Γράφει ο Βελισσάριος Κοσσυβάκης

Η NEW STAR ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΣΕ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ ΤΗΝ ΠΙΟ ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΗ ΚΑΙ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΠΙΕΡ ΠΑΟΛΟ ΠΑΖΟΛΙΝΙ SALÒ, 120 Μέρες στα Σόδομα (1975)

(SALÒ, or the 120 Days of Sodom, SALÒ o le 120 giornate di Sodoma)

Η ασυμβίβαστη προσαρμογή του Παζολίνι στο περίφημο έργο του Μαρκήσιου ντε Σαντ…

Η ΠΙΟ ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΗ ΤΑΙΝΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ 

από 23/03 σε ψηφιακά αποκατεστημένη έκδοση από τη NEW STAR 

ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΚΑΤΩ ΤΩΝ 18

ΤΟ ΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΣΥΜΒΊΒΑΣΤΟΥ

 ΠΙΕΡ ΠΑΟΛΟ ΠΑΖΟΛΙΝΙ

1. Δεν ξεχνάς το SALÒ

2. Δεν μπορείς να ξεχάσεις το SALÒ

3. Δεν πρέπει να ξεχάσεις το SALÒ

– Alec Kubas-Meyer

ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ, ΓΡΟΘΙΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ!

ΟΙ ΘΗΡΙΩΔΙΕΣ ΣΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΖΟΛΙΝΙ ΚΡΙΤΙΚΑΡΟΥΝ ΕΝΑΝ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ.

Ο ΠΑΖΟΛΙΝΙ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ

ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΑΓΡΙΑΣ ΕΥΦΥΪΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗΣ ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑΣ

ΑΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΗ ΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΝΑ ΣΟΚΑΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΝΟΧΛΕΙ

Η ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΗΚΕ ΓΙΑ 25 ΧΡΟΝΙΑ!

ΤΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ ΤΟΥ ΠΑΖΟΛΙΝΙ ΑΠΕΙΚΟΝΙΖΕΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΚΤΑΣΗ ΤΟΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟ ΤΟΥ.

“Η ΠΙΟ ΑΚΑΘΑΡΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΠΟΤΕ”

                                                                           – ΜΑΡΚΗΣΙΟΣ ΝΤΕ ΣΑΝΤ

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΤΑΙΝΙΑ: Η ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΤΗΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΗ…

Βραβείο Venezia Classici 

Καλύτερης αποκατεστημένης ταινίας (2015)

“Η επιδίωξή μου ήταν να εξοργισω, να θυμώσω το θεατή. Στην αρχή θα στραφεί εναντίον της ταινίας, εναντίον μου. Μερικοί όμως μπορεί να το ξανασκεφτούν. Ο φασισμός δεν καίει μόνο σάρκες, μας σπρώχνει στον ολοκληρωτικό αφανισμό”.

   – Πιερ Πάολο Παζολίνι

“Το ότι το σώμα γίνεται εμπόρευμα. Η ταινία μου σχεδιάζεται ως μια σεξουαλική μεταφορά, η οποία συμβολίζει, με δραματικό τρόπο, τη σχέση μεταξύ εκμεταλλευομενου και εκμεταλλευτή.

Στον σαδισμό και στην πολιτική εξουσίας τα ανθρώπινα όντα γίνονται αντικείμενα. Αυτή η ομοιότητα είναι η ιδεολογική βάση της ταινίας”.   

– Πιερ Πάολο Παζολίνι

“Ο φασισμός διαλύει το μυαλό, διαλύει τους ανθρώπους. Ο φασισμός σε οδηγεί στον ολοκληρωτικό αφανισμό”

– Πιερ Πάολο Παζολίνι

“[Ο Παζολίνι έγινε] το θύμα των ίδιων του, των χαρακτήρων”

                               – Μικελάντζελο Αντονιόνι

Σκηνοθεσία: Πιέρ Πάολο Παζολίνι 

Σενάριο: Πιέρ Πάολο Παζολίνι 

βασισμένο στο μυθιστόρημα Les 120 Journees de Sodome του Μαρκήσιου Ντε Σαντ, 

(με τη συνεργασία Σέρτζιο Τσίτι)

Φωτογραφία: Τονίνο Ντελί Κόλι 

Μουσική: Ένιο Μορικόνε 

Παίζουν: Πάολο Μπονατσέλι, Τζιόρτζιο Κατάλντι, Ουμπέρτο Πάολο Κουιναβάλε, Άλντο Βαλέτι, Κατερίνα Μποράτο

Διάρκεια: 117’

Ιταλία, 1975

Υπόθεση:

H ιστορία του έργου διαδραματίζεται στη Δημοκρατία του SALÒ, ένα εικονικό κρατίδιο που είχαν ιδρύσει οι φασίστες του Μουσολίνι κατά την διάρκεια του Β’Παγκοσμίου Πολέμου. Οι φασίστες ανακοινώνουν ότι θα αναλάβουν την διαπαιδαγώγηση 9 κοριτσιών και 9 αγοριών και αφού τους παραλαμβάνουν με την συγκατάθεση των οικογενειών τους, τους μεταμορφώνουν σε δούλους, αναγκάζοντας τους να κάνουν πράγματα που δε θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν.

Κριτικές:

Η τελευταία ταινία του Πιερ Πάολο Παζολίνι, του 1975, είναι επίσης κατά κάποιο τρόπο η απόλυτη ταινία: η αναπαράσταση της διαφθοράς της μπορεί να είναι αξεπέραστη. Ο Παζολίνι τοποθετεί τις «120 μέρες των Σοδόμων» του Μαρκήσιου Ντε Σαντ το 1944-45, σε μια πολυτελή βίλα στη Δημοκρατία του Μουσολίνι του SALÒ, το ναζιστικό καθεστώς μαριονέτας της βόρειας Ιταλίας, όπου τέσσερις ιθύνοντες υποβάλλουν μια φάλαγγα νεαρών ανδρών και γυναικών στην απεριόριστη δύναμή τους. και ευχαρίστηση. Στο επιβλητικό μεγάλο SALÒνι, με τους πίνακές του και το πιάνο, δύο grandes dames απαγγέλλουν λυρικά Sadean ιστορίες άσεμνης υποβάθμισης με τη συνοδεία του Chopin καθώς οι άνδρες επιβλέπουν τα τελετουργικά του σπιτιού – βιασμό, βασανιστήρια, κοπροφαγία, ακρωτηριασμό και δολοφονία – που ο Παζολίνι απεικονίζει καθαρά, ακλόνητα, ακόμη και στιχουργικά. Ο Παζολίνι προτείνει ότι οι κλασικές αξίες του δυτικού πολιτισμού και η φαινομενικά προοδευτική νεωτερικότητα που βασίζεται σε αυτές είναι βουτηγμένες στο αίμα αθώων. Αυτή η ταινία είναι ουσιαστική για να την δεις, αλλά είναι αδύνατο να την δεις: ένας θεατής μπορεί να βρει την ίδια τη ζωή μολυσμένη πέρα από τη λύτρωση από το απλό γεγονός ότι τέτοια πράγματα μπορούν να προβληθούν ή ακόμα και να φανταστούν. Στα ιταλικά.

— Ρίτσαρντ Μπρόντι