Από τη διάλυση της παιδείας μέχρι το σκηνικό τρόμου στα νοσοκομεία, κι από την εξαφάνιση του κοινωνικού κράτους μέχρι το βομβαρδισμό στις εργασιακές σχέσεις, η ολοσχερής κατάρρευση της χώρας και της κοινωνίας έρχεται όλο και πιο κοντά. Λίγο πριν από την ψήφιση του δολοφονικού πακέτου των 11,7 δισ. ευρώ, γίνεται όλο και πιο φανερό ότι το βάδισμα της χώρας προς τα επόμενα χρόνια γίνεται πάνω σε ναρκοπέδιο.

Διότι, τι άλλο θα μπορούσε να αντιληφθεί κανείς αν σκεφτεί ότι σήμερα πλέον στην Ελλάδα οι εργαζόμενοι είναι λιγότεροι από τους μη εργαζόμενους; Ότι η διαβόητη πολυφαρμακία έγινε αφαρμακία; Ότι εκμηδενίζεται η πρόνοια για όλες τις ευαίσθητες ομάδες του πληθυσμού; Ότι η κοινωνική ασφάλιση χρεοκοπεί; Ότι γίνεται τελείως αρρύθμιστο, δηλαδή κανονική ζούγκλα, το τοπίο της εργασίας; Ότι η χρηματοδότηση στην Παιδεία θα είναι 31 ευρώ ανά μαθητή ετησίως, όπως καταγγέλλουν οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων; Ότι τα έσοδα του κράτους θα γίνονται όλο και λιγότερα εξαιτίας των ιδιωτικοποιήσεων, καθότι οι “καταραμένες” δημόσιες επιχειρήσεις έδιναν χρήμα στο δημόσιο ταμείο; Ότι εξαιτίας και του λόγου αυτού οι φόροι θα γίνονται όλο και πιο δυσβάσταχτοι για το λαό; Ότι όσοι καταφέρνουν να βγουν στη σύνταξη θα ρίχνονται αυτομάτως στον καιάδα;

Είναι χαρακτηριστικό ότι, όπως λένε νοσοκομειακοί γιατροί που βρίσκονται σε άμεση επαφή με το πρόβλημα, σε λίγο καιρό, όταν οι διάφοροι ερευνητές θα μελετήσουν τα στοιχεία, θα φανεί ότι οι θάνατοι ανθρώπων στη χώρα θα έχουν αυξηθεί κατά πολύ. Προσθέστε τις αυτοκτονίες της απόγνωσης, κι επίσης το γεγονός ότι από σήμερα κιόλας παιδιά εγκαταλείπουν το σχολείο για να δουλέψουν. Αναλογιστείτε επιπροσθέτως πόσοι γεωργοκτηνοτρόφοι βγαίνουν από την παραγωγή γιατί δεν τα βγάζουν πέρα, κι έτσι το εγχωρίως παραγόμενο προϊόν φθίνει. Κι επίσης ότι είναι αμφίβολο αν θα επιβιώσουν έστω και οι μισές από τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που υπάρχουν σήμερα.

Η κατάρρευση είναι ήδη εδώ. Με το κράτος να αποχωρεί από σχεδόν κάθε παροχή υπηρεσίας, αφήνοντας στη θέση του διεθνείς επενδυτές, μαφίες, νταβατζήδες και παρακράτος. Με την παραγωγή να σβήνει, με την φτώχια να απλώνεται, είναι απορίας άξιο τι θα απομείνει όρθιο σ’ αυτόν τον τόπο, για τον οποίο αναζητείται επιγόντως όραμα ανασυγκρότησης, αλληλεγγύης, συνολικής αλλαγής.

Λογοδοτούν στην τρόικα, τρέμουν το λαό

Το μικρό θεατρικό, που επαναλαμβάνεται κάθε τόσο μπροστά στα μικρόφωνα, έξω από τους τοίχους του Μαξίμου έχει κουράσει. Βερολίνο, Βρυξέλλες και Παρίσι διατάσσουν μόνο πλήρες και αδιαπραγμάτευτο Μνημόνιο, ενώ στη Σύνοδο του Eurogroup το «καρότο» της επιμήκυνσης αιωρείται πάνω σε μία ελληνική κυβέρνηση παγιδευμένη στις ανελέητες επιταγές που θέτει διαρκώς η τρόικα.

Κι ενώ αυτά διαδραματίζονται στα ιερατεία του ευρωδιευθυντηρίου και στις συνεδρίες πειθαναγκασμού και χαλάρωσης που υποβάλλεται η εγχώρια τρικομματική συμπαιγνία, στην κοινωνική βάση ήδη αντίρροπες δυνάμεις εγκυμονούν διεργασίες. Μηχανισμοί επιστρατεύονται και διαμορφώνονται τα μέτωπα που θα καθορίσουν τις επερχόμενες εξελίξεις. Εδώ πρέπει να συγκεντρωθούν η προσοχή και η ενέργεια. Όσα μας απειλούν και μας εγκλωβίζουν σε ένα αδιανόητο και απειλητικό όσο ποτέ déjà να (ο ίδιος εφιάλτης του πραγματικού ξανά) εντείνουν την απαίτηση για μία κλιμάκωση εδώ και τώρα μεγάλων, πρωτότυπων, ενωτικών αγώνων, που θα ανοίξουν πάλι τον ορίζοντα της ανατροπής και της διεξόδου.

Οι οργανωμένοι αντιπερισπασμοί της Χρυσής Αυγής θα πρέπει να λάβουν απάντηση, ως αυτό ακριβώς που αντιπροσωπεύουν. Η ανάληψη εκτέλεσης συμβολαίων, που τους αναθέτει η μαφία της διαπλοκής βγάζει μάτι. Ο αποπροσανατολισμός και η παράλυση της κοινωνίας, απέναντι στη σαρωτική επέλαση του νέου Μνημονίου, αυτός είναι ο εξόφθαλμος στόχος. Έτσι, η πολιτική μάχη ανάγεται ξανά σε κόμβο της αντιπαράθεσης «ζωής και θανάτου», που θα οξυνθεί.

Η κλίμακα του αναγκαίου, για την επιβίωση της κοινωνίας και τη σωτηρία της χώρας δεν εξαντλείται μόνο στην κυβερνητική αλλαγή. Άλλωστε, η επίκληση πρόωρων εκλογών προκύπτει «άσφαιρη» για τα κοινοβουλευτικά ήθη, αφού είναι «νωπή η λαϊκή εντολή». Η επιχείρηση αφοπλισμού του λαού μέσω των αλλεπάλληλων πρόσφατων εκλογών και την προπαγανδιστική καταιγίδα, μαζί με τη μεθοδευμένη από την οικονομική ολιγαρχία φυγή κεφαλαίων, δίνουν μία μόνο διάσταση της πληγωμένης, αλλά αποδοτικής ισχύος του δυναστικού καθεστωτικού μπλοκ. Η κατεδάφιση του πολιτικού συστήματος είναι όρος για την απόκρουση της μετατροπής της Ελλάδας σε κατεχόμενη Ειδική Ζώνη.

Ένας οδικός χάρτης σωτηρίας και ανάταξης μένει να λάβει σάρκα και οστά μέσα στο λαό. Η αποτίναξη των δεσμών της χρεοκρατίας και του νεοφιλελεύθερου οδοστρωτήρα, πρέπει να αντιστοιχηθεί με ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης λαϊκής αλληλεγγύης και οργάνωσης.

Πηγή: “Δρόμος της Αριστεράς”