Όταν επισκεπτόμαστε τόπους μνήμης, οφείλουμε να έχουμε σαφή εικόνα των ανθρώπων που έχουν ταυτιστεί με το κάθε μέρος. Δηλαδή, να είναι σαφή τα κίνητρα, οι θέσεις και η στάση ζωής τους, προκειμένου να μην επιτρέπεται σε κανέναν να χρησιμοποιεί τη θυσία τους διαστρεβλώνοντας την Ιστορία. Ευτυχώς, ακόμα και οι νεκροί μπορούν να μιλούν μέσα από τα γραπτά τους.

Μερικές ώρες πριν από τα εγκαίνια του μουσείου για το Νίκο Μπελογιάννη στην Αμαλιάδα από τον πρωθυπουργό, ο υπουργός Δικαιοσύνης, Στ. Κοντονής, εμφανίζεται στις φυλακές Κέρκυρας με ένα μπουκέτο λουλούδια. Πηγαίνει να τιμήσει τους πολιτικούς κρατούμενους, που τους φυλάκισε στα κελιά της απομόνωσης το μετεμφυλιακό κράτος. Εκεί κρατήθηκαν άνθρωποι, όπως ο Νίκος Γόδας, πριν μεταφερθούν στο Λαζαρέτο και στον τοίχο των εκτελέσεων. Στις 3 Ιουνίου 1955, οι πολιτικοί κρατούμενοι των φυλακών Κέρκυρας στέλνουν ένα υπόμνημα προς τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Στην εισαγωγή του κειμένου τους αυτοσυστήνονται. Αξίζει να δούμε πως οι ίδιοι αυτό-προσδιορίζονται πολιτικά, ώστε να κρίνουμε τη σχέση της ιδεολογίας τους, με την πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα. Στο κάτω-κάτω της γραφής, αυτό δεν είναι το νόημα της επίσκεψης ενός πολιτικού προσώπου σε ένα χώρο μνήμης;

«…πρέπει να αναλογιστείτε και να σκεφτείτε ότι αυτοί που σας γράφουν μέσα από τα μπουντρούμια των φυλακών που κρατούνται πάνω από δέκα χρόνια, ανήκουν σε μια παράταξη, όχι την οποιαδήποτε. Ανήκουν σε μια παράταξη που είναι κομμάτι του παγκόσμιου αντιφασιστικού μετώπου… δέκα ολόκληρα χρόνια οι πιο πολλοί βρισκόμαστε στα μουχλιασμένα κάτεργα και στα στρατόπεδα των άνυδρων ξερονησιών: Γιούρα, Μακρόνησο, Τρίκερι, Άη Στράτη. Είμαστε όσοι απόμειναν από τις μαζικές εκτελέσεις-δολοφονίες… όσοι απόμειναν από την πείνα, τη δίψα, τα φρικτά βασανιστήρια στα εξοντωτήρια της Μακρονήσου, της Κέρκυρας, της Κεφαλονιάς, του Επταπυργίου, του Ιτσεδίν, της Κηφισιάς… είμαστε εργάτες, αγρότες, διανοούμενοι, επαγγελματίες, βιοτέχνες, υπάλληλοι, αξιωματικοί, μαχητές και στελέχη του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ… είμαστε εμείς οι δεσμώτες λαϊκοί αγωνιστές, δημοκράτες, αντιφασίστες, κομμουνιστές… δεν θα βρείτε στις γραμμές μας συνεργάτες των κατακτητών, συμβιβαστές, προδότες, εγκληματίες, υστερικούς σωβινιστές, γλοιώδεις λακέδες, πουλημένους κοντυλοφόρους, διεστραμμένους τύπους και εμπαθείς ανθρώπους σαν αυτούς που συγκροτούν τον κόσμο της αμερικανοδουλείας»…

Για να καταστεί σε όλους ακόμα πιο σαφής η ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα εκείνων που πήγε να τιμήσει ο κ. Κοντονής, λίγο πιο κάτω γράφουν οι ίδιοι οι κρατούμενοι:

«Χιλιάδες από μας πήγαν στο εκτελεστικό απόσπασμα, έδωσαν τη ζωής τους για τα ωραία αυτά ιδανικά (τον ανθρωπισμό, τη δικαιοσύνη, την ειρήνη). Ο στρατηγός Τσιγάντες, μάρτυρας στη δίκη του δημάρχου Μυτιλήνης Γαληνού, καυχιόταν στον εισαγγελέα του δικαστηρίου ότι, σαν στρατοδίκης, έχει στείλει στο εκτελεστικό απόσπασμα περισσότερους κομμουνιστές από όσες φορές ο εισαγγελέας έχει αναφέρει τη λέξη κομμουνιστής»

Άρα, εκείνοι ήταν Κομμουνιστές. Τώρα, τι σχέση έχει ο κ. Κοντονής και η πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση, με εκείνους που εκτελέστηκαν για να μην υπογράψουν δήλωση… αυτό είναι στην κρίση του καθενός μας.

Πηγή: Σοφία Χουδαλάκη – f/b