Θυμάστε τα δεξιά τρολ και τα κάθε λογής θρασίμια του διαδικτύου που χλεύαζαν τον απεργό πείνας Αριστοτέλη Χαντζή όταν έδινε τον συγκλονιστικό αγώνα του για τη διάσωση της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών;
Με απύθμενο κυνισμό και άγνοια, ειρωνεύονταν το γεγονός ότι η απεργία πείνας του είχε ξεπεράσει τις εκατό ημέρες. «Αφού δεν πέθανε, δεν κάνει απεργία πείνας», έγραφαν με περισσή ευκολία, αποδεικνύοντας όχι μόνο την πολιτική τους εμπάθεια αλλά και την πλήρη άγνοιά τους.
Αγνοούσαν –ή προσποιούνταν ότι αγνοούν– πως ένας άνθρωπος που προχωρά σε πολυήμερη απεργία πείνας επιβιώνει καταναλώνοντας αποκλειστικά υγρά, όπως νερό, σκέτο καφέ ή τσάι, ενώ σε πολλές περιπτώσεις λαμβάνει αλατούχα ή ζαχαρούχα διαλύματα μόνο και μόνο για να αποφευχθεί το υπογλυκαιμικό σοκ και η άμεση κατάρρευση του οργανισμού. Αυτό, βέβαια, δεν αναιρεί στο παραμικρό τη βαρύτητα της απεργίας πείνας ούτε τις καταστροφικές συνέπειες που αφήνει στον ανθρώπινο οργανισμό.
Σήμερα, όμως, πού βρίσκονται όλοι αυτοί;
Οι άνθρωποι που βρίσκονται στο πλευρό του ενημερώνουν πως:
«Ο Αριστοτέλης Χαντζής είναι τραχειοστομημένος στη ΜΕΘ του νοσοκομείου “Ευαγγελισμός”, με νέα αναπνευστική επιδείνωση σε έδαφος λοίμωξης του κατώτερου αναπνευστικού και πολλαπλές επιπλοκές στο πλαίσιο σοβαρού συνδρόμου επανασίτισης, παρατεταμένης ασιτίας και πολυήμερης νοσηλείας με αυξημένες ανάγκες εντατικής υποστήριξης και νοσοκομειακής φροντίδας. Η κατάσταση της υγείας του παραμένει κρίσιμη.»
Να λοιπόν η πραγματικότητα που τόσο εύκολα λοιδορούσαν.
Η απεργία πείνας δεν είναι θεατρική παράσταση. Δεν είναι επικοινωνιακό τέχνασμα. Είναι μια ύστατη μορφή πολιτικού αγώνα, στην οποία ο αγωνιστής βάζει συνειδητά ως ενέχυρο το ίδιο του το σώμα και την ίδια του τη ζωή.
Όσοι τότε τον περιγελούσαν, όσοι τον αποκαλούσαν «απατεώνα» και διακινούσαν χυδαίες ανοησίες για να απαξιώσουν τον αγώνα του, ας κοιτάξουν σήμερα κατάματα τις συνέπειες της παρατεταμένης ασιτίας.
Ίσως τότε αντιληφθούν –αν διαθέτουν έστω και ίχνος ανθρωπιάς– ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν ακόμη και τη ζωή τους για τις ιδέες τους.
Και υπάρχουν κι εκείνοι που, ασφαλείς πίσω από ένα πληκτρολόγιο, δεν είχαν τίποτε καλύτερο να κάνουν από το να χλευάζουν έναν άνθρωπο που έδινε μια μάχη μέχρις εσχάτων.
0 Comments