Σοκαρισμένο δηλώνει το πανελλήνιο δια στόματος των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης μετά την ομολογία του Χαράλαμπου Αναγνωστόπουλου (ναι, είναι ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος με όνομα και επώνυμο, όχι ο «πιλότος») ότι εκείνος δολοφόνησε τη σύζυγό του στα Γλυκά Νερά και έστησε όλο αυτό το προβληματικό παραμύθι για να καλύψει τα νώτα του. Ένα “πανελλήνιο” που δεν συγκλονίστηκε και πολύ στην εκδοχή που ήθελε τρεις αλλοδαπούς ληστές να δολοφονούν την Καρολάιν. Ένα “πανελλήνιο” που στο όνομα του «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» έχει μάθει να ψέγει μόνο το διαφορετικό για όλα τα στραβά αυτού του κόσμου. Ένα “πανελλήνιο” τελικώς συμμέτοχο σε μια ακόμη γυναικοκτονία.
Το ειδεχθές έγκλημα της γυναικοκτονίας που συντελέστηκε στα Γλυκά Νερά από τον Χαράλαμπο Αναγνωστόπουλο, ο οποίος δολοφόνησε την 21χρονη σύζυγό του Καρολάιν μπροστά στο βρέφος της και όλο το αφήγημα που κατασκευάστηκε γύρω από το «ευτυχισμένο ζευγάρι» ανασύρουν στην επιφάνεια πολλές προβληματικές αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας.
Εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες η απαίτηση της κοινωνίας από κάθε άνθρωπο επικεντρώνεται όχι μόνο στο να δημιουργήσει μια μεγάλη και ευτυχισμένη οικογένεια, αλλά και να προβάλλει με κάθε δυνατό μέσον αυτή την ατέρμονη ευτυχία.
Από στόμα σε στόμα στις γειτονιές του 1950, από την ταχυδρόμηση οικογενειακών φωτογραφιών του 1980, μέχρι τα κοινά ευτυχισμένα προφίλ οικογενειών στα social media του 2010, αποστολή κάθε ανθρώπου είναι να προβάλλει την οικογενειακή του ευτυχία. Αυτό προσπάθησε να μας αποδείξει και το περιβόητο «συνέδριο γονιμότητας» με το σποτ που διατράνωνε ότι μια γυναίκα είναι αποτυχημένη εάν δεν τεκνοποιήσει.
Από εκεί και έπειτα σιγή.
Κανένας δε δίνει την παραμικρή σημασία για τις κακοποιητικές συμπεριφορές που μπορεί να λαμβάνουν χώρα πίσω από μια κλειστή πόρτα. Ακόμα και το ίδιο το ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον, σε πολλές των περιπτώσεων προτρέπει τα θύματα να σιωπούν, γιατί θα «φτιάξει η κατάσταση», «θα ηρεμήσει», «ένα ξέσπασμα ήταν», «πατέρας είναι θα ρίξει και μια ανάποδη στα παιδιά και σ’ εσένα», με όλα αυτά να συνοψίζονται στην ποιητική φράση «τι θα πει η γειτονιά;».
Θύμα και αυτής της νοσηρής κατάστασης ήταν και η Καρολάιν. Απόλυτη σιωπή από παντού. Ίσως και από την ίδια από φόβο. Ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος (είπαμε όχι ο «πιλότος») σε ένα μικρό νησί, ετών 28, διατηρούσε δεσμό με μία κοπέλα 14 χρόνων. Ο νόμος μιλά για παιδεραστία, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. Ασελγούσε χρόνια σε μια ανήλικη, όντας χειριστικός, την παντρεύτηκε όντας ανήλικη στο εξωτερικό χωρίς την παρουσία γονέων, την έκανε μάνα και τη σκότωσε. Αλλά για την κοινωνία, ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος ήταν τεφαρίκι.
Λευκός, Έλλην, χριστιανός (λογικά), όμορφος, πιλότος, με λεφτά και ταξίδια. Για την κοινωνία δεν ήταν παιδεραστής. Για την κοινωνία η Καρολάιν «έκανε την τύχη της».
