Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Από το πρωτοσέλιδο του Documento μέχρι τις σημερινές αιχμές του in.gr για την αρχειοθέτηση της μήνυσης στελέχους της ΕΥΠ, η κυβερνητική παρέμβαση στη Δικαιοσύνη ομολογείται πλέον ανοιχτά. Η εκκωφαντική σιωπή των δικαστικών συνδικαλιστών και η ταξική αλήθεια που δεν κρύβεται πίσω από τον μανδύα της «ανεξαρτησίας».
Πριν από αρκετό καιρό, η εφημερίδα Documento, αναφερόμενη στο σκάνδαλο των υποκλοπών – το μεγαλύτερο θεσμικό έγκλημα της μεταπολίτευσης – κυκλοφορούσε με ένα πρωτοσέλιδο που έγραφε: «Η Δημοκρατία στον Άρειο Πάγο, η Δικαιοσύνη στην υπηρεσία του Μητσοτάκη».
Σήμερα, ένα δημοσίευμα του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου στο in.gr επαναφέρει το ίδιο ζήτημα, με αφορμή μια ακόμη εξέλιξη στην υπόθεση των υποκλοπών.
Αυτή τη φορά πρόκειται για την αρχειοθέτηση της μήνυσης υψηλόβαθμου στελέχους της ΕΥΠ, του οποίου το τηλέφωνο είχε στοχοποιηθεί με το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος είχε υπηρεσιακές αρμοδιότητες στην αντικατασκοπεία και, όπως αναφέρει το δημοσίευμα, η παγίδευση του τηλεφώνου του είχε επιβεβαιωθεί από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα.
Κι όμως, παρά τη σοβαρότητα της υπόθεσης, η μήνυσή του τέθηκε στο αρχείο. Σύμφωνα με όσα περιγράφει ο αρθρογράφος, ο μηνυτής δεν κλήθηκε καν να καταθέσει, ενώ δεν έγινε ουσιαστική διερεύνηση των στοιχείων που προσκόμισε.
Ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος δεν περιορίζεται σε μια απλή διαπίστωση. Καταλήγει σε μια ιδιαίτερα βαριά πολιτική εκτίμηση: ότι η κυβέρνηση, «αξιοποιώντας και την πραγματική δυνατότητα που έχει να χειραγωγεί θεσμούς όπως η Δικαιοσύνη», επέλεξε συστηματικά και επίμονα τη συγκάλυψη.
Και εδώ προκύπτει ένα ερώτημα που δεν μπορεί να προσπεραστεί.
Πώς είναι δυνατόν δημόσια, ακόμη και από αρθρογράφους μεγάλων συστημικών μέσων, να διατυπώνονται τόσο ευθείες κατηγορίες για χειραγώγηση της Δικαιοσύνης και να μην ακούγεται ούτε μια ουσιαστική αντίδραση από τις συνδικαλιστικές ενώσεις δικαστών και εισαγγελέων;
Δεν αισθάνονται την ανάγκη να υπερασπιστούν το κύρος του θεσμού που εκπροσωπούν; Δεν τους προβληματίζει ότι η δημόσια συζήτηση έχει φτάσει στο Όταν ακόμη και ο αστικός Τύπος μιλάει για χειραγώγηση της Δικαιοσύνης, οι δικαστικές ενώσεις δεν ακούν τίποτα;
Δεν αισθάνονται την ανάγκη να υπερασπιστούν το κύρος του θεσμού που εκπροσωπούν; Δεν τους προβληματίζει ότι η δημόσια συζήτηση έχει φτάσει στο σημείο να τίθεται ευθέως υπό αμφισβήτηση η ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας;
Ή μήπως η σιωπή, όταν πρόκειται για ζητήματα που αγγίζουν τον πυρήνα της κυβερνητικής εξουσίας, αποτελεί κι αυτή μια μορφή τοποθέτησης;
Εμείς, πάντως, δεν έχουμε τέτοια ρητορικά ερωτήματα. Ούτε διατηρούμε αυταπάτες για τον ταξικό χαρακτήρα της αστικής Δικαιοσύνης.
Ο Μαρξ και ο Ένγκελς, στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, είχαν δώσει από τότε την απάντηση: «Το δίκαιό σας είναι η θέληση της τάξης σας που αναγορεύτηκε σε νόμο, θέληση που το περιεχόμενό της καθορίζεται από τις υλικές συνθήκες ύπαρξης της τάξης σας». Και ο Λένιν συμπλήρωνε, περιγράφοντας το αστικό δικαστήριο ως «τυφλό, εκλεπτυσμένο εργαλείο ανελέητης καταπίεσης των τάξεων που εκμεταλλεύονται, που περιφρουρεί τα συμφέροντα των παραλήδων».
Δεν πρόκειται, λοιπόν, για κάποια προσωρινή εκτροπή από μια κατά τα άλλα ουδέτερη και αμερόληπτη Δικαιοσύνη. Πρόκειται για την ίδια την ταξική λειτουργία ενός θεσμού που, όσο κι αν περιβάλλεται με τον μανδύα της ανεξαρτησίας και της ισονομίας, λειτουργεί μέσα σε μια κοινωνία ταξικής εκμετάλλευσης και υπηρετεί συγκεκριμένες σχέσεις εξουσίας.


0 Comments