Την ώρα που ο ο Αμπντουλάχ Μοχάμαντ, στα ερείπια της Συρίας λέει στη μικρή Σέλβα, “μάντεψε, αεροπλάνο ή βόμβα;” κάνοντας τον πόλεμο, παιχνίδι, για να μη γεράσει πρόωρα το παιδί από φόβο, για να μην αυτοακροτηριαστεί όπως τα παιδιά στη Μόρια, για να μη βλέπει στον ύπνο του νεκρούς και να μη ζωγραφίζει ερειπωμένα σπίτια και σκιές ανθρώπων που χάθηκαν, για να βλέπει παντού αυτό που έχει μέσα του, την προσδοκία για ζωή, τη ζωή σαν παιχνίδι και το παραμύθι που σώζει, εδώ δίπλα βρωμάει σαπίλα.
Πορτοσαλτισμός και Πρετεντερίλα. Μια σχολή δημοσιοκαφρικής παλιανθρωπιάς, που βλέπει παντού αυτό που έχει μέσα στα κύτταρα της. Μίσος, ασχήμια, ρατσισμό και βρώμα. Απίστευτη βρώμα. Σαν αυτή που ξέρασαν πάνω στους πρόσφυγες γονείς, με το επιληπτικό παιδί, μιλώντας για βιασμό, παιδοφιλία, σιχασιά. Αυτά έχουν μέσα τους, οι δημοσιοκάφροι της εντεταλμένης βρώμικης προπαγάνδας. Κι όταν οι γιατροί στο Νοσοκομείο Παίδων είπαν τι συμβαίνει, οι πρόσφυγες, οι κυνηγημένοι, οι μόνοι τους, έμειναν ακόμα πιο μόνοι.
Τα ανθρωποειδή, οι βρωμιάρηδες ήταν αλλού. Επεξεργάζονται τον επόμενο έμεσμα πάνω στα μούτρα των τηλεχάνων.
Κι απ’ τα κουμπιά πια της μικρής οθόνης και της μεγάλης χειραγώγησης τρέχει ένα παχύρευστο πράσινο, δυσώδες υγρό.
Να κρατηθούμε από τα όμορφα του κόσμου.
Τη χαρά της Σέλβας όταν πέφτει η βόμβα, που δεν είναι παιχνίδι αλλά που ο Αμπτνουλάχ τη σβήνει μέσα σε ξεκαρδιστικό γέλιο, για να σώσει το παιδί.
Γιατί, αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα.
Απ’ τον Αμπντουλάχ, που στο παρακινητικό του γέλιο, κρύβει όλη τη χαμένη ομορφιά του κόσμου
Ο Αμπντουλάχ της πραγματικής ζωής ξεπέρασε και τον Μπενίνι, που έκανε το φόβο του θανάτου στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, παιχνίδι.
- Γιατί δεν θέλουν τα σκυλιά και τους Εβραίους; Ρωτά ο Τζόσουα
- Ε, όλοι κάποιον δεν θέλουμε. Να, παρακάτω είναι ένα μαγαζί, που δε θέλει τους Ισπανούς και τ’ άλογα.
- Εμείς τους αφήνουμε όλους να μπαίνουν στο βιβλιοπωλείο μας.
- Από αύριο θα γράψουμε κι εμείς, δε θέλουμε τις αράχνες και τους Βησιγότθους.
Να μην αφήσουμε κανένα Βησιγότθο φασίστα και πληρωμένο ψεύτη να στραπατσάρει την ομορφιά του κόσμου.
Πηγή: Νίνα Γεωργιάδου – f/b
0 Comments