Σήμερα η μέρα είχε και πάλι την φασιστική της όψη. Δόθηκε πάλι η αφορμή για να νοιώσουμε θλίψη, οργή, αγανάκτηση, αηδία, προβληματισμό. Να ξαναπέσουμε δηλαδή από τα σύννεφα για την επίθεση εναντίον της οικογένειας των προσφύγων Ιρακινών και τον θάνατο του Εμπουκά από τους μπάτσους.
Ας τα ξαναπούμε πάλι λοιπόν. Ο ανθρωπάκος δεν είναι εύκολο να ακούσει, όσο και αν προσπάθησε ο δυστυχής Βίλχεμ Ράιχ. Δεν θα τα καταφέρει ποτέ να ακούσει. Γιατί πάντα θα βρίσκεται ανάμεσα σε δυο συμπληγάδες που τον τρομάζουν εξίσου: Από την μια το μεγάλο κεφάλαιο που φθονεί και από την άλλη τους εξαθλιωμένους, που τους μισεί γιατί σε αυτούς βλέπει τον φόβο της κατάληξης του. Είναι ανίκανος να νοιώσει αλληλεγγύη.
Ο ανθρωπάκος ταυτίζεται με την κρατική εξουσία, με την τιμή του έθνους, διαλέγει να μισεί, διαλέγει την χαμέρπεια, την ησυχία του, την μιζέρια, την αμάθεια ή την ημιμάθεια. Τρύπιο ευρώ στην τσέπη, κλαψομουνίαση και πατρίς-θρησκεία-οικογένεια. Την έσχατη διαπόμπευση δηλαδή. Φοβάται και την σκιά του. Ο ανθρωπάκος αυτός μεταγγίζει όλο αυτό το δηλητήριο στα παιδιά του. Δεν ξέρει όμως ότι το μίσος είναι αυτοτιμωρία.
“Η αξεπέραστη λέξη μαλάκας αποδίδει εναργέστερα την καθ’ έξη ροπή του βλάκα σε βλακώδεις ενέργειες ή την αυτοϊκανοποίηση του βλάκα που κάθε φορά νομίζει ότι κάτι πέτυχε. Και σε πάμπολλες περιπτώσεις δεν περιορίζεται απλώς και μόνο στην έννοια της βλακείας, αλλά αποδίδει και μια ορισμένη μομφή για κάποια μικρή ή μεγάλη απρέπεια, ότι πέρασες τα εσκαμμένα• τα λεγόμενα «μαλακία έκανες», «κόφ’ τις μαλακίες», «δεν μπορώ τις μαλακίες» είναι και μια επαναφορά στην τάξη”.
Διονύσης Χαριτόπουλος.
Αυτό bonus tip για αυτούς που ανοιγόκλειναν και θα ανοιγοκλείνουν σχολεία, θα επιτίθενται σε παιδιά για τη τιμή του έθνους με πρόσχημα φυσικά ότι όλα αποσκοπούν στο να προστατέψουν τα παιδιά τους από τους πρόσφυγες αλλά δυστυχώς κανείς δεν θα προστατέψει τα παιδιά τους από αυτούς. Στους τιμητές φασισταριών, στην δημοσιοκαφρίλα που σοδομίζει την αλήθεια, σε όσους κλείνουν ώτα και οφθαλμούς σε όλα όσα συμβαίνουν επειδή αυτοί ακόμη είναι ‘καλά’ και πάει λέγοντας και δε συμμαζεύεται.
Στερνόγραφο: Δεν είναι δείγμα υγείας να είσαι καλά προσαρμοσμένος σε μια βαθιά άρρωστη κοινωνία.Οι ανάγκες της κοινωνίας προσδιορίζουν την ηθική της.
Της Π.Μ
0 Comments