Το ίδιο αφήγημα πλέχθηκε εντέχνως και στα social media του Μπάμπη. Χαμόγελα, εντυπωσιακά ταξίδια, αγκαλιές, έρωτες. Στη συνέχεια, «ψυχολόγοι» που έβγαιναν στα τηλεοπτικά παράθυρα να βεβαιώσουν την ευτυχία του ζευγαριού και να αποπροσανατολίσουν τις αρχές και την κοινή γνώμη από τον έναν και μοναδικό δράστη. Γιατί δε γίνεται σε καμία των περιπτώσεων ένα «τόσο ευτυχισμένο ζευγάρι με λεφτά που θα έχτιζε σπίτι» να φτάσει σε αυτό το σημείο. Παρ’ όλα αυτά γίνεται.
Τα αντανακλαστικά των σαθρών αυτών απόψεων αποτυπώθηκαν ευθύς αμέσως με το πρώτο κατασκευασμένο παραμύθι του Μπάμπη Αναγνωστόπουλου, περί δήθεν αλλοδαπών στυγνών ληστών δολοφόνων. Σωρεία νοικοκυραίων (φυσικά κορυφαίοι του χορού η Λατινοπούλου και ο Τζήμερος) έσπευσαν να μιλήσουν για θάνατο στους ξένους, κλείσιμο συνόρων και να περιγράψουν την οικογενειακή γαλήνη Μπάμπη – Καρολάιν, όπως αποτυπωνόταν στο Instagram. Ήταν αναμενόμενο ότι θα πήγαιναν «κουβά» (χρησιμοποιώντας το δημοφιλή αυτή την περίοδο στοιχηματικό όρο).
Παράλληλα η κυβέρνηση, πατώντας σε όλα τα ανωτέρω στοιχεία, πήρε επάνω της το στυγερό έγκλημα για να παίξει ένα μακάβριο επικοινωνιακό παιχνίδι. Ενώ από την πρώτη στιγμή οι αρχές είχαν εντοπίσει τα τεράστια κενά στην κατάθεση του Μπάμπη Αναγνωστόπουλου και τον κατέτασσαν ως Νο.1 ύποπτο, το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, επικήρυξε τους δράστες με 300.000 ευρώ, επιδεικνύοντας «ευαισθησία». Κάτι που δεν έκανε σε καμία άλλη από τις στυγερές δολοφονίες των ημερών (οι οποίες έχουν γίνει καθημερινότητα, όπως για παράδειγμα του δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ). Εδώ σαφώς υπήρχε το «οικογενειακό δράμα», αλλά και η τεράστια πιθανότητα να μη δοθούν ποτέ τα χρήματα, καθώς ο δολοφόνος πιθανόν να ήταν γνωστός ήδη.
Επίσης, μην παραβλέπουμε ότι η αποκάλυψη του εγκλήματος έγινε μία μέρα μετά την ψήφιση του εγκληματικού Νομοσχεδίου- «Ρεπό», με αποτέλεσμα να κατακλύσει τα μέσα ο δολοφόνος Μπάμπης Αναγνωστόπουλος και να ξεχάσουμε τα ρεπά μας. Δεν ακούγεται πολύ τυχαίο όλο αυτό.
Η κοινωνία οφείλει να αλλάξει. Το αφήγημα ότι μοναδική ευτυχία είναι η οικογένεια-παιδιά-καριέρα-εγγόνια σύνταξη πρέπει να γκρεμιστεί. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων τονίζω ξανά τη λέξη «μοναδική». Η οικογένεια είναι κάτι μεγάλο και ιερό. Αλλά δεν είναι ο μόνος δρόμος για την ευτυχία του καθενός ένας καλός γάμος, μια καλή δουλειά και δύο παιδιά.
Την ευτυχία του καθενός την ορίζει ο καθένας ξεχωριστά.
Η Καρολάιν δεν ήταν ευτυχισμένη, γιατί πιστεύαμε εμείς ότι ήταν ευτυχισμένη λόγω του Instagram.
Η Καρολάιν δολοφονήθηκε από το σύζυγό της και αυτό δεν πρέπει να σε σοκάρει. Πρέπει να σε σοκάρει ότι η κοινωνία μας πλάθει τους άρρωστους συζυγοκτόνους. Η κοινωνία μας τους δίνει το όπλο στο χέρι. Η κοινωνία μας τους δίνει κάλυψη.
Πρέπει να σε σοκάρει η όψη σου στον καθρέφτη που δεν εμπόδισες άλλη μια γυναίκα να δολοφονηθεί από τον άνθρωπό της.
0 Comments