν σκεπάζεται αποκτά δυναμική και ξεπερνώντας το τραύμα της πρώτης γενιάς διεκδικεί το φως μέσα από την έρευνα των γενεών που ακολουθούν.
Έτσι θυμόμαστε ότι οι ναζί, μέχρι την τελευταία στιγμή, κατέστρεφαν υποδομές στην πρωτεύουσα. Ο ΕΛΑΣ στάθηκε απέναντί τους και απέτρεψε την καταστροφή του εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στο Κερατσίνι.
Θυμόμαστε όμως και τους δωσίλογους, τους συνεργάτες, αυτούς που οι εφημερίδες μετά την απελευθέρωση βάφτισαν “οι ένοπλοι των εθνικών οργανώσεων” για να τους ξεπλύνουν και να τους στήσουν απέναντι σε έναν λαό που όπως γράφει η Ιορδανίδου “ξεχύνεται στους δρόμους πεινασμένος, στερημένος και δεν αγγίζει τίποτα, πειθαρχεί όπως πειθαρχεί κι ο κυρίαρχος ΕΛΑΣ.
Ένας λαός που, έξι μέρες αργότερα, βροντοφωνάζει “Λαοκρατία και όχι βασιλιά”, απέναντι στους “ιεροφάντες” της βρετανικής πολιτικής.
(Ο χαρακτηρισμός “ιεροφάντης” ανήκει στον Σεφέρη που ακολουθεί την κυβέρνηση του Καΐρου όταν αυτή μεταφέρεται από το Κάιρο στη Νότια Ιταλία και εγκαθίσταται στην πόλη Cava dei Tirreni, αναμένοντας καρτερικά τους Βρετανούς να σχηματίσουν και να υποδείξουν το Υπουργικό Συμβούλιο και να εξασφαλίσουν τη μεταφορά τους στην Ελλάδα. Εκεί ο Σεφέρης που ως διπλωμάτης, συμμετέχει στις συνομιλίες, αηδιασμένος από τη δουλική συμπεριφορά των μελών της κυβέρνησης προς τους Άγγλους γράφει “το απομεσήμερο ενός φαύλου“).
0 Comments