¨Η Επανάστασή μας στην Μπουρκίνα Φάσο αντλεί από το σύνολο των εμπειριών του ανθρώπου από την στιγμή της πρώτης ανάσας της ανθρωπότητας. Θέλουμε να είμαστε οι κληρονόμοι όλων των επαναστάσεων του κόσμου, όλων των απελευθερωτικών αγώνων των λαών του Τρίτου Κόσμου. Αντλήσαμε διδάγματα από την Αμερικανική Επανάσταση. Η Γαλλική Επανάσταση μας δίδαξε τα δικαιώματα του ανθρώπου. Η μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση έφερε τη νίκη στο προλεταριάτο και έκανε δυνατή την πραγματοποίηση των ονείρων της Παρισινής Κομμούνας και της δικαιοσύνης.”

Τομά Σανκάρα, 1984

Ο Τομά Σανκάρα (1949-1987), πρόεδρος της Μπουρκίνα Φάσο από το 1983 μέχρι τη δολοφονία του το 1987, θεωρείται ένας από τους μεγάλους επαναστάτες της Μαύρης Ηπείρου, έχοντας κερδίσει, χάρη στην πολιτική του δράση, το προσωνύμιο “Τσε της Αφρικής”.

Ήταν αξιωματικός των αλεξιπτωτιστών (όπως και ο Ούγκο Τσάβες) και έγινε πρόεδρος της χώρας στις 4 Αυγούστου 1983 μετά από κίνημα κυρίως νεαρών χαμηλόβαθμων αξιωματικών, λίγες μέρες μετά λαϊκή εξέγερση κατά της φιλογαλλικής στρατιωτικής κυβέρνησης.

Το 1984 μετονόμασε τη χώρα από Άνω Βόλτα σε Μπουρκίνα Φάσο, που σημαίνει “χώρα των ακέραιων ανθρώπων”. Τα χρόνια που κυβέρνησε επιχείρησε να τερματίσει την εξάρτηση της χώρας από τη Γαλλία, την πρώην αποικιακή μητρόπολη, και να επιτύχει τη διατροφική αυτάρκειά της στρέφοντας την αγροτική οικονομία προς την εξυπηρέτηση των εσωτερικών αναγκών. Έδωσε μάχη για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού, ιδιαίτερα των γυναικών, και προώθησε τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία ποινικοποιώντας της παραδοσιακή πρακτική της κλειτοριδεκτομής και προωθώντας την οικονομική ανεξαρτησία των γυναικών μέσω της δουλειάς και της εκπαίδευσης. Στους λόγους του προέτρεπε τις γυναίκες να δουλεύουν για να μην έχουν ανάγκη τους άντρες για να τις συντηρούν, έτσι ώστε να μην αναγκάζονται να παντρεύονται κάποιον χωρίς να τον αγαπούν. Παράλληλα, είχε καθιερώσει και μια πανεθνική ημέρα, όπου οι άντρες έπρεπε, πέρα από τη συνηθισμένη εργασία τους, να κάνουν και τις “γυναικείες” δουλειές του σπιτιού με σκοπό να καταλάβουν την αξία τους και να κατανοήσουν τη δύσκολη θέση της γυναίκας στην παραδοσιακή κοινωνία.

Προσπάθησε να προωθήσει τη συμμετοχή του λαού στη λήψη των αποφάσεων ιδρύοντας σε όλες τις περιοχές της χώρας Επιτροπές για την Άμυνα της Επανάστασης. Η λειτουργία τους δεν ήταν πάντα χωρίς προβλήματα, όμως δεν ήταν λίγες οι φορές που οι αποφάσεις τους δεν επικύρωσαν τις αποφάσεις της κυβέρνησης ακυρώνοντάς τις.

Στην εξωτερική πολιτική προσανατολίστηκε στη συμμαχία με χώρες όπως η Κούβα και η Νικαράγουα που αμφισβητούσαν την κυριαρχία της Δύσης, ενώ υποστήριξε τα κινήματα αυτοδιάθεσης των λαών στη Νότια Αφρική, τη Ναμίμπια, την Παλαιστίνη και τη Δυτική Σαχάρα.

Η τελευταία του πολιτική πρωτοβουλία ήταν η προσπάθεια να συγκροτηθεί μια αφρικανική κίνηση για την ηθική, πολιτική και νομική άρνηση του χρέους των χωρών της Αφρικής, καθώς θεωρούσε τα δεσμά του χρέους υπεύθυνα για την εξάρτηση, την κατάρρευση της κοινωνίας και την καταστροφή κάθε προοπτικής ανάπτυξης προσανατολισμένης στην εξυπηρέτηση των αναγκών των αφρικανικών λαών.

Την πρωτοβουλία του αυτήν την πλήρωσε με τη ζωή του, καθώς η Γαλλία σε συνεργασία με την Ακτή Ελεφαντοστού (κύρια σύμμαχό της στην περιοχή) και τον Λιβεριανό πολέμαρχο Τσαρλς Τέιλορ (μετέπειτα πρόεδρο της Λιβερίας και εγκληματία πολέμου) οργάνωσε πραξικόπημα με επικεφαλής τον παλιό του σύντροφο Μπλεζ Κομπαορέ στις 15 Οκτωβρίου 1987, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Σανκάρα και δώδεκα συνεργάτες του δολοφονήθηκαν.