Του Γ. Γ
Με την ασφάλεια της χρονικής περιόδου και γνωρίζοντας ήδη πώς έχει δημιουργηθεί η ιστορία, είναι σχετικά εύκολο να κάνεις προσεγγίσεις και κριτικές τοποθετήσεις. Αν και για μένα δεν είναι αυτό το βασικό. Το ουσιαστικό είναι τα μαθήματα που μπορείς να πάρεις μελετώντας την ιστορία μας. Και εγώ έχω μια “πετριά”, ειδικά όσο αφορά την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος στην χώρα μας.
Σχεδόν καθημερινά, λοιπόν, επισκέπτομαι μια ιστοσελίδα στην οποία υπάρχουν, σε ψηφιακή μορφή, τα φύλα αρκετών εφημερίδων που είχαν κυκλοφορήσει πριν αρκετές δεκαετίες. Δεν μπορώ, παρά να ομολογήσω ότι έχω εντυπωσιαστεί από τις αυταπάτες, την πολιτική ανωριμότητα και τις αυταπάτες που είχαν οι ηγεσίες του ΕΑΜ, και του ΚΚΕ, μέχρι τα τέλη του Μάη του 1945 όταν επέστρεψε από το Νταχάου όπου ήταν κρατούμενος ο Νίκος Ζαχαριάδης και ανέλαβε την ηγεσία του ΚΚΕ.
Διαβάζοντας το δισέλιδο Ριζοσπάστη που είχε κυκλοφορήσει σαν σήμερα, 7 Μάρτη 1945, σφίγγεται η καρδιά σου. Η κατάσταση που είχε δημιουργηθεί σε όλη την Ελλάδα σε βάρος των κομμουνιστών και των δημοκρατικών πολιτών, μετά την υπογραφή της κατάπτυστης συμφωνίας της Βάρκιζας, είναι τραγική. Σύμφωνα με το δημοσίευμα του οργάνου της Κ.Ε του ΚΚΕ σε αγαστή συνεργασία Χίτες, ΕΔΕΣίτες και κατασταλτικοί μηχανισμοί, έχουν μετατρέψει σε κόλαση την ζωή κάθε προοδευτικού πολίτη. “Οι συλλήψεις διαπομπεύσεις, κακοποιήσεις λεηλασίες και δολοδονίες από εθνοπροδότες και δοσίλογους σε συνεργασία με τα κρατικά όργανα είναι απερίγραπτες” γράφει ο “Ρ”.
Το τραγικό και εγκληματικό συνάμα για μένα όμως, είναι η στάση που κρατάει η ηγεσία του αριστερού κινήματος. Αντί να οργανώσει μορφές λαϊκής αυτοάμυνας και να μην αφήσει τους αγωνιστές έρμαιους στην κτηνωδία της αντίδρασης, αυτή ζητάει “έλεος” από τους εμπνευστές, δημιουργούς και εκτελεστές αυτής της κατάστασης.
“Η ΚΕ του ΕΑΜ έστειλε προς την Α.Μ. τον Αντιβασιλέα, την ελληνική κυβέρνηση και τους πρεσβευτές Μεγάλης Βρετανίας, Ηνωμένων Πολιτειών και Γαλλίας υπόμνημα, στο οποίο τονίζεται ότι παρά τις κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις του κ. προέδρου της κυβέρνησης και των αρμοδίων ότι θα ληφθούν τα ενδεικνυόμενα μέτρα και θα εφαρμοστεί πιστά η συμφωνία της Βάρκιζας τα έκτροπα και οι παραβιάσεις συνεχίζονται μέτρα”, διαβάζουμε στην πρώτη σελίδα του “Ρ” της 7 Μάρτη 1947.
Είναι από τις φορές που φέρνω στην μνήμη μου μια μεγάλη συζήτηση που είχα πριν κάποια χρόνια με ένα στέλεχος Κομμουνιστικού Κόμματος γειτονικής χώρας. Δεν νοείται, μου είχε πει, ύπαρξη μ/λ κόμματος σε κράτος αστικής δικτατορίας, όποια μορφή και να έχει αυτή, στρατιωτική ή κοινοβουλευτική, χωρίς να διαθέτει μηχανισμό για “ιδιαίτερες περιπτώσεις”.
Η ηττοπαθεια και οι αυταπάτες του κκε για τις εγκληματικές
διαθέσεις των κυβερνώντων όσο και των συμμάχων τους ιμπεριαλι
αστων καθόρισαν την ήττα ενός επαναστατημενου λαού