Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Η επικαιρότητα των τελευταίων ημερών έφερε στο προσκήνιο δύο παράλληλες αλλά εκ διαμέτρου αντίθετες απώλειες για τον πολιτισμό και τη νόηση του τόπου. Από τη μία, ο θάνατος του συγγραφέα και στοχαστή Στέλιου Ράμφου και η απόφαση των υπουργείων Εθνικής Οικονομίας και Εσωτερικών να τελεστεί η κηδεία του «δημοσία δαπάνη». Από την άλλη, ο χαμός του σπουδαίου ηθοποιού και δημιουργού Νίκου Καλογερόπουλου και η πολιτική του κηδεία στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
Αυτή η χρονική σύμπτωση δεν είναι απλώς τυχαία· είναι βαθιά σημειολογική και αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο το σύστημα επιβραβεύει τους δικούς ενσωματωμένους “διανοούμενους”, ταυτόχρονα με την ώρα που ο λαός αποχαιρετά τους δικούς του ανθρώπους.
Η «Δημοσία Δαπάνη» της Συστημικής Ενσωμάτωσης
Η κρατική απόφαση να καλυφθούν τα έξοδα της κηδείας του Στέλιου Ράμφου από το δημόσιο ταμείο αποτελεί την ύστατη θεσμική αναγνώριση μιας διαδρομής που ξεκίνησε από την Αριστερά για να καταλήξει στην πλήρη οργανική ενσωμάτωση στον κυρίαρχο αστικό λόγο.
Ο Στέλιος Ράμφος υπήρξε για δεκαετίες ο «επίσημος φιλόσοφος» του συστήματος, ο διανοούμενος που επιστρατευόταν για να ντύσει με θεωρητικό μανδύα την ανάγκη του «εκσυγχρονισμού», της υποταγής και της ευρωλιτότητας, ενοχοποιώντας τον ίδιο τον λαό για τις δομικές κρίσεις του καπιταλισμού.
Η «δημοσία δαπάνη» δεν είναι παρά η εξόφληση του λογαριασμού για τις υπηρεσίες που προσέφερε στην κυρίαρχη ιδεολογία.
Η Πολιτική Κηδεία της Ανατροπής και της Λαϊκής Ψυχής
Στον αντίποδα, ο Νίκος Καλογερόπουλος έφυγε όπως έζησε: ασυμβίβαστος, ανυπότακτος και μακριά από κρατικά προνόμια, λιμουζίνες και επίσημους επικήδειους. Στην πολιτική του κηδεία δεν υπήρχαν υπουργικές παρουσίες, αλλά η γνήσια συγκίνηση των ανθρώπων της τέχνης, των συντρόφων και του απλού κόσμου.
Το ύστατο «χαίρε» δεν δόθηκε με κρατικά πρωτόκολλα, αλλά με το θερμό χειροκρότημα και τους παρευρισκόμενους να τραγουδούν με έναν λυγμό το «Όταν γυρίσω, θα τους γαμήσω» (Καραϊσκάκης). Ένα τραγούδι-σύμβολο που συμπυκνώνει όλη την οργή και την ελπίδα της τάξης μας.
Το Συμπέρασμα: Οι δύο αυτοί αποχαιρετισμοί συμπυκνώνουν τη μόνιμη ταξική σύγκρουση στο πεδίο του πολιτισμού. Το κράτος της αστικής τάξης κηδεύει με τιμές εκείνους που το υπηρέτησαν και το δικαιολόγησαν. Ο λαός και το εργατικό κίνημα κρατούν στις καρδιές τους εκείνους που δεν λύγισαν, που δεν εξαργύρωσαν το ταλέντο τους και που έγιναν η φωνή των αδικημένων. Ο Καλογερόπουλος δεν είχε ανάγκη καμία «δημοσία δαπάνη»· η δική του δαπάνη είχε πληρωθεί προκαταβολικά με την αγάπη του κόσμου στους δρόμους, στα θέατρα και στους κοινωνικούς αγώνες.
Καλό ταξείδι στο φως Νικόλα… Απο εκεί που ήρθες!!!! Εκεί γυρίζεις…
Νίκος Καλογερόπουλος. ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ, ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ. ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!!