Συζήτηση με θέμα τη σχέση των μεταναστών με τη χιπχόπ μουσική διοργανώνεται απόψε Πέμπτη στις 8 μ.μ., ενώ αύριο Παρασκευή στις 9 μ.μ. θα προβληθεί η ταινία “Ακόμα κι η βροχή”.

Μεταξύ των άλλων δραστηριοτήτων της, στην Εργατική Λέσχη Περιστερίου παραδίδονται δωρεάν μαθήματα αγγλικών, κάθε Δευτέρα στις 5-6.30 για αρχάριους και 6-7.30 για προχωρημένους, ενώ ετοιμάζεται ανάλογο μάθημα ισπανικών. Επίσης, από αυτό το Σάββατο στις 9.30 π.μ. μέχρι τις 12.30 το μεσημέρι αρχίζει τη λειτουργία του το Αλληλέγγυο Εργαστήρι Σχεδίου.

Τηλέφωνο για δηλώσεις συμμετοχής 6930246452. Η Εργατική Λέσχη Περιστερίου στεγάζεται στη Θηβών 227 1ος όροφος.

“Έχεις νιώσει ποτέ σου μετανάστης;”

– Ποια είναι η σχέση μεταξύ μεταναστών και χιπχοπ;

– Δίνει διέξοδο για ελεύθερη έκφραση η χιπχοπ μουσική σε νέους και νέες που έρχονται από άλλες χώρες;

– Πώς μπορεί να βοηθήσει η χιπχοπ κοινότητα στην αντιμετώπιση του ζητήματος του ρατσισμού;

Την Πέμπτη 9 Οκτώβρη στις 8 το βράδυ ο χιπχοπ καφενές της Λέσχης συζητάει για την αμφίδρομη σχέση μεταξύ των μεταναστών και της χιπχοπ μουσικής. Την εκδήλωση ανοίγουν ο MCYinka, ο Dtaeys και άλλοι μετανάστες χιπχόππερς, ενώ έχουν ήδη κληθεί να παρέμβουν εκπρόσωποι μεταναστευτικών κοινοτήτων και ειδικοί σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το κάλεσμα είναι ανοιχτό σε όλους κ όλες που θέλουν να βοηθήσουν στον εμπλουτισμό της κουβέντας.

Ακόμα και η Βροχή

Tambien la lluvia  2005

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ιθίαρ Μπογιαΐν,
ΣΕΝΑΡΙΟ: Πολ Λάβερτι,
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ,  Λουίς Τοσάρ,  Κάρα Ελεχάλδε

Η υπόθεση

Ο Σεμπαστιάν είναι σκηνοθέτης και πηγαίνει στην Βολιβία για να γυρίσει μια ταινία με θέμα τον αληθινό Χριστόφορο Κολόμβο: τον εξερευνητή των θαλασσών που ήθελε να εκχριστιανίσει τους Ινδιάνους, είχε εμμονή με τον χρυσό κι έκανε σκλάβους τους ιθαγενείς που του αντιστάθηκαν. Στην πόλη που πραγματοποιούνται τα γυρίσματα ωστόσο, τα αποθέματα νερού πωλούνται σε μια πολυεθνική και οι ιθαγενείς καλούνται αυτή τη φορά να παλέψουν, όχι για το χρυσάφι, αλλά για το νερό.

H ταινία της Ισιάρ Μπολέιν, σε σενάριο του σταθερού σεναριογράφου του Κεν Λόουτς, Πολ Λάβερτι, αφηγείται την ιστορία ενός κινηματογραφικού συνεργείου που φτάνει στην Κοτσαμπάμπα της Βολιβίας του 2000, για να γυρίσει μια λόου-μπάτζετ παραγωγή με θέμα την ανακάλυψη της αμερικανικής ηπείρου από τον Χριστόφορο Κολόμβο, χωρίς όμως τους μύθους που συνήθως την περιβάλλουν. Χρησιμοποιώντας τον αγαπημένο σινεφίλ μανδύα της ταινίας μέσα στην ταινία, η Ισπανίδα σκηνοθέτης  κινηματογραφεί μια ιστορία εκμετάλλευσης και εξέγερσης, συνδέοντας το θέμα του φιλμ που γυρίζεται με την ίδια την κατάσταση στην χώρα παραγωγής. Το κοινωνικό και πολιτικό φόντο της ταινίας αφορά το πραγματικό γεγονός της εξέγερσης των κατοίκων της Κοτσαμπάμπα, η οποία έμεινε στην ιστορία ως «ο πόλεμος του νερού» και για πολλούς αποτέλεσε την εναρκτήρια πράξη στη δημιουργία του κοινωνικό – πολιτικού μπλοκ που οδήγησε στην ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας από το MAS του Έβο Μοράλες.

Το έργο θίγει ταυτόχρονα 2 τεράστια ζητήματα. Αυτό της ιδιωτικοποίησης ενός από τα πιο βασικά δημόσια αγαθά, του νερού, αλλά  και  αυτό της θέσης και του ρόλου της τέχνης στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα. Η σκηνοθετική αφήγηση καταφέρνει με μαεστρία να ενώσει αυτές τις δύο παράλληλες ιστορίες θέτοντας ταυτόχρονα το ζήτημα της ιστορίας που υπάρχει και αυτής που πραγματοποιείται μπροστά στα μάτια μας. Τι είναι τελικά πιο σημαντικό οι ήρωες του χτες ή οι σύγχρονοι;  η τέχνη ή η ζωή; Το νερό ή η ταινία;