…Πήρε το μάτι μου ότι κάποια Γεωργακοπούλου από τα “ΜΕΑ” παραληρεί, επειδή έσπασαν η ομερτά και το κράτος του φόβου και των κακοποιητών στο Εθνικό Θέατρο μετά τις – οδυνηρότατες – καταγγελίες ανθρώπων που είχαν υποστεί βιασμούς και βασανισμούς. Και, εκεί που παραληρεί η ιεροκήρυκας της mala educación από τα “ΜΕΑ”, ρίχνει – όχι τυχαία! – μια κουτοπόνηρη πενιά, γνωρίζοντας ότι εντός των αριστερών αφθονεί μία κάποια αντίληψη “καρπαζοεισπρακτορισμού”, όπως και μια ασύγγνωστη αποδοχή εκτρωματικών αγιογραφιών για δωσίλογες ως βάση συζήτησης. Ας ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν, μερικά πράγματα.

α) Καταρχάς, ο τίτλος “δισέγγονα της ΟΠΛΑ” είναι τίτλος τιμής. Η ΟΠΛΑ υπήρξε οργάνωση της τιμημένης Εθνικής Αντίστασης. Αντιθέτως δεν περιποιούν τιμή τίτλοι όπως “ιδεολογικοί επίγονοι του ταγματασφαλιτισμού”, “απολογητές του καθεστώτος του Ιωάννη Ράλλη στο Εθνικό Θέατρο”, “νοσταλγοί της Ειδικής Ασφάλειας”, “πλυντήρια δωσίλογων” κλπ κλπ. Αν η Ρούλα από τα “ΜΕΑ” κατηγορεί την ΟΠΛΑ επειδή σκότωνε δωσίλογους/ες επί κατοχής, να πάει να κατηγορήσει ανοιχτά στη Γαλλία τις αντίστοιχες οργανώσεις, που είχαν σκοτώσει μόνο κατά τους τελευταίους μήνες του 1944, 105.000 δωσίλογους/ες. Οι απόψεις της θα την κατέτασσαν αυτομάτως στις νοσταλγούς του πεταινισμού και τις απολογήτριες των “collaborationistes”, στην ακροδεξιά, δηλαδή. Διότι στη Γαλλία του 2021 έχει απομείνει λίγη τσίπα.

β) Η (ιστορικά) αγράμματη μάλλον αγνοεί ότι το εργαλειοποιημένο είδωλό της εκτελέστηκε από ομάδα που σχετιζόταν με την Εθνική Πολιτοφυλακή, η οποία είχε αναλάβει επισήμως τα καθήκοντα αστυνόμευσης στις περιοχές του ΕΛΑΣ από τον Απρίλιο του 1944.

γ) Το αν η Πολιτοφυλακή έκανε καλά (μέσα στις ειδικές συνθήκες εκείνης της εποχής) ή όχι που εκτέλεσε την Παπαδάκη, το αν υπάρχουν όντως σκοτεινά σημεία και ποια, είναι μία άλλη ιστορία από το αν η Παπαδάκη ήταν δωσίλογη – και ήταν. Με όλα τα κριτήρια περί δωσιλογισμού υπήρξε δωσίλογη. Θυμίζω ότι στη Γαλλία δωσίλογοι διανοούμενοι με μεγάλη επιρροή, όπως ο Ντριε Λα Ροσέλ και ο Μπραζιγιάκ (για να πω δύο μόνο ονόματα), καταδικάστηκαν ή και εκτελέστηκαν – με επισημότατες δικαστικές αποφάσεις – κατόπιν κάθετης άρνησης του Ντε Γκωλ να δώσει χάρη. Για μικρότερη έκταση συνεργασίας με τις αρχές κατοχής από ότι στην περίπτωση της Παπαδάκη, αποδόθηκε και σε πολλές εκατοντάδες άλλους/ες καλλιτέχνες το στίγμα του/της δωσιλόγου, οι κυρώσεις επιβλήθηκαν με επίσημες κρατικές απόφασεις και, στις συντριπτικά περισσότερες περιπτώσεις, δεν ανακλήθηκαν ποτέ. Το να ζητάει κάποιος στα σοβαρά να αποκατασταθεί μία δωσίλογη με αίθουσα στο Εθνικό είναι αδιανόητο, δείχνει το ποιόν του και μόνο στην Ελλάδα του φαιοκίτρινου συρφετού και των δορυφόρων του θα μπορούσε να συμβεί: Και συνέβη. Η απαίτηση για απόδοση επίσημων τιμών σε δωσιλόγους στη Γαλλία κατατάσσει αυτομάτως τους αιτούντες στην ακροδεξιά. Γιατί εκεί, είπαμε, έχει απομείνει λίγη τσίπα.

