Ηδη προκαλεί σάλο και έδωσε ευκαιρία για να κάνει εμπρηστικές δηλώσεις σε βάρος της κυβέρνησης -το οπτικό στο τέλος της ανάρτησης- ο Αντώνης Σαμαράς το πρωτοσέλιδο με το οποίο κυκλοφορεί η Κυριακάτικη Δημοκρατία.

Με τις γνωστές επικοινωνιακές τυμπανοκρουσίες και το απαραίτητο εθνικιστικό-θρησκευτικό ντεκόρ, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έστησε ακόμα μία «φιέστα άνευ περιεχομένου» στη Θεσσαλονίκη. Αυτή τη φορά, το αστικό πολιτικό προσωπικό, χέρι-χέρι με το εκκλησιαστικό κατεστημένο, προσπάθησε να βαφτίσει ως «ιστορική διπλωματική επιτυχία» μια ετεροβαρή, σκανδαλώδη συμφωνία-ανταλλαγή με τη βουλγαρική άρχουσα τάξη.

Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας αποτυπώνει ανάγλυφα την πραγματικότητα που η κυβερνητική προπαγάνδα επιχειρεί να θάψει κάτω από το χαλί της δήθεν «ελληνοβουλγαρικής φιλίας» των αστικών κυβερνήσεων.

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας συνθηκολόγησης

Η ουσία της συμφωνίας είναι βαθιά υποτιμητική για την ιστορική μνήμη των λαών της περιοχής. Η ελληνική πλευρά αποδέχεται την επιστροφή μόλις 48 εκκλησιαστικών αντικειμένων –που είχαν λεηλατηθεί από τα βουλγαρικά στρατεύματα κατοχής κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο από τα μοναστήρια της Μακεδονίας– και ως αντάλλαγμα παραδίδει τα οστά του Τσάρου Σαμουήλ.

Πρόκειται για μια κλασική περίπτωση «πολιτιστικής διπλωματίας» των κυρίαρχων τάξεων, όπου τα ιστορικά τεκμήρια και η μνήμη των λαών μετατρέπονται σε νομίσματα ανταλλαγής για γεωπολιτικά αλισβερίσια.

Νομιμοποίηση της λεηλασίας με κυβερνητική υπογραφή

Η κριτική που αναδεικνύεται, ακόμα και από συντηρητικούς κύκλους, αποκαλύπτει το μέγεθος του συμβιβασμού:

• Η νομιμοποίηση της κλοπής: Όταν οι δυνάμεις κατοχής είχαν αποσπάσει βίαια πάνω από 1.000 ιστορικά κειμήλια (χειρόγραφα, κώδικες, χρυσόβουλλα), η αποδοχή των 48 ψιχίων αποτελεί έμμεση παραίτηση από κάθε μελλοντική διεκδίκηση του συνόλου των κλαπέντων. Η κυβέρνηση ουσιαστικά «ξεπλένει» μια ιστορική λεηλασία, κλείνοντας οριστικά τον φάκελο.

• Η υποκρισία του «πατριωτισμού» τους: Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι ο πατριωτισμός της αστικής τάξης φτάνει μέχρι εκεί που ξεκινούν τα συμφέροντα των διπλωματικών της συμμαχιών (ΝΑΤΟ, ΕΕ και περιφερειακοί σχεδιασμοί). Όταν πρόκειται για επικοινωνιακά οφέλη, δεν διστάζουν να απεμπολήσουν ιστορικά δικαιώματα που παλαιότερες κυβερνήσεις είχαν αρνηθεί να ξεπουλήσουν.

Οι λαοί των Βαλκανίων δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν, ούτε χρειάζονται τις υποκριτικές τελετές των Μητσοτάκηδων και των Ράντεφ. Η πραγματική προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς και της ιστορικής αλήθειας δεν περνά μέσα από ετεροβαρείς συμφωνίες πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά μέσα από την ανυποχώρητη διεκδίκηση της επιστροφής κάθε κλαπέντος θησαυρού στους φυσικούς του χώρους, μακριά από γεωπολιτικά παζάρια.