Ετοιμάζω το επόμενο λάθος μου, απάντησε ο κ. Κόυνερ του Μπρεχτ όταν τον ρώτησαν πώς είναι, Ο Μητσοτάκης απαντάει κάπως διαφορετικά: Ετοιμάζω το επόμενο λάθος ΣΑΣ. Ή λάθος ΤΟΥΣ. Γιατί ο ίδιος είναι ανέγγιχτος. Ατσαλάκωτος ή με κάποια προσεκτικά τσαλακωμένη κόμη και προσεκτικά κατασκευασμένη μάσκα πένθους, βαδίζει μεταξύ των νεκρών. Συγκρίνει φέρετρα με στρέμματα. Απαριθμεί διεθνείς δυσκολίες και διαχρονικές αδυναμίες. Σκαλίζει τάφους και ανασκολοπίζει νεκρούς και ζώντες. Με ένα και μόνο σκοπό, που αγιάζει κάθε μέσο. Να παραμείνει ο ίδιος στο απυρόβλητο των ευθυνών και της ενοχής. Μονίμως αθώος του αίματος. Με συγκρατημένη λυγμική παρουσία. 

Ετσι επιφυλάσσει τη μακάβρια υποκρισία του ως ύστατο χαίρε στους νεκρούς των Τεμπών. Ανακαλύπτει και υποδεικνύει τον ένοχο – τον σταθμάρχη που οι ίδιοι διόρισαν, όπως διόρισαν. Κρύβεται πίσω από το δάκτυλο της διαχρονικής παθογένειας που ο ίδιος διακήρυξε ότι θα τερματίσει. Τιμά τον υπουργό του, που παραιτήθηκε διαβάζοντας το σκονάκι του Μαξίμου, για να επανέλθει ξεπλυμένος στις εκλογές. Εκπροσωπείται από έναν τύπο υπεράνω συναισθημάτων, που ζητάει να αρχίσει από την αρχή το γύρισμα για να φορέσει το κατάλληλο ύφος πένθους. Και φορτώνει την τραγωδία στους προηγούμενους, στον Χαρίλαο Τρικούπη, στον κρατισμό, στις εφτά πληγές του φαραώ.

Αυτός είναι. Τόσος είναι. Στο διάβα του έσπειρε χιλιάδες νεκρούς της πανδημίας κι ο ίδιος διασκέδαζε με τη Μαρέβα του στην Πάρνηθα. Ανέμελος. Εμείς μετρούσαμε πληγές κι ο ίδιος μετρούσε χορευτικά με τις τσαμπούνες της Ικαρίας. Εκανε την ατομική ευθύνη πλυντήριο κάθε αμέλειας, λάθους, ανομίας. εγκλήματος. Αμόλησε τις ακρίδες του να ρημάξουν τα δημόσια ταμεία όταν ο χάρος βγήκε παγανιά με την Covid 19. Και τώρα, που ο θρήνος σκέπασε σαν σύννεφο μαύρο τη χώρα, φόρεσε το κατάλληλο μπουφάν, το κατάλληλο πουκάμισο, το κατάλληλο ύφος, για να πει και να δείξει -να δείξει, κυρίως- στο πανελλήνιο πόσο συμμερίζεται την οδύνη. Πόσο συμπάσχει με τους χαροκαμένους.

Καιρός να to χωνέψουμε επιτέλους. Ο Μητσοτάκης δεν συμπάσχει με κανέναν. Πάσχει. Πάσχει από αθεράπευτη έλλειψη ενσυναίσθησης. Από πλημμυρική εγωπάθεια. Από υπερβολικές εκκρίσεις υπυκρισίας. Από ατέλειωτη λαιμαργία εξουσίας. Και γίνεται ασήκωτο το δράμα τόσων άδικα χαμένων ψυχών, τόσων νέων ανθρώπων που έφυγαν με τον mo τραγικό τρόπο, όταν εκείνος που πρέπει να δώσει λόγο εκφωνεί τα λόγια που του έγραψαν άλλοι. Υπόσχεται φως και προσφέρει συσκότιση. Υπόσχεται έρευνα και διορίζει ο ίδιος αυτούς που θα τον ερευνήσουν. Υπόσχεται δικαιοσύνη ενώ έχει κιόλας βρει και δείχνει με το δάχτυλο τον αποδιοπομπαίο τράγο. Καταστρέφει ζωές και δεν επιτρέπει ούτε την αξιοπρέπεια του θανάτου.

Για τα παιδιά που χάθηκαν στα Τέμπη. Για τις χιλιάδες των νεκρών μας. Για τον θρήνο των δικών τους. Αυτός ο άνθρωπος δεν μας αξίζει. Ούτε καν ως νεκροπομπός. Να διορθώσουμε γρήγορα το δικό μας ανθρώπινο λάθος, που τον κατέστησε μαύρη σκιά της ζωής και του θανάτου μας.

Πηγή: Ι. Σ. Καριώτης – Documento