Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική αντιπαράθεση παύει να είναι πολιτική και μετατρέπεται σε ωμό κανιβαλισμό. Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος που έχασε το παιδί του στην προσπάθειά του να σώσει άλλες ανθρώπινες ζωές γίνεται στόχος κομματικής χολής και διαδικτυακής αθλιότητας.
Ο Μπάμπης Παπαπαναγιώτου, ο δημοσιολόγος που αμείβεται και από τον δημόσιο κορβανά και που η Έλενα Ακρίτα είχε χαρακτηρίσει ως «θρασύδειλο, ψευτόμαγκα, απατεώνα, που η θέση του είναι στο φιλόξενο λαγούμι της ακροδεξιάς αλητείας», επέλεξε για ακόμη μία φορά να ανασύρει το Μάτι, όχι για να τιμήσει τα θύματα, αλλά για να επιτεθεί σε έναν χαροκαμένο πατέρα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που πρωταγωνιστεί σε τέτοιου είδους πολιτική αγυρτεία. Στην τραγωδία του Ματιού είχε συνυπογράψει, μαζί με τη σύζυγό του, την περιβόητη ανώνυμη επιστολή με την υπογραφή «Αννίτα Π.», εξαπολύοντας ύβρεις κατά του Αλέξη Τσίπρα. Όταν αποκαλύφθηκε ότι πίσω από την «ανώνυμη πολίτη» κρυβόταν ο ίδιος, η γελοιότητα της υπόθεσης έγινε πανελλαδικό θέμα.
Σήμερα επιστρέφει στην ίδια γνωστή τακτική. Στοχοποιεί έναν πατέρα που θρηνεί τον γιο του, έναν νέο άνθρωπο που χάθηκε επιχειρώντας με ελικόπτερο στην κατάσβεση των καταστροφικών πυρκαγιών. Αντί για έναν στοιχειώδη σεβασμό απέναντι στον ανθρώπινο πόνο, επιλέγει τον κομματικό φανατισμό και τη χυδαιότητα.
Το Μάτι, τα Τέμπη, οι πυρκαγιές, κάθε εθνική τραγωδία δεν μπορεί να αποτελεί εργαλείο μικροπολιτικής εκμετάλλευσης. Πολύ περισσότερο όταν χρησιμοποιείται για να χτυπηθούν άνθρωποι που κουβαλούν έναν αβάσταχτο προσωπικό πόνο.
Υπάρχουν όρια που δεν θα έπρεπε να ξεπερνιούνται. Όταν όμως η πολιτική ηθική έχει παραχωρήσει τη θέση της στον κυνισμό και την κομματική προπαγάνδα, τότε ακόμη και ένας πατέρας που μόλις έχασε το παιδί του μετατρέπεται σε «στόχο».
Αυτό δεν είναι πολιτικός λόγος. Είναι η πλήρης ηθική χρεοκοπία.
0 Comments