Η Osman al Kathry είναι μόνο 24 χρόνων.
Κι όμως είναι κιόλας μια μεγάλη ζωγράφος που ζωγραφίζει την ανθρώπινη περιπέτεια.
Πέρα απ το ταλέντο της, η Οsman έχει μάτια και καρδιά.
Δεν είναι κλεισμένη στον κύκλο, η τέχνη για την τέχνη.
Η τέχνη της Osman είναι η αποτύπωση του κόσμου που βγαίνει έξω απ τα πλαίσια. Ολα τα πλαίσια.
Την περικύκλωση απ τον πόλεμο, τις περιμαντρωμένες ζωές, την ασφυξία της κορνίζας και της απάθειας, τη σιωπή.
Τα πινέλα της βουτάνε στο γαλανό της θάλασσας, το γκρίζο των σύννεφων και το κόκκινο του αίματος.
Ζει στη Μασκατ του Ομάν που συνορεύει με τη φρίκη της Υεμένης και πέρα από τον Ινδικό ωκεανό αντικρίζει το Καράτσι και τη Βομβάη. Εχει ένα γεωγραφικό στίγμα που στιγματίζει την τέχνη της.
Η τεχνική αυτή, της τρισδιάστατης, ζωντανής απεικόνισης, ονομάζεται trompe l’ oeil και είναι πιο παλιά από τον Pere Borell de Caso, στον οποίο ανήκει ο τρίτος πινάκας, η “Δραπετευουσα Επικριση” του 1874.
Τόσο παλιά, ώστε αποτυπώνεται σε τοιχογραφίες της αρχαίας Ελλάδας και της Ρώμης και τα φρέσκο της Πομπηίας. Στα έργα της Πομπηίας, οι απεικονίσεις των γυναικών ήταν τόσο ζωντανές και οι χιτώνες τους τόσο διάφανοι, που λέγεται πως η πιο μεγάλη φθορά στα έργα ερχόταν απ τα χάδια των …φιλότεχνων αντρών.
Στην αρχαία Ελλάδα, ο Παρασσιος και ο Ζευξις έκαναν, με τα πινέλα τους, τρισδιάστατες ζωντανές αποτυπώσεις. Λέγεται επίσης – ανάμεσα στο μύθο και την ιστορία – πως κάποτε τον 5ο πΧ αιώνα, συμμετείχαν σ ένα διαγωνισμό. Ο Ζευξις ζωγράφισε μια νεκρή φύση, μ ένα τσαμπί σταφύλια. Ηταν τόσο προκλητικά ολόδροσα και ζουμερά, που ένα σμήνος πουλιών άρχισε να τα τσιμπολογά. Λέει τότε ο Παρασσιος στο Ζευξι πως θέλει τη γνώμη του για το δικό του πίνακα, πίσω απ την κουρτίνα. Ο Ζευξις προσπάθησε να την τραβήξει αλλά δεν τα κατάφερε, καθώς ήταν μέρος του πίνακα. Νίκησε ο Παρρασιος.
Στη ζωγραφική της Οσμάν δεν υπάρχει νεκρή φύση.
Υπάρχει μόνο αυτή που δραπετεύει απ το πλαίσιο και αγωνίζεται να κρατηθεί ζωντανή.
Πηγή: Νίνα Γεωργιάδου – f/b
0 Comments