Το τελευταίο διάστημα, με αφορμή τόσο το «Μακεδονικό» όσο και διάφορα καλλιτεχνικά έργα (πιο πρόσφατο ο «Phylax» στο Π. Φάληρο), δόθηκε αφορμή να ξαναβγεί στο προσκήνιο μια συμμαχία συντηρητικών, αντιδραστικών, θρησκόληπτων, αλλά και καθαρά φασιστικών δυνάμεων.

Ιεράρχες με απόψεις Ιεράς Εξέτασης και τον δέοντα φανατισμό χέρι χέρι με εθνικιστικούς κύκλους, πολιτικά κόμματα και επαγγελματίες Phylaκες της ελληνικής ορθοφροσύνης παρεμβαίνουν στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας με όπλα την αδιαλλαξία, τη μισαλλοδοξία και τον ακραίο συντηρητισμό, θέλοντας να λογοκρίνουν και να διχάσουν τους πολίτες.

Κύκλοι που επιδιώκουν -κόντρα και, εάν χρειαστεί, παρά τη βούληση των θεσμικών οργάνων της πολιτείας και της εκλεγμένης κυβέρνησης- να ορίσουν τι θα γράφουν τα σχολικά βιβλία, πώς θα ασκείται η εξωτερική πολιτική, τι είναι σωστό να απολαμβάνουμε ως έργο τέχνης και πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε για να «είμαστε άξιοι των προγόνων μας και του τρισχιλιετούς πολιτισμού μας». Και, φυσικά, ποιους θα πρέπει να δεχόμαστε ως συμπολίτες μας, με βάση το χρώμα της επιδερμίδας τους, την εθνική καταγωγή τους ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους.

Μια ετερόκλητη και καιροσκοπική συμμαχία με διαφορετικούς στόχους και επιδιώξεις, με μοναδικό σκοπό την ποδηγέτηση της κοινωνίας και την καθήλωσή της σ’ ένα νηπιακό και άρα χειραγωγήσιμο επίπεδο: η Εκκλησία που θέλει να συντηρήσει τα υλικά και άλλα προνόμιά της, οι Ανεξάρτητοι Ελληνες με το συντηρητικό κοινό και θέλγητρο την παραμονή στην εξουσία, η Χρυσή Αυγή με όραμα την κατάργηση του κοινοβουλευτισμού και την επιβολή μιας ναζιστικής δικτατορίας, απόστρατοι στην αφάνεια που βρίσκουν ευκαιρία να επανέλθουν στο προσκήνιο, ακροδεξιές και παραεκκλησιαστικές οργανώσεις που αποτελούν τον σταθερό σκληρό πυρήνα του μαύρου μετώπου.

Φυσικά όλοι αυτοί δεν λειτουργούν σε ένα πολιτικό και κοινωνικό κενό, αλλά σε ένα διεθνές περιβάλλον στο οποίο κυριαρχούν η ακροδεξιά, ο ρατσισμός, ο μιλιταρισμός και ο κοινωνικός συντηρητισμός. Στις ΗΠΑ θρησκόληπτοι γονείς φυλακίζουν για χρόνια τα παιδιά τους, εκατομμύρια δηλώνουν σε δημοσκοπήσεις ότι πιστεύουν στον Σατανά και τάσσονται κατά της επιστήμης ακόμα και στα πιο προφανή: αρνούνται την κλιματική αλλαγή και τη θεωρία της εξέλιξης, θεωρούν συνωμοσία τον υποχρεωτικό εμβολιασμό των παιδιών κατά των ασθενειών.

Στην Ευρώπη επανακάμπτουν δυναμικά ο ρατσισμός, ο εθνικισμός και η ισλαμοφοβία, δηλαδή το σύγχρονο ισοδύναμο του παλαιού αντισημιτισμού. Ηγέτες αρνούνται το δικαίωμα στην άμβλωση και προβάλλουν ένα σεξιστικό πρότυπο που υποβαθμίζει το γυναικείο φύλο, ενώ η ομοφυλοφιλία και κοινωνικές ομάδες στιγματίζονται με διάφορες προφάσεις.

Σε πολλές ισλαμικές χώρες ο σκοταδισμός, η καταπίεση, ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός και οι διακρίσεις εις βάρος των γυναικών είναι καθημερινότητα, ενώ στο όνομα του Ισλάμ διάφοροι οπλαρχηγοί (συνήθως με δυτικά όπλα και πολιτική στήριξη) ξεκινούν ιερούς πολέμους.

Στον ορίζοντα έχουν ήδη συσσωρευτεί πολλά μαύρα σύννεφα και χρέος των αριστερών, προοδευτικών και κοσμικών δυνάμεων είναι να παρουσιάσουν μια πειστική εναλλακτική, κυρίως μέσω της βελτίωσης των όρων ζωής των πληθυσμών, ώστε να προλάβουν ακόμα μία «όξινη» βροχή πολεμικού χαρακτήρα ή σταδιακής κοινωνικής παρακμής και καταστροφής. Ο αρπακτικός καπιταλισμός έχει αποδείξει ότι μπορεί κάλλιστα να συμβαδίζει αρμονικά με τη Βίβλο και την καθυστέρηση. Ενας άλλος δρόμος είναι σήμερα παρά ποτέ αναγκαίος. Να γίνει και εφικτός!

Πηγή: Τάσος Τσακίρογλου – “Εφημερίδα των Συντακτών”