Αν ζούσαμε σε μια κανονική χώρα, η πολιτική ανάλυση θα απαιτούσε σοβαρά επιχειρήματα, στοιχεία και συνταγματικές ευθύνες. Επειδή όμως ζούμε στην Ελλάδα της αιώνιας κυβερνητικής ανευθυνότητας, η πραγματικότητα μοιάζει περισσότερο με επιθεώρηση του Δελφιναρίου, με το πρόσφατο σχόλιο του Τάσου Παππά στην Εφημερίδα των Συντακτών να αποτυπώνει με χειρουργική ακρίβεια το απόλυτο πολιτικό δούλεμα των τελευταίων ετών.

Το μοτίβο είναι πλέον οικείο, επαναλαμβανόμενο και σχεδόν επιστημονικά τεκμηριωμένο από τα κυβερνητικά επιτελεία. Όταν σκάει ένα σκάνδαλο, η απάντηση δεν βρίσκεται στο Μαξίμου, αλλά σε κάποια κοσμική κακοδαιμονία ή σε κάποιον βολικό αποδιοπομπαίο τράγο.

Για τις υποκλοπές και το παρακράτος των παρακολουθήσεων; Φταίει ένα «νοσηρό δίκτυο της ΚΥΠ» που ξαφνικά αυτονομήθηκε και άρχισε να ακούει το μισό πολιτικό σύστημα, έτσι για το χόμπι του. Για το προδιαγεγραμμένο έγκλημα των Τεμπών; Φταίει αποκλειστικά ο σταθμάρχης, λες και τα τρένα στην Ελλάδα κινούνται με μανιβέλα και τηλεγραφήματα του 19ου αιώνα. Για το φιάσκο και τις ευρωπαϊκές καμπάνες στον ΟΠΕΚΕΠΕ; Φταίνε οι «πράσινες ακρίδες» που επιτέθηκαν στις επιδοτήσεις των αγροτών.

Ακόμα και στον αθλητισμό ή την καθημερινότητα, η ευθύνη μετατίθεται στο υπερπέραν. Για τα σκάνδαλα στο μπάσκετ φταίνε οι μεταφυσικές «κακοδαιμονίες που βασανίζουν από αρχαιοτάτων χρόνων τον αθλητισμό» (ίσως φταίει και ο Ερμής ο Κερδώος). Για το πρόσφατο σκάνδαλο με τις πιτσαρίες και τη φοροδιαφυγή, η απάντηση είναι η κλασική, αγαπημένη κασέτα: φταίνε οι «προηγούμενοι» που δεν μπόρεσαν ή δεν ήθελαν να βάλουν χέρι στους κλέφτες – ακόμα κι αν οι «προηγούμενοι» έχουν να κυβερνήσουν σχεδόν μια δεκαετία.

Μετά από όλα αυτά, το ερώτημα γεννάται αβίαστα και βασανιστικά: Τελικά, ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο τα τελευταία οκτώ χρόνια;
Ποιος υπογράφει τα ΦΕΚ, ποιος μοιράζει το δημόσιο χρήμα, ποιος διορίζει τις διοικήσεις και ποιος εισπράττει τους φόρους; Η απάντηση της κυβερνητικής προπαγάνδας είναι μία, αποστομωτική και αδιαμφισβήτητη: Ο Χατζηπετρής.

Ναι, ο γνωστός, μυθικός Χατζηπετρής από το παλιό τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη. Αυτός ο αόρατος τύπος που φταίει πάντα για όλα, που οργανώνει τις υποκλοπές, που χαλάει τα συστήματα τηλεδιοίκησης, που αφήνει τις ακρίδες να αλωνίζουν και που, στον ελεύθερο χρόνο του, τρώει αδήλωτες πίτσες.

Το κυβερνητικό αφήγημα θέλει τον Πρωθυπουργό και τους υπουργούς του σε ρόλο απλών σχολιαστών της επικαιρότητας. Σαν να είναι θαμώνες σε καφενείο, που βλέπουν τις ειδήσεις στις οθόνες, κουνάνε το κεφάλι με αποδοκιμασία και λένε: «Κοίτα τι γίνεται στον κόσμο, παιδί μου, ευτυχώς που εμείς δεν έχουμε καμία σχέση με το κράτος που διοικούμε».

Όταν κερδίζουν τις εκλογές, είναι λόγω της «ισχυρής εντολής για σταθερότητα». Όταν καταρρέει το σύμπαν, είναι απλώς Σάββατο και ο Χατζηπετρής είχε βάρδια.

Η γελοιότητα της επιχειρηματολογίας τους έχει ξεπεράσει κάθε όριο αντοχής της κοινής λογικής. Κυβερνούν επί οκτώ χρόνια με τη λογική του «τροχονόμου των γεγονότων», εισπράττοντας τα εύσημα για τα ανύπαρκτα επιτεύγματα και μεταθέτοντας τις ευθύνες για τις υπαρκτές τραγωδίες και τα σκάνδαλα σε φαντάσματα.

Μόνο που ο κόσμος έχει αρχίσει να κουράζεται από το θέατρο του παραλόγου. Και αν η κυβέρνηση επιμένει ότι για όλα φταίει ο Χατζηπετρής, τότε ίσως στις επόμενες εκλογές οι πολίτες θα πρέπει να ψηφίσουν απευθείας τον Χατζηπετρή. Τουλάχιστον αυτός, ως φάντασμα, δεν θα μας κοστίζει τόσο ακριβά.