Της Αλέκας Ζορμπαλά
Αυτές τις ημέρες και με αφορμή τον τραγικό τραυματισμό της κυρίας Αναστασίας Τσουκαλά από φωτοβολίδα, που ρίχθηκε, κατά τις μαρτυρίες, από ομάδες νεαρών προς τα Ματ, κατά την διάρκεια συγκρούσεων στα Εξάρχεια, ζητείται μετ’επιτάσεως μια καταδίκη, μια “συγνώμη έστω” από τους δράστες/η και από τον πολιτικό τους χώρο.
Κάποιες επισημάνσεις αγαπητές συντρόφισσες και σύντροφοι της επαναστατικής αριστεράς και της αναρχίας:
1) δεν μπορούμε να απαιτούμαι συγνώμη από τον δράστη, γιατί αυτό ισοδυναμεί με ομολογία εγκληματικής ενέργειας και άμεση σύλληψή του από τις διωκτικές αρχές. Αυτό δεν δικαιούμαστε να το ζητάμε από ΚΑΝΕΝΑΝ δράστη εγκλήματος, εκτός αν είναι προϊόν δικής του ελεύθερης βούλησης και όχι προϊόν βίας και ψυχολογικού εξαναγκασμού.
2) δεν μπορούμε να απαιτούμαι τη συγνώμη του πολιτικού χώρου στον οποίο ανήκει ο δράστης γιατί:
α) δεν ξέρουμε ποιός είναι ο πολιτικός του χώρος, τεκμαίρουμε απλώς και
β) ακόμα και αν τον ξέραμε με βεβαιότητα, το να ζητάμε την συγνώμη μιας πολιτικής συλλογικότητας για πράξη μέλους της, ισοδυναμεί, ξεκάθαρα, με απόδοση συλλογικής ευθύνης σε πολιτικές οργανωμένες δυνάμεις ή σε ολόκληρους ιδεολογικούς-πολιτικούς χώρους, όπως η αναρχία εν προκειμένω. Δεν μας αρμόζει να καταγγέλλουμε, ως φασιστικής-ναζιστικής έμπνευσης (και ορθά) την συλλογική ευθύνη, όταν με αυτή μας “τσουβαλιάζουν” οι διωκτικές αρχές και μας καταδικάζουν οι δικαστικές, και από την άλλη, με άνεση να γινόμαστε “κήρυκές” της, έστω και σε πολιτικό επίπεδο, όταν κάτι έχει προσβάλλει τον δικό μας κόσμο και τους φίλους μας.
3) είναι άλλης τάξης συζήτηση η πολιτική αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων, χουλιγκανικού τύπου, από το κίνημα, τις πολιτικές συλλογικότητες και τους χώρους, που αισθάνονται, ότι ήρθε η ώρα για μια σοβαρή συζήτηση. Ότι ήρθε η ώρα, όχι για εύκολες καταδίκες της βίας, απ όπου και αν προέρχεται, αλλά για την πολιτική και έμπρακτη “απομόνωση” τέτοιων φαινομένων και προπάντων για την πολιτική πρόληψη και αποτροπή τους.
Και πάντα μέσα και με όρους κινήματος.
Αλλιώς, φοβάμαι, οτι ελλοχεύει ο κίνδυνος της ταύτισής μας με την αντιπέρα όχθη.
Ο ΜΑΖΙΚΟΣ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ ΤΟΝ ΑΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΜΗΔΕΝΙΣΤΙΚΕΣ – ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ…
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ Για Την
ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ
Μετά την Marfin και τις βίαιες ενέργειες χουλιγκανικού τύπου σε αγωνιστές και εκδηλώσεις του χώρου ήρθε αυτό που λίγο – πολύ κουβεντιάζαμε μεταξύ μας…..ο σοβαρός τραυματισμός μιας ακτιβίστριας δικηγόρου μετά την πορεία του Πολυτεχνείου στα εξάρχεια (που διέλυσαν τα ΜΑΤ αναίτια την πορεία κομματιού του α/α χώρου στην Λεφ.Αλεξάνδρας) από άτομα που επικαλούνται «αντιεξουσιαστές»…
Μακριά από εμάς η ασφαλίτικη ερμηνεία της ιστορίας….αλλά αυτά τα άτομα εδώ και χρόνια ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, οι ενέργειες τους είναι αντικινηματικές, αντικοινωνικές, μηδενιστικές…ο κλεφτοπόλεμος δεν έχει καμιά ουσία δεν είναι σύγκρουση αλλά φαντασιακή «εξέγερση» στα μυαλά τους…
Το ανταγωνιστικό – επαναστατικό κίνημα όταν φτάσει σε μαζικό-πολιτικό – κοινωνικό – επίπεδο θα επιλέγει το ίδιο πως και πότε θα συγκρουστεί με τα όργανα του κράτους και του κεφαλαίου…
Η ΑΡΧΗ ΕΓΙΝΕ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ…
Η κοινή ανακοίνωση οργανώσεων της ριζοσπαστικής – επαναστατικής αριστεράς ενάντια στο κλείσιμο του Πολυτεχνείου από τους αυτόκλητους «επαναστάτες» και την παρέμβαση της πολιτικής –κινηματικής αναρχίας για να ανοίξει το Πολυτεχνείο στο λαό είναι η κινηματική αντίδραση σε μηδενιστικές λογικές και τις χαιρετίζουμε. Ελπίζουμε μετά το σοβαρό τραυματισμό της Αν. Τσουκαλά οι αγωνιστές/στριες και οι οργανώσεις να πάρουν ξεκάθαρη θέση (όπως οι Δίκτυο για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, ΡΟΣΙΝΑΝΤΕ…) και μέτρα για να περιοριστούν οι απολίτικες και αντικινηματικές ενέργειες και επιλογές…
Ως ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ για την ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ είμαστε απέναντι με ενέργειες και επιλογές που είναι εξουσιαστικές και εχθρικές απέναντι στο ανταγωνιστικό επαναστατικό κίνημα και είμαστε σίγουροι ότι θα περιοριστούν με ένα μαζικό προλεταριακό – νεολαίστικο κίνημα και μια αντικαπιταλιστική αντιεξουσιαστική ενότητα.
Εμείς παλεύουμε για τον ελευθεριακό κομμουνισμό δηλαδή ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΣΤΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ που διέπονται από εκμετάλλευση, καταπίεση και αλλοτρίωση ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΤΙΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΙ….ενάντια στην κοινωνία που έχει φετίχ το εμπόρευμα και το χρήμα σε αυτόν τον αγώνα είναι άσκοπες οι αντικινηματικές απόλίτικές , ατομικές επιλογές…αλλά ο ΜΑΖΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, η κίνηση των μαζών για την απελευθέρωση από το κεφάλαιο και το κράτος είναι η ΜΟΝΗ ΕΓΓΥΗΣΗ για την ΝΙΚΗ….