γ) Για το πώς, με ποιους τρόπους και ποιες στοχεύσεις η δωσίλογη Παπαδάκη έγινε η Αγία Ελένη του φαιοκίτρινου νεοσυντηρητισμού τα έχει αναλύσει θ α υ μ ά σ ι α ο εγκυρότατος Τάσος Κωστόπουλος και σας συνιστώ, για αρχή, να ξαναδιαβάσετε το άρθρο του: Σε ένα δεύτερο επίπεδο, θα ήθελα να επισημάνω ότι έχει έρθει από πολύ καιρό η ώρα για ξήλωμα και απονομιμοποίηση της μυθολογίας που έφτιαξε το πολύ κακό βιβλίο του Πολύβιου Μαρσάν για την Παπαδάκη. Είναι αδιανόητο – και συγχρόνως δείγμα του ξεπεσμού της κριτικής στην Ελλάδα – ότι αυτό το προπαγανδιστικό κατάπλασμα από αγιογραφικές μυθοπλασίες, ατεκμηρίωτα υπονοούμενα, μονόπλευρα και πιθανότατα υπαγορευμένα στοιχεία έχει θεωρηθεί…πηγή αληθείας για την Παπαδάκη και περιφέρεται ως όργανο συκοφάντησης της Αντίστασης. Για να συνέλθουμε κάπου, επιτέλους!!!

δ) Θα μπορούσα να πω “ας αφήσουμε το θέμα με την αίθουσα της Παπαδάκη κι ας επικεντρωθούμε στα άλλα, στην ουσία των καταγγελλομένων”. Δεν το κάνω, όμως, διότι το θεωρώ υπεκφυγή. Και, επιπλέον, θεωρώ ότι, ναι, με όρους αλμοδοβαρικής mala educación, αναλόγως με τις πρακτικές, πάνε και οι θαυμασμοί και οι προτιμήσεις και οι προτάσεις εξαγνισμού δωσιλόγων.

ε) Με όρους ιστορικής, ηθικής και πολιτικής αντίληψης θεωρώ ότι αν πρέπει κάποιες από την περίοδο της κατοχής στο Εθνικό να τιμηθούν με αίθουσα, αυτές είναι οι τρεις ακάματες εργάτριές του και μέλη της Αντίστασης: Η Ευγενία Λαμπρινού-Μπαστουνοπούλου, η Ελένη Μισιρλή, η Βάσω Ξηρού. Εκείνες που έραβαν τα κοστούμια για τις “βεντέτες” με γνώση και ευσυνειδησία, εκείνες που τρομοκρατήθηκαν βασανίστηκαν, υπέφεραν ή/και εξοντώθηκαν, εξαιτίας του δωσιλογισμού που λυμαινόταν το Εθνικό και είχε ως ευνοούμενη, σύμβολο και θεματοφύλακα την Παπαδάκη. Θα ήταν πολλαπλώς διδακτικό στις σύγχρονες συνθήκες. Όταν λύνονται οι γλώσσες, λύνονται παντού. Φτάνει πια με τα ψεύτικα είδωλα.

Πηγή: Νίκος Σκοπλακης μέσω kommon