Το συλλαλητήριο για το μακεδονικό υπήρξε κατά γενική παραδοχή, μία κραυγαλέα αποτυχία. Περισσότερο τράβηξε την προσοχή με τη γραφικότητα των λίγων συγκεντρωμένων παρά με τη μαζικότητα και τον παλμό του. Από τις δεκάδες χιλιάδες των διαδηλωτών του χειμώνα, με πλούσια συμμετοχή κομμάτων και προσωπικοτήτων, περάσαμε σε λίγες χιλιάδες συμμετεχόντων με εμφανή την κυριαρχία των ναζί της Χρυσής Αυγής και των πάσης φύσεως θρησκευτικών και παραθρησκευτικών οργανώσεων. Τη στιγμή μάλιστα που οι αντιδράσεις θα έπρεπε να κορυφώνονται καθώς οδεύουμε προς την επικύρωση της «προδοτικής» συμφωνίας.
Η εξέλιξη δείχνει αυτό που πολλοί υποστηρίζαμε από την αρχή του «νεομακεδονικού» αγώνα. Ότι ήταν μια εν πολλοίς κατασκευασμένη εθνικιστική υστερία, καθοδηγούμενη από τμήμα του βαθέως κράτους και της εκκλησίας, πολιτικών κομμάτων και ΜΜΕ και όχι ένα αυθόρμητο λαϊκό ξέσπασμα απέναντι στην «εθνικά ταπεινωτική» συμφωνία, όπως πάσχιζαν να μας πείσουν κάποιοι οι οποίοι τώρα έχουν πάθει αφωνία.
Ακριβώς επειδή δεν υπάρχει το παραμικρό ουσιαστικό επίδικο στην όλη ιστορία η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου που κινητοποιήθηκε στην αρχή τώρα έχει αποχωρήσει, αρνούμενη να κατέβει στους δρόμους, παρά τις συνεχείς εκκλήσεις των διοργανωτών. Πλέον στον «αγώνα» έχει απομείνει μόνος ο σκληρός πυρήνας των ακροδεξιών, των παραθρησκευτικών καρναβαλιών και των κάθε λογής εθνοψεκασμένων. Όσοι δηλαδή έχουν επενδύσει πολιτικά, ταυτοτικά και λιμπιντικά στο εθνικιστικό ιδεολόγημα της ένδοξης αλλά ανάδελφης χώρα που βάλλεται πανταχόθεν, από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς.
Αυτή την κωμικοτραγική παρακμή απαθανάτισε με μοναδικό τρόπο η διάσημη φωτογραφία του Μεσσήνη. Ένας κώλος, ένας ήλιος της Βεργίνας και μία τεράστια εικόνα της Παναγίας στους ώμους του μασκοφόρου καλόγερου. Η ουσία του συλλαλητηρίου και του «εθνικού» στρατοπέδου συμπυκνωμένη σε μία μόλις εικόνα. Θα μπορούσε να ήταν και πίνακας του Φρανσίσκο Γκόγια, η βαλκανική εκδοχή του γκροτέσκου που κάποιοι επιχείρησαν να την καταστήσουν ρυθμιστή του πολιτικού σκηνικού και της εξωτερικής πολιτικής της χώρας.
Το αλιεύσαμε από το facebook του Dimitris Tsirkas
0 Comments