“Αυτοί, οι οποίοι έφτασαν να παραδώσουν τη χώρα τους στους μεσίτες, που την έριξαν στο σημείο να κρεμάσουν πωλητήριο για να γλιτώσουν τα χρέη τους, δεν έχουν κανένα δικαίωμα να μιλάνε για την Τουρκία”.
Από την ομιλία του Τούρκου υπουργού Επικρατείας, Φαρούκ Τσελίκ, σε συνέδριο στην Προύσα, στις 11/01/2010.
Οι υπουργοί, οι δημοσιογράφοι και τα υπόλοιπα παράσιτα του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος, μας βομβαρδίζουν με το ξεπερασμένο πλέον, πλην όμως μοναδικό εναπομείναν επιχείρημά τους: «ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ είναι ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ…Έχετε μήπως να προτείνετε ΑΛΛΗ ΛΥΣΗ και δεν την ξέρουμε;».
Είναι χαρακτηριστική άλλωστε η αντίδραση του Χατζηνικολάου, ο οποίος ρωτούσε και ξαναρωτούσε το δημοσιογράφο του Ριζοσπάστη, Ν. Μπογιόπουλο, όταν ο τελευταίος έκανε αναφορά σε χρυσοκάνθαρα παράσιτα, που λυμαίνονται το δημόσιο πλούτο: «Θα προτείνετε κάτι; Διότι είναι ευκολία το να αναφέρεται κανείς στο πως λειτουργεί η οικονομία στη Δ. Ευρώπη…Σας το είπε κι ο πρωθυπουργός στη Βουλή, ρώτησε την κ. Παπαρήγα, αν έχει κάποια πρόταση. Είναι εύκολο να πολεμάτε τους επιχειρηματίες, αλλά ποιους θα βάλετε στη θέση τους; Τα κομματικά σας στελέχη;».
 |
Παντού μονόδρομοι λοιπόν. Από την είσοδο στην ΟΝΕ και στο ευρώ (θυμάστε την τραγική εικόνα του Σημίτη την Πρωτοχρονιά του 2000, ο οποίος κράδαινε τα νέα ευρώ-χαρτονομίσματα γελώντας σαν ηλίθιος), έως και το μονόδρομο των αποκρατικοποιήσεων, του ξεπουλήματος των φυσικών πόρων, της εξαθλίωσης κλπ.
Με αφορμή όμως τα ΓΙΑΟΥΡΤΙΑ και τις ΣΦΑΛΙΑΡΕΣ στα χοντρόπετσα κυβερνητικά γουρούνια τον τελευταίο καιρό, δρατόμεθα της ευκαιρίας να τους αντιστρέψουμε το ίδιο τους το σόφισμα. Τους ρωτάμε λοιπόν:
«Όταν έχουμε να κάνουμε με Λοβέρδους, Παγκάλους, Αλογοσκούφηδες, Χασαπόπουλους και Κώνστες, ΟΙ ΣΦΑΛΙΑΡΕΣ και τα ΓΙΑΟΥΡΤΙΑ είναι ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ…Έχετε μήπως να προτείνετε ΑΛΛΗ ΛΥΣΗ και δεν την ξέρουμε;»
askordoulakos
Εδώ http://meapopsi.blogspot.com/2011/04/blog-post_5179.html τρεις διαφορετικές εκτιμήσεις για τις αποδοκιμασίες κυβερνητικών στελεχών.
Πάντος σύντροφε askordoulako με γιαούρτια και σφαλιάρες στο πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης, ελάχιστη αποτελεσματικότητα μπορείς να έχεις στον αγώνα ενάντια στην επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Τώρα αν πρέπει να μπολιάσουμε το αυθόρμητο με το συνειδητό, το λαϊκό ξέσπασμα με τον ταξικό προσανατολισμό και δεν έχουμε κανέναν λόγο να καταδικάσουμε τέτοιες ενέργειες είναι μια άλλη συζήτηση.