Όπως πληροφορηθήκαμε από μια ανάρτηση στο blog της Συβίλλα υπήρξαν αντιδράσεις από ένα σχόλιο μας που αφορούσε τον δημοσιογράφο Γιάννη Παπαγιάννη.

Επειδή εμείς δεν εισπράξαμε καμιά ένσταση και τουλάχιστον, απ’ ότι είδαμε δεν υπάρχει καμιά αναφορά απ’ τον «θιγόμενο» στο blog μας –αν υπάρξει φυσικά θα την δημοσιεύσουμε μαζί με την πρέπουσα απάντηση- θα περιοριστούμε να γράψουμε κάποια γενικά πράγματα για τους δημοσιογράφους.

Ο Νίκος Κακαουνάκης έλεγε καθ’ υπερβολή, ότι «ο καλύτερος δημοσιογράφος έχει σκοτώσει την μάνα του», ενώ ένας άλλος μεγαλοδημοσιογράφος ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος, σε μια κρίση αυτογνωσίας, δήλωνε: «τα πιο ακριβοπληρωμένα ρεπορτάζ είναι αυτά που δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ».

Υπάρχει μια «ομερτά» ανάμεσα στους δημοσιογράφους για το τι ακριβώς συμβαίνει σ’ αυτό το δημοσιογραφικό κύκλωμα και είναι πολύ σπάνιο οι προσωπικές αντιπαραθέσεις μεταξύ δημοσιογράφων να ξεφεύγουν από κάποια καθορισμένα όρια.

Γ’ αυτό ίσως έχει την αξία του να θυμίσουμε ένα σκηνικό μεταξύ του Γ. Καρελιά της “Ελευθεροτυπίας” και του Μάρκου Μουζάκη του “Παρών” που συνέβη επί Σημιτικής πρωθυπουργίας.

Εχουμε και λέμε λοιπόν. Αρχικά έγραψε ο Μουζάκης στην στήλη του στο “Παρών” ένα σχόλιο για κάποιους “γυμνοσάλιακες” και “γιουσουφάκια” της δημοσιογραφίας -χωρίς να κατονομάζει κανέναν- που κάνουν ύμνους στον Σημίτη και στην κυβέρνηση του.

Ο Γ. Καρελιάς τσίμπησε και άρχισαν τα όργανα. Του απαντάει λοιπόν ο Γ. Κ απ’ την φυλλάδα του: “Γίνεται να είσαι δημοσιογράφος -υπάλληλος του Δημοσίου, να γλείφεις δημοσίως τον προϊστάμενο σου υπουργό και, ταυτόχρονα να παριστάνεις τον .. αντιστασιακό αντικυβερνητικό;”.

Το γάντι το σήκωσε ο Μουζάκης και άρχισε η πυγμαχία. Βγαίνει λοιπόν απ’ την φυλλάδα του και τον στολίζει με τα ανάλογα κοσμητικά επίθετα: “γνωστή γραφίδα του καθεστώτος” “καθεστωτικό γιουσουφάκι”, “επαγγελματίας καθημερινός γλείφτης όλων των εκπροσώπων του καθεστώτος”, “γυμνοσάλιακας του καθεστώτος”, “καταγέλαστος”, “έχει καλομάθει από τότε που κοσμούσε τις ¨λευκές λίστες¨ του Πανταγιά” και δεν συμμαζεύετε.

Τα χώνει όμως και πιο χοντρά στον Γ. Καρελιά, ο Μουζάκης γράφοντας ότι “με τον τρόπο του αβαντάρει τα εκατομμύρια ευρώ των μυστικών κονδυλίων και των ¨πέι-ρολς¨ που νέμονται τα τρωκτικά“.

Κάπου εκεί θα υπήρξε παρέμβαση απ’ τους ομόσταυλους τους γιατί η αντιπαράθεση τους έπαιρνε επικίνδυνες διαστάσεις και θα ακουγόταν πράγματα που η πλέμπα δεν πρέπει να γνωρίζει.

Όπως και δεν μάθαμε ποτέ ποιους περιλαμβάνει ο «κατάλογος των 40 δημοσιογράφων που είναι και πράκτορες της ΕΥΠ» όπως δήλωσε δημοσίως ο δημοσιογράφος Κώστας Τσαρούχας.

Να θυμίσουμε και κάτι άλλο. Οι μπάτσοι της Σκότλαντ Γιαρντ που ήρθαν εδώ στην ιστορία της 17Ν έγραψαν μια έκθεση που την δημοσίευσε τα περιοδικό τους “Janes Intelligence Review”. Στην έκθεση τους, λοιπόν, οι Αγγλοι πράκτορες αναφέρουν: «δημοσιογράφοι που δουλεύουν σε ΜΜΕ λειτουργούν ταυτόχρονα και ως κρατικοί υπάλληλοι».

Αλλά τι να λέμε τώρα; Μάθαμε ποτέ ποιοι δημοσιογράφοι – παπαγαλάκια συνέβαλλαν να γίνει η μεγαλύτερη ληστεία που έχει συμβεί στην Ελλάδα μεταπολεμικά; Η ληστεία του Χρηματιστηρίου.

Μήπως μάθαμε ποιοι δημοσιογράφοι σιτίζονται από τα κρατικά «μυστικά κονδύλια»;

Μήπως ξέρουμε ποιοι δημοσιογράφοι είναι στις μισθολογικές καταστάσεις των καπιταλιστών;

Υπάρχουν και εξαιρέσεις θα πει κάποιος/α. Ναι αλλά οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Και ο κανόνας είναι το σύνθημα που ακούγετε στις διαδηλώσεις: «ΑΛΗΤΕΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